Frédéric Devreese wordt negentig…

Frédéric Devreese wordt negentig…

De vader van de Belgische filmmuziek is Frédéric – Freddy voor de vrienden – Devreese (°Amsterdam, 2 juni 1929), de zoon van Godfried, de vader van Tenuto, de man van Annie De Clerck. In totaal schreef hij muziek voor zo’n 40 films! Ik wed dat er sommige mensen zijn die denken dat er niet eens 40 Belgische films bestààn! Compositie studeerde hij bij Ildebrando Pizetti, orkestdirectie bij Hans Swarowski, maar waar studeerde hij filmmuziek? Frédéric Devreese: “Nergens. Zelfs nu kan je dat nog altijd niet leren.” (*)
Lees verder “Frédéric Devreese wordt negentig…”

Vijftig jaar geleden: schoolreis naar Gent

Vijftig jaar geleden: schoolreis naar Gent

In de Retorica ging de schoolreis richting Gent (ik was meteen verkocht, moet ik zeggen, ik heb nog meer dia’s die het bewijzen: kijk maar naar mijn album “1969” op Facebook) en één van de doelwitten was de drukkerij van Het Volk, die toen nog op de Poel was gevestigd. Later zou ze verhuizen naar de Forelstraat in Heirnis (je weet wel, die wijk waar alle straten de naam van een vis dragen), maar enkele maanden na de overname door Het Nieuwsblad ging de drukkerij ook daar dicht. Nu rijden onze beroepsrenners als openingswedstrijd zelfs niet meer de “Omloop Het Volk”, maar de “Omloop Het Nieuwsblad”. En zo komt het dat ik toch met enige nostalgie op deze episode van de geschiedenis terugkijk.

Het dagblad Het Volk werd destijds gesticht als “anti-socialistisch” dagblad, net zoals het ACV een “anti-socialistische” vakbond was. Allemaal gericht tegen de “sossen” natuurlijk, die vanop de kansel verketterd werden. Maar aangezien de toenmalige CVP een standenpartij was met hoegenaamd geen aandacht voor de arbeiders, moest de ontkerstening hiervan toch op een of andere manier worden tegengegaan en dat werd dus het ACV met als orgaan Het Volk.
Tegen de tijd dat ik voor het eerst iets van Het Volk vernam, was dat echter al lang geen strijdpunt meer. Nee, wij kenden eigenlijk eerst en vooral de speciale Tour-editie, waarmee elke avond werd geleurd door jongens die amper ouder waren dan wijzelf. En die riepen dan steeds met dezelfde intonatie: “Het Vooooolk, het gazetje van de Ronde van Frankrijk”.
Eén van die verkopertjes was niemand minder dan Hugo Claus, zoals die bekent tegenover Jeroen Wielaert in diens boek “Het Vlaanderen van de Ronde” (Arbeiderspers, 2013, p.52): “Als jongetje heb ik een tijdje geld verdiend door rond te lopen met de laatste editie van Het Volk. ‘Het Volk! Het Volk!’ Zo ging dat. Een lange psalm, een soort kreet. De krant met de uitslagen en dan ’s avonds in de andere wijken van de stad had je ook van die jongetjes. Samen zeiden we bijna een gebed, als van de muezzin, van de minaret.”

Lees verder “Vijftig jaar geleden: schoolreis naar Gent”

Louis Paul Boon, wegbereider van Hugo Claus

Louis Paul Boon, wegbereider van Hugo Claus

Op 15 mei 1979 was Hugo Claus een van de velen die de voortijdig gestorven Louis Paul Boon ten grave hielpen dragen (foto van Cobra.be). ‘Nu ben ik de grootste’, zo fluisterde de Meester, terwijl hij een witte fresia op de kist legde. Het klonk wat raar, een tikje arrogant zelfs, maar de geciteerde uitspraak betekende wel degelijk de hoogste lof die de aflijvige uit de mond van zijn jonge concurrent ten deel kon vallen. Uiteindelijk gaf Claus immers toe dat de Nobelprijskandidaat Boon tot dan toe Vlaanderens grootste schrijver was geweest.

35 jaar geleden: “Thuis” van Hugo Claus in de Vooruit

35 jaar geleden: “Thuis” van Hugo Claus in de Vooruit

En we gaan het voor de verandering nog eens over “Thuis” hebben. Echter niet over de miraculeuze gedaanteverwisseling die Stan in het opvangcentrum heeft ondergaan en noch over de malafide praktijken van de pas overleden Steven. Overigens, die Steven heeft euthanasie ondergaan, dezelfde avond van het feest van de lancering van zijn Fenix-wijn en ’s anderendaags was er al een doodsprentje en werd zijn asse uitgestrooid! Zou je daarvoor niet willen tekenen? Maar nee dus, we hebben het niet over die “Thuis”, maar morgen zal het al 35 jaar geleden zijn dat ik in Vooruit naar “Thuis” ging kijken. Het ging hier dan wel over het toneelstuk van Hugo Claus en niet over de bekende televisiesoap.
Lees verder “35 jaar geleden: “Thuis” van Hugo Claus in de Vooruit”

Dertig jaar geleden: “Het schommelpaard” (Hugo Claus)

Dertig jaar geleden: “Het schommelpaard” (Hugo Claus)

Hugo Claus is altijd geobsedeerd geweest door de Griekse mythologie. Zo is ook “Het Schommelpaard” (1989) op een Griekse mythe gebaseerd. Kybele, de godin van de fatale liefde, werd met een absolute passie verliefd op de herder Attys. Die weigerde op haar avances in te gaan en om zichzelf beter tegen haar te beschermen, castreerde hij zich. “Een waarschuwend verhaal,” schrijft Johan Thielemans in De Morgen,“dat zijn effect totaal mist, want mannen blijven maar van goddelijke vrouwen dromen.”
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Het schommelpaard” (Hugo Claus)”