Mitch Leigh (1928-2014)

Mitch Leigh (1928-2014)

Het is al vijf jaar geleden dat Mitch Leigh, de componist van “De man van La Mancha” (dat is dus niét Jacques Brel zoals velen schijnen te denken, Brel speelde – weliswaar schitterend – de hoofdrol in de Franse versie, maar daar blijft het bij), is overleden. Ikzelf heb enerzijds de film van Arthur Hiller uit 1972 gezien, waaruit hierboven het fragment met Peter O’Toole en Sophia Loren, en anderzijds twee Nederlandse versies, één met Marco Bakker in de hoofdrol en een tiental jaren later die met Ramses Shaffy. Twee keren bleef ik op mijn honger zitten…
Lees verder “Mitch Leigh (1928-2014)”

Jacques Brel (1929-1978)

Jacques Brel (1929-1978)

Vandaag is het al veertig jaar geleden dat “la pendule d’argent” op de schouwmantel van Jacques Brel (“qui dit oui, qui dit non, qui dit je t’attends…”) is gestopt met tikken. Dat was in een Frans ziekenhuis, al bracht Brel zijn laatste jaren door op het Markiezen-eiland Hiva Oa samen met Maddly Bamy, een ex-danseres van Claude François. Toch ging zijn volledige erfenis naar zijn vrouw Miche (Thérèse Michielsen), waarbij hij drie dochters had, maar die hij ook vaak achterliet om op te trekken met minnaressen. Waarom is de familie Brel dan zo gebeten op Bamy? France Brel: “Omdat ze de code heeft doorbroken. Kijk, mijn ouders hadden een gentleman’s agreement. Ze mochten minnaars en minnaressen hebben, maar in alle discretie. Maddly heeft zich daar niet aan gehouden. Ze is naar voren getreden als Jacques’ vriendin. Mijn vader was toen al te fel verzwakt door de kanker om er tegenin te gaan. (…) Die Bamy vertelt nu overal dat ze de vrouw was bij wie Jacques het langst bleef. Dat is niet waar. Hij is tien jaar bij ene Sylvie geweest. Zij was zijn grootste verliefdheid.”
Lees verder “Jacques Brel (1929-1978)”

Zestig jaar geleden: Jacques Brel wint “le grand prix du disque”

Le prix est créé en 1947 par l’Association de la presse phonographique fondée en 1946 et patronné par divers journaux ou revues de musique tels : Arts, Opéra, Dimanche, Les lettres Françaises, Radio 47, Musique et Radio, La Revue musicale et Images musicales. Le jury dont le président est Louis Aubert, et Raymond Lyon et Daniel Lazarus les secrétaires généraux, est composé principalement de Maurice Daloze, alors directeur de la discothèque de la Radiodiffusion-télévision française, Arthur Honegger, Marcel Delannoy, Henry-Jacques et Henri Collet. Ce prix faisait suite au Prix Candide, interrompu par la guerre. Le premier (et seul) prix fut décerné en 1947. À partir de 1948, les œuvres furent couronnées par un second jury venu de l’Académie Charles-Cros et le prix fut renommé « Grand prix du disque de l’Académie Charles-Cros » [Wikipedia]. La récompense de 1957 a concerné une vingtaine de prix pour des enregistrements musicaux et dramatiques classés en plusieurs catégories, allant de la musique classique à la musique populaire. Jacques Brel a gagné dans la catégorie “chanson de variété”.