Veertig jaar geleden: La Petite Bande met als solist Jos Van Immerseel

Veertig jaar geleden: La Petite Bande met als solist Jos Van Immerseel

Veertig jaar geleden schreef ik het volgende in De Rode Vaan: “Interessant is ook het optreden van La Petite Bande van de Kuijkens in het Gentse Congrescentrum op 6 september, want als solist werd op de koop toe niemand minder dan Jos Van Immerseel aangetrokken. Op 7 september doen ze dat programma nog eens over in het Brusselse PSK.” Helaas was ik in die tijd nog meer in popmuziek geïnteresseerd en zo heb ik dit concert van de eeuw gemist. Want dat moet nogal wat geweest zijn. Helaas (bis) vermeld ik ook niet wat ze hebben gespeeld. Ik vermoed pianoconcerti van Haydn of Mozart? Uiteraard is hier niets meer van terug te vinden op het internet. Geen YouTube-opnames, zelfs geen foto’s. Daarom heb ik maar (met dank aan Klara) een jeugdfoto genomen van Jos Van Immerseel, omdat ik vermoed dat hij er in die tijd zo moeten hebben uitgezien.

Lees verder “Veertig jaar geleden: La Petite Bande met als solist Jos Van Immerseel”

25 jaar geleden: ontmoeting met Sigiswald Kuijken…

25 jaar geleden: ontmoeting met Sigiswald Kuijken…

Vandaag is het 25 jaar geleden dat ik violist en dirigent Sigiswald Kuijken puur toevallig bij het naar huis gaan tegen het lijf liep, terwijl hij op weg was naar het Gentse muziekconservatorium, dat inderdaad niet zo ver van mijn appartement gelegen is. Hij zou daar met zijn orkest La Petite Bande enkele werken van Joseph Haydn repeteren. “Waarom kwam ik niet eens luisteren?” Dat liet ik mij geen twee keer zeggen. Het werd één van mijn meest intense muzikale belevenissen…

Lees verder “25 jaar geleden: ontmoeting met Sigiswald Kuijken…”

Festival van Vlaanderen 1982

Festival van Vlaanderen 1982

Over geld, bijna uitsluitend over geld, werd er ook gesproken op de grote persconferentie van het Festival van Vlaanderen in de Bijloke in Gent (foto Pieter Morlion, dit bestand is beschikbaar gesteld door UGentMemorie). Dit prestige-festival zit namelijk in de problemen. Grote problemen zelfs als we afgevaardigde-beheerder Prof. Briers mogen geloven. En we geloven hem. Alleen zijn we het hier en daar niet eens met zijn argumentatie zoals u zult kunnen merken.

Lees verder “Festival van Vlaanderen 1982”

25 jaar geleden: op bezoek bij Jos Van Immerseel

25 jaar geleden: op bezoek bij Jos Van Immerseel

Het is vandaag al 25 jaar geleden dat ik de Antwerpse musicus Jos Van Immerseel ben gaan opzoeken in zijn huis in Antwerpen. Het was het hoogtepunt (en ik geloof ook het eindpunt, al ben ik daar niet helemaal zeker van) van de ontelbare malen dat ik Jos heb ontmoet, geïnterviewd, er cursus bij gevolgd en, natuurlijk, concerten bijgewoond. En elk moment is me bijgebleven. Omdat de man intens bewogen is en zijn passie ook kan overdragen. En zo kan het gebeuren dat hij ondertussen met zijn orkest een ongelooflijk parcours heeft afgelegd (van Bach tot Gershwin) en dat toch, als ik hem nu bezig hoor op de radio, hij mij nog steeds vertrouwd in de oren klinkt. Alsof onze laatste ontmoeting pas gisteren was…

Lees verder “25 jaar geleden: op bezoek bij Jos Van Immerseel”

25 jaar geleden: “Klassiek” door Stéphane Godfroid (5)

25 jaar geleden: “Klassiek” door Stéphane Godfroid (5)

Vanaf heden is de kaartenverkoop voor het FESTIVAL VAN VLAANDEREN geopend. Alhoewel de programmatie nog niet officieel is voorgesteld, kan men er wel reeds kennis van nemen via het Festivalmagazine, dat gratis te verkrijgen is op het nummer (09) 243.94.94. De Festivalster voor dit jaar is Florian Heyerick en ook Sigiswald Kuijken en Jos Van Immerseel worden gevierd wegens 25 jaar La Petite Bande en 10 jaar Anima Eterna. De special guest is Mstislav Rostropovitsj. * Johannes Brahms staat ten onrechte bekend als een conservatief componist. Vooral in zijn pianocomposities blijkt hij integendeel een groot vernieuwer. Vandaar ook dat het niet verwonderlijk is dat uitgerekend JAN MICHIELS (foto), die vooral als een specialist van hedendaagse pianomuziek bekend is, zijn late pianomuziek op cd heeft opgenomen. Michiels deed dat bovendien op een historische Bösendorferpiano uit 1884, wat het effect nog vergroot. (Fantasien, Intermezzi en Klavierstücke, op.116-119, Eufoda 1253)

25 jaar geleden: een snorrende Suzuki

25 jaar geleden: een snorrende Suzuki

Bach-suites voor cello solo. Men zou denken: dat is nu toch enkel voor de kenners. Vergeet het! Drie decennia geleden waren de twee concerten, die Pieter Wispelwey eraan besteedde, helemaal uitverkocht en de CD-opname door Rostropovitsj een paar jaar eerder was een echt media-event. En 25 jaar geleden mocht ik in Het Laatste Nieuws alweer een nieuwe versie van deze suites voorstellen, deze keer door Hidemi Suzuki.

Lees verder “25 jaar geleden: een snorrende Suzuki”

Gustav Leonhardt (1928-2012)

Gustav Leonhardt (1928-2012)

Morgen zal het al tien jaar geleden zijn dat Gustav Leonhardt, de tegenpaus van de authentieke uitvoeringspraktijk (de échte paus zijnde Nikolaus Harnoncourt) is overleden. Jos Van Immerseel wou bij hem geen les volgen, alhoewel het zijn groot idool was. Maar hij wou geen Gustav Leonhardt-cloon worden, zei hij. En ook voor Philippe Herreweghe was hij een inspirerend voorbeeld: “Een belangrijke volgende stap was dat ik via Ton Koopman in contact kwam met Gustav Leonhardt in Amsterdam, waar de barokbeweging op dat moment volop bloeide. Van hem heb ik ten eerste vooral het respect voor de muziek als zodanig geleerd. Dat leer je niet in het conservatorium. Daar moet muziek beantwoorden aan het romantische ideaal met virtuozen e.d. En op technisch gebied heb ik vooral van zijn heel speciale ritmiek geleerd. Een soort precisie die nauw verwant is aan jazz, terwijl het conservatorium veel meer harmonisch is gericht.”

Lees verder “Gustav Leonhardt (1928-2012)”

125 jaar Koninklijke Winterconcerten

125 jaar Koninklijke Winterconcerten

Honderd jaar geleden (*) startte de fameuze Cercle Royal des Concerts d’Hiver, die zich nu wellicht eerder nillens dan willens de Koninklijke Kring der Winterconcerten dient te noemen, met haar concerten waarbij ze vooral aandacht hadden voor steeds hetzelfde romantische repertoire (zelfs muziek die daarbuiten valt, wordt op de typische gezwollen pathetische manier vertolkt) dat de trouwe abonnees in verrukking brengt.

Lees verder “125 jaar Koninklijke Winterconcerten”