Je ne suis pas un Flamand rose

Je ne suis pas un Flamand rose

In 1975 won Johan Verminnen (foto Jo Clauwaert) ook nog even het “Festival de la Chanson Française” waarna hij besloot zich serieus op de Franstalige markt te gooien, wat tot nog toe niet helemaal gelukt is, ook niet met “Je ne suis pas un flamand rose”, een franstalige elpee die zoals gebruikelijk een allegaartje van origineel werk en vertalingen van “greatest hits” is. Voor Vlaamse oren zijn vooral de titelsong, “Pauvre boxeur amoureux” en “Le ciel est le toit de ma maison” aangewezen. “Guitares à credit” (subliem!) en “Samedi soir” klinken zelfs beter dan in het Nederlands. Dit was nota bene ook de eerste elpee die Jean Blaute heeft geproduced. Jean (in Humo): “Herbie Flowers speelde hierop mee, die toen net Lou Reeds Walk on the wild side had opgenomen. Wel, zo’n ervaring zet een norm, waar je niet graag meer onder gaat.”

Lees verder “Je ne suis pas un Flamand rose”

Johan Verminnen: Ontdek de Ster!

Johan Verminnen: Ontdek de Ster!

De eerste Vlaamse “kleinkunstenaar” die zwaar knipoogde naar rock was Johan Verminnen (Wemmel, 22 mei 1951). Lode Willems verwelkomt hem in De Rode Vaan van 25 februari 1971 als volgt: “En toen kwam Johan Verminnen. Zijn stijl – voor zover vergelijkingen toegelaten zijn – houdt zowat het midden tussen Brel en pop. In die zin dat je bij hem elk woord verstaat, wat bij pop niet het geval is, en dat hij, in tegenstelling met Jacques Brel, écht is, en zich nooit theatraal of wijsneuzig aanstelt.”

Lees verder “Johan Verminnen: Ontdek de Ster!”

Mitch Leigh (1928-2014)

Mitch Leigh (1928-2014)

Het is al vijf jaar geleden dat Mitch Leigh, de componist van “De man van La Mancha” (dat is dus niét Jacques Brel zoals velen schijnen te denken, Brel speelde – weliswaar schitterend – de hoofdrol in de Franse versie, maar daar blijft het bij), is overleden. Ikzelf heb enerzijds de film van Arthur Hiller uit 1972 gezien, waaruit hierboven het fragment met Peter O’Toole en Sophia Loren, en anderzijds twee Nederlandse versies, één met Marco Bakker in de hoofdrol en een tiental jaren later die met Ramses Shaffy. Twee keren bleef ik op mijn honger zitten…
Lees verder “Mitch Leigh (1928-2014)”

Jacques Brel (1929-1978)

Jacques Brel (1929-1978)

Vandaag is het al veertig jaar geleden dat “la pendule d’argent” op de schouwmantel van Jacques Brel (“qui dit oui, qui dit non, qui dit je t’attends…”) is gestopt met tikken. Dat was in een Frans ziekenhuis, al bracht Brel zijn laatste jaren door op het Markiezen-eiland Hiva Oa samen met Maddly Bamy, een ex-danseres van Claude François. Toch ging zijn volledige erfenis naar zijn vrouw Miche (Thérèse Michielsen), waarbij hij drie dochters had, maar die hij ook vaak achterliet om op te trekken met minnaressen. Waarom is de familie Brel dan zo gebeten op Bamy? France Brel: “Omdat ze de code heeft doorbroken. Kijk, mijn ouders hadden een gentleman’s agreement. Ze mochten minnaars en minnaressen hebben, maar in alle discretie. Maddly heeft zich daar niet aan gehouden. Ze is naar voren getreden als Jacques’ vriendin. Mijn vader was toen al te fel verzwakt door de kanker om er tegenin te gaan. (…) Die Bamy vertelt nu overal dat ze de vrouw was bij wie Jacques het langst bleef. Dat is niet waar. Hij is tien jaar bij ene Sylvie geweest. Zij was zijn grootste verliefdheid.”
Lees verder “Jacques Brel (1929-1978)”

Wordt het Jacques Bel of Jacques Bril?

Wordt het Jacques Bel of Jacques Bril?

Lode De Pooter schreef zijn televisiekritieken voor De Rode Vaan dikwijls op wat wij de “buitenlandredactie” noemden, zijnde een café halverwege de redactie en de drukkerij. En dat was nog niet het ergste, hij gebruikte daarvoor soms gewoon bierviltjes. Dat moest uiteraard soms tot vergissingen leiden bij de zetters. Aangezien hij het meest vertrouwd was met het handschrift van Lode, werden diens teksten meestal gezet door een zekere Jozef. En op een bepaalde dag slaagde deze erin het woord “snapshots” om te toveren tot “snowboots”, je moet er maar opkomen! Later werd een “snowboot” in het idiolect van De Rode Vaan dan ook gewoon een synoniem voor een zetfout. Zelf had ik het meest last van “snowboots” bij De Voorpost (bij De Rode Vaan kon ik meestal mijn eigen teksten in drukproef nalezen). Een beroemde is b.v. “Klassiek ochtendorkest met het Corbetta-ensemble”. Voor zover u zich zou afvragen wat een ochtendorkest is (zoiets als een ochtenderectie?), er moest gewoon “ochtendconcert” staan. En er maakten drie leden deel uit van het Corbetta-ensemble: Guido Hulsens op blokfluit, Piet Stryckers op viola da gamba en Peter Pieters op bankgitaar. En wat is een bankgitaar? Gewoon, een barokgitaar. In mijn wekelijks televisierubriekje Hebjetgezien kon ik het op een bepaald moment dan ook niet laten om hiermee de draak te steken onder de titel: “Wordt het Jacques Bel of Jacques Bril?”

Lees verder “Wordt het Jacques Bel of Jacques Bril?”