« Hoe zet ik verveling op het toneel, zonder zelf vervelend te zijn ? » Dat was het probleem waarmee de Franse existentialist Georges Michel zichzelf geconfronteerd zag toen hij in zijn « Een plaatsje onder de zon » de lusteloosheid van de doorsnee mens, het onbenullige van het aardse bestaan wilde tot uiting brengen via de vakantie aan zee van een arbeidersgezinnetje.
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Zonnig maar met plaatselijk buien””Categorie: existentialisme
Jean-Paul Sartre (1905-1980)
Het is vandaag al 45 jaar geleden dat de Franse schrijver en filosoof Jean-Paul Sartre is overleden.
Lees verder “Jean-Paul Sartre (1905-1980)”Albert Camus (1913-1960)
Het is ook al 65 jaar geleden dat de Franse schrijver Albert Camus is overleden (foto UPI, die nu tot het publiek domein behoort).
Lees verder “Albert Camus (1913-1960)”Françoise Sagan (1935-2004)
Vandaag is het al twintig jaar geleden dat de Franse schrijfster Françoise Sagan is overleden…
Lees verder “Françoise Sagan (1935-2004)”Zestig jaar geleden: de stad Glasgow decreteert dat mensen met “Beatlehaar” een muts moeten dragen in het zwembad
Zijn dit geen vier keurige knapen? Ongetwijfeld. Maar zo dacht men er zestig jaar geleden niet over. Het haar van The Beatles (en vooral het feit dat hun fans die haardracht gingen kopiëren) wekte toen enorme ergernis op. Op allerlei manieren probeerde men de “langharige” (sic!) jongeren te koeioneren. Ze werden weggestuurd bijvoorbeeld van school of van de werkvloer. Bij dit laatste werd dan vaak “de veiligheid” als element aangedragen, net alsof men met haar over de oren (want daar bleef het meestal bij) tussen een freesmachine zou kunnen terechtkomen! Een gelijkaardig argument (maar dan eerder uit “hygiënische” overwegingen) werd dus door de stad Glasgow aangedragen om mensen met “Beatlehaar” te verplichten een muts moeten dragen in het zwembad, iets wat vlug zowat overal navolging zou vinden.
Lees verder “Zestig jaar geleden: de stad Glasgow decreteert dat mensen met “Beatlehaar” een muts moeten dragen in het zwembad”Leo Vroman (1915-2014)
Het is ook alweer tien jaar geleden dat de Nederlandse dichter Leo Vroman is overleden. In 2008 pakte hij nog uit met een dichtbundel die hij de toepasselijke titel “Nee, nog niet dood” meegaf. Een jaar later werd hij zelfs wat overmoedig en noemde hij een nieuwe bundel “Soms is alles eeuwig”. Nou, eeuwig is hij niet meegegaan, zoveel is zeker, maar anderzijds doet het mij plezier dat de man, althans geestelijk, in goede gezondheid net geen honderd jaar geworden is.
Lees verder “Leo Vroman (1915-2014)”“Een schoonheid uit Moskou” van Viktor Jerofejev
Na Sjolokov (*) ligt er opnieuw een Russisch boek op mijn leestafel: “Een schoonheid uit Moskou” van Viktor Jerofejev was in 1990 zowat het eerste meesterwerk van het post-Sovjet tijdperk (**). Bij ons werd het uitgegeven bij Rainbow Pockets in een vertaling van Arie van der Ent met op de kaft een reproductie van “Liegende Frau” van Egon Schiele (***).
Lees verder ““Een schoonheid uit Moskou” van Viktor Jerofejev”Etienne Vermeersch (1934-2019)
Het is al vijf jaar geleden dat professor emeritus Etienne Vermeersch (foto YouTube) is overleden…
Lees verder “Etienne Vermeersch (1934-2019)”Herwig Leus (1940-2003)
Ik heb me al vaker druk gemaakt over hoe mensen zo maar in de vergetelheid kunnen belanden. Vandaag is het b.v. twintig jaar geleden dat polemist Herwig Leus is overleden en het enige wat ik aan “beeltenis” van hem kan terugvinden, is dit boek over Paul Snoek. Nu heb ik op mijn blog wel een stuk over Snoek, zelfs meer bepaald over dit boek, maar ik geef toch de voorkeur aan een ander artikel, met name over het boek “Niets gaat ten onder” van Louis Paul Boon, omdat ik daar Herwig rechtstreeks aan het woord laat.
Lees verder “Herwig Leus (1940-2003)”Alfred Jarry (1873-1907)
Alhoewel ik mij reeds verscheidene malen heb geërgerd aan opvoeringen van “Koning Ubu” (o.a. door het NTG en door de Vieze Gasten), heb ik toch toegehapt, toen mijn “willekeurige woordengenerator” het boek “Superman” van Alfred Jarry in mijn kast aanwees. Ik zal het eerlijk toegeven, het was omdat het derde hoofdstuk als titel meekreeg: “Het is een vrouwtje, maar het is heel sterk”. Nou, aan wie doet je dat denken? Dan zal het misschien toch nog lachen, gieren, brullen worden (*). Aan de vertaling door Gerrit Komrij zal het allicht niet liggen… (de foto van een fietsende Alfred Jarry staat ook gespiegeld op de kaft van de Meulenhoff-uitgave uit 1970)
Lees verder “Alfred Jarry (1873-1907)”








