Categorie: mechels miniatuurtheater

140 jaar geleden: de eerste “dag van de arbeid”

140 jaar geleden: de eerste “dag van de arbeid”

140 jaar geleden werden er in de Verenigde Staten demonstraties gehouden waarin werd geëist dat de achturige werkdag zou worden ingevoerd, met als hoogtepunt de Haymarket-affaire in Chicago. Op 1 mei begon in Chicago een algemene staking van werknemers die een achturige werkdag eisten. Een demonstratie van stakers op Haymarket Square werd met geweld door de lokale politie neergeslagen en acht anarchistische organisatoren werden gearresteerd en aangeklaagd. Vijf van hen werden ter dood veroordeeld omdat ze activisten zouden hebben aangezet tot het gooien van een bom naar politieagenten tijdens de rellen. Vier werden in het openbaar opgehangen en één pleegde zelfmoord vóór de executie. Ter herdenking hiervan wordt 1 mei 
in veel landen gevierd als Internationale Dag van de Arbeid. (Wikipedia en Alcide)

Lees verder “140 jaar geleden: de eerste “dag van de arbeid”” →

45 jaar geleden: Zwart, wit en bruin in het MMT

45 jaar geleden: Zwart, wit en bruin in het MMT

Via een ommetje langs Nora Tilley is De Rode Vaan dan tenslotte toch in de perslijst van het Mechels Miniatuur Theater geraakt. Dat er evenwel tussen woord en daad nog steeds wetten en praktische bezwaren in de weg staan, zoals Willem Elsschot placht te zeggen, hebben we bij onze eerste poging tot het bijwonen van een première ondervonden.

Lees verder “45 jaar geleden: Zwart, wit en bruin in het MMT” →

135 jaar geleden: première van “Hedda Gabler”

135 jaar geleden: première van “Hedda Gabler”

Gisteren was het vijftien jaar geleden dat Tessy Moerenhout (foto) is overleden en vandaag herdenken we dat 135 jaar geleden het stuk “Hedda Gabler” van Henrik Ibsen in première is gegaan. In 1982 speelde Tessy de titelrol in dit toneelstuk in het MMT en ik schreef hierover een recensie in De Rode Vaan onder de titel “Hedda Gambler”…

Lees verder “135 jaar geleden: première van “Hedda Gabler”” →

Tessy Moerenhout (1952-2011)

Tessy Moerenhout (1952-2011)

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat actrice Tessy Moerenhout op 59-jarige leeftijd is overleden aan borstkanker. Ik heb Tessy tamelijk goed gekend, vooral in de jaren tachtig toen ik het Mechels Miniatuur Theater, waaraan zij verbonden was, onveilig maakte. Toegegeven, ik deed dat vooral omwille van Nora Tilley, maar Tessy was toch ook vaak in de buurt. Ik herinner me vooral die avond samen met mijn vriend Luc Carnier als we ons in de drank hebben gestort, met naast Nora en Tessy, ook nog Dirk Stuer, de toenmalige vrijer van Tessy.

Lees verder “Tessy Moerenhout (1952-2011)” →

45 jaar geleden: collega’s onder elkaar

45 jaar geleden: collega’s onder elkaar

« De collega’s » gingen 45 jaar geleden (27-12-1980) op de terroristen-toer. De genaamde Van Hie werd er een moment van verdacht een gevaarlijke bommenlegger te zijn. Hij speelde het spelletje mee en meteen was de aanleiding gevonden voor een zwakke aflevering van dit feuilleton dat zeer onevenwichtig maar des niettegenstaande erg populair blijft. Lijdzaam ondergaan lijkt ons de enige remedie om het te overleven. Want van kankeren over « de slechte smaak » van « het grote publiek » krijgt men enkel stenen in de gal. En dat kan heel pijnlijk zijn en helemaal de moeite niet waard… (Lode De Pooter in De Rode Vaan)

Lees verder “45 jaar geleden: collega’s onder elkaar” →

Jaak Van Assche wordt 85…

Jaak Van Assche wordt 85…

De Mechelse acteur Jaak Van Assche viert vandaag zijn 85ste verjaardag. Hartelijk gefeliciteerd, Jaak, en nog vele gezonde jaren! Ik heb Jaak Van Assche talloze keren aan het werk gezien in het toenmalige Mechels Miniatuur Theater en daarna ook nog in films en op televisie en daarover heb ik telkens plichtsgetrouw bericht, maar ik heb geen “overzichtsartikel”, waarin ik al die stukken groepeer of ernaar verwijs. Daarom pik ik er maar één uit, waarin hij ontegensprekelijk de centrale figuur was…

Lees verder “Jaak Van Assche wordt 85…” →

Veertig jaar geleden: “Zonnig maar met plaatselijk buien”

Veertig jaar geleden: “Zonnig maar met plaatselijk buien”

« Hoe zet ik verveling op het toneel, zonder zelf vervelend te zijn ? » Dat was het probleem waarmee de Franse existentialist Georges Michel zichzelf geconfronteerd zag toen hij in zijn « Een plaatsje onder de zon » de lusteloosheid van de doorsnee mens, het onbenullige van het aardse bestaan wilde tot uiting brengen via de vakantie aan zee van een arbeidersgezinnetje.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Zonnig maar met plaatselijk buien”” →