Twintig jaar geleden: ontmoeting met Cecilia Bartoli

Twintig jaar geleden: ontmoeting met Cecilia Bartoli

Twintig jaar geleden was Cecilia Bartoli te gast op de uitreiking van de jaarlijkse Caeciliaprijzen van de Muziekpers in de lokalen van sponsor Royale Belge in Vorst. Ze had toen haar been gebroken en ik kan me dan ook niet herinneren dat ze die avond ook heeft gezongen, maar gewoon haar aanwezigheid was al een gebeurtenis!
Lees verder “Twintig jaar geleden: ontmoeting met Cecilia Bartoli”

Midori Seiler wordt vijftig…

Midori Seiler wordt vijftig…


Vandaag wordt de Japans-Duitse violiste Midori Seiler vijftig jaar.

Zij is de dochter van een Japanse moeder en een Beierse vader, allebei pianisten, en groeide op in Salzburg, waar ze studeerde bij Helmut Zehtmaier en Sandor Vegh. Daarna studeerde ze te Bazel bij Adelina Oprean en (aan het Schola Cantorum) bij Thomas Hengelbrock. Vervolgens in Londen bij David Takeno en tenslotte in Berlijn bij Eberhard Feltz. Ze is sinds 1991 lid van de Akademie für Alte Musik Berlin. In 1998 ontmoette ze Jos Van Immerseel met wie ze een duo ging vormen. Zij was daarna ook concertmeester van Anima Eterna, het orkest van Van Immerseel. Haar opname van de vioolsonates van Mozart op het Franse Zig Zag Label kreeg de Diapasion D’Or in 2002, alsook de Choc du Monde de la Musique. Midori speelde in de Wigmore Hall in London, het Concertgebouw in Amsterdam, de Musikverein in Wenen enz. Ze gaf masterclasses in Brugge en Antwerpen en doceerde barokviool in Leipzig.

Laura Mikkola wordt 45…

Laura Mikkola wordt 45…

Vandaag wordt de Finse pianiste Laura Mikkola (foto YouTube) 45 jaar.

Ik leerde deze blonde schoonheid kennen tijdens de Elisabethwedstrijd 1995 en omdat Jos Van Immerseel toen met een violiste uit zijn orkest was, die bijna een lookalike van haar was (Maria Lindal), dacht ik dat ze wel kans maakte om in de smaak te vallen bij hem, maar dat was niet helemaal waar, mede door het feit dat zij net als Yong Hwan Park voor het tweede pianoconcerto van Prokofiev had gekozen en dan vond hij Park toch wel veel beter. Zij wilde echter van de gelegenheid gebruik maken omdat Finse orkesten het niet wilden spelen. Prokofiev was overigens precies even oud als zij (en Park) toen hij het stuk schreef, dat hij wellicht als parodie op de grote romantische virtuozen bedoelde. Vandaar b.v. de zeer lange cadenza in het eerste deel, langer dan de rest. Dat parodiërende had zij wel beter beet dan “Hammer Park”, dat moest zelfs Jos toegeven. Ook zij is op vierjarige leeftijd begonnen met haar moeder als eerste lerares (al is bij haar de rest van de familie ook muzikaal). Daarna ging ze naar het Sibelius-conservatorium bij Tapari Valster, dan (kort) naar Parijs bij Bernard Ringeissen, daarna naar het Curtis Institute in Philadelphia bij Gary Graftmann en haar huidige leraar uit Bloomington (Indiana) zit in de jury (Menahem Pressler). In de VS volgt ze ook jazzimprovisatie en ze blijft fit dankzij aerobics. Dankzij haar tweede plaats in de Elisabethwedstrijd 1995 zal ze allicht wat minder jazz en wat meer klassiek moeten spelen, besloot ik indertijd, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik sindsdien niet veel meer van haar heb gehoord…