25 jaar geleden: het eerste nummer van Markant

25 jaar geleden: het eerste nummer van Markant

Nog niet zo lang geleden hebben we nog even in herinnering gebracht dat dertig jaar geleden Ludo Loose met een nota over De Rode Vaan een wig dreef tussen de redactie en de partijleiding, waardoor het blad op een hellend vlak terecht kwam, waaruit het niet meer zou recht krabbelen. Nadat in 1990 het Nederlandse “zusterblad” De Waarheid reeds was opgedoekt, moest op 6 maart 1992 dan ook De Rode Vaan de boeken sluiten – ondanks de woorden van Piet Lampaert dus wel degelijk na zeventig jaar (*). Op 8 mei 1992 verscheen weliswaar nog het eerste nummer van de niet-partijgebonden opvolger Markant.
Lees verder “25 jaar geleden: het eerste nummer van Markant”

Louis Van Geyt (1927-2016)

Louis Van Geyt (1927-2016)

Gisteren is Louis Van Geyt overleden, de laatste voorzitter van de unitaire communistische partij van België (PCB-KPB) en de laatste communistische verkozene in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Hij was 88 jaar oud. Onder Van Geyt voer de KPB een gematigde koers, maar desondanks (of misschien juist daardóór?) smolt de aanhang van de partij alsmaar verder weg.
Lees verder “Louis Van Geyt (1927-2016)”

35 jaar geleden: De Rode Vaan verhuist naar de Lemonnierlaan

35 jaar geleden: De Rode Vaan verhuist naar de Lemonnierlaan

Vandaag is het 35 jaar geleden dat De Rode Vaan is verhuisd van de Kazernestraat naar de Lemonnierlaan (op de foto van Jo Clauwaert v.l.n.r. René Lampaert, Piet Lampaert, Lode De Pooter, Miel Dullaert, ikzelf en Jan Vermeersch; ontbreken: Jan Mestdagh, Christiane De Backer en Léa Goeman).
Lees verder “35 jaar geleden: De Rode Vaan verhuist naar de Lemonnierlaan”

Het Masereelfonds bestaat 45 jaar…

Het is vandaag precies twintig jaar geleden dat Maurits Coppieters de feestrede hield ter gelegenheid van het 25-jarige bestaan van het Masereelfonds. Dat was in de tijd dat linkse progressieven nog Vlaamsgezind waren. In 1978 vroeg Wouter Vloebergh van het Wase weekblad “De Voorpost” mij om de toenmalige voorman van de Volksunie te gaan interviewen. Nou, “vroeg”… het was eerder een opdracht. Ik weet nog goed dat ik er met grote tegenzin aan begon. Niet alleen had ik helemaal geen interesse in de lokale politiek, bovendien was ik in die tijd nog “politiek correct” en huldigde ik als “linkse” het principe dat men zowat elke bevrijdingsstrijd moest steunen, behalve die van z’n eigen volk, een standpunt dat de linksliberalen (*) ook nu nog altijd aankleven. Als klap op de vuurpijl was de aanleiding voor het interview een beleidsbrief van Coppieters als voorzitter van de Nederlandse Cultuurraad (de voorganger van het Vlaamse parlement) opdat de voertaal van de Tour de France, die dat jaar door Vlaanderen zou passeren, Nederlands zou zijn, een oekaze die me niet alleen koud liet, maar ook nog eens tegen mijn geliefde sport inging. Ik deed het dus enkel maar omdat het een “eer” was deze man te mogen interviewen en Wouter mij daarvoor speciaal had uitgekozen.
Zoveel jaren later liggen de kaarten helemaal anders en kijk ik juist met ontzag op naar de heer Coppieters, precies omdat hij de sociale dimensie van de Vlaamse strijd zo goed kon verwoorden, net zoals Jef Turf dat bij ons op de redactie van De Rode Vaan vanuit de andere richting deed. Ik meen me trouwens te herinneren dat ook Jef een grote achting had voor Maurits Coppieters. Dat was alleszins ook het geval met mijn derde baas in dit verhaal, Norbert De Batselier, maar daar stap ik gemakshalve maar over. Ik ben dus zelf benieuwd wat ik nu, meer dan dertig jaar later, van dat interview ga vinden (ikzelf ben nu even oud als Coppieters, die ik een “éminence grise” vond, toen was).
Lees verder “Het Masereelfonds bestaat 45 jaar…”