Marijn Devalck wordt zeventig…

Marijn Devalck wordt zeventig…

Op het eind van de jaren zeventig had ik nogal wat contact met Marijn Devalck, die vandaag zeventig jaar wordt. Ik had hem namelijk de mannelijke hoofdrol aangeboden in de rock-opera De Kat, die ik samen met een paar vrienden had geschreven en Marijn zag dat wel zitten, maar Theater Arena, waartoe hij op dat moment behoorde, helaas niet.

Lees verder “Marijn Devalck wordt zeventig…”

Je ne suis pas un Flamand rose

Je ne suis pas un Flamand rose

In 1975 won Johan Verminnen (foto Jo Clauwaert) ook nog even het “Festival de la Chanson Française” waarna hij besloot zich serieus op de Franstalige markt te gooien, wat tot nog toe niet helemaal gelukt is, ook niet met “Je ne suis pas un flamand rose”, een franstalige elpee die zoals gebruikelijk een allegaartje van origineel werk en vertalingen van “greatest hits” is. Voor Vlaamse oren zijn vooral de titelsong, “Pauvre boxeur amoureux” en “Le ciel est le toit de ma maison” aangewezen. “Guitares à credit” (subliem!) en “Samedi soir” klinken zelfs beter dan in het Nederlands. Dit was nota bene ook de eerste elpee die Jean Blaute heeft geproduced. Jean (in Humo): “Herbie Flowers speelde hierop mee, die toen net Lou Reeds Walk on the wild side had opgenomen. Wel, zo’n ervaring zet een norm, waar je niet graag meer onder gaat.”

Lees verder “Je ne suis pas un Flamand rose”

Angela Gheorghiu wordt 55…

Angela Gheorghiu wordt 55…

Angela Gheorghiu is een Roemeense sopraan die zich in 1996 fluks liet scheiden van haar man om met wonderboy Roberto Alagna te trouwen. En ziedaar: haar eerste solo-CD vloog alras de winkel uit. Waar is de tijd dat ze voor het eerst buiten Roemenië optrad in “Jonge mensen op weg naar het concertpodium” met een aria uit “Anna Bolena”?

Lees verder “Angela Gheorghiu wordt 55…”

35 jaar geleden: Renée Van Mechelen aan het lijntje

35 jaar geleden: Renée Van Mechelen aan het lijntje

« Rosa, rosa, rosam, rosae, rosae, rosas, rosarum, rosis, rosis ». Wie het zelf niet van buiten heeft moeten leren op de schoolbanken, kent het misschien wel van Jacques Brel. Maar de Rosa die wij deze week aan het lijntje hebben, heet Renée. Renée Van Mechelen om precies te zijn en zij is de verantwoordelijke van het centrum Rol en Samenleving (kort RoSa), dat in de problemen zit. Ja, wie niet, zal u zeggen, maar RoSa kampt voornamelijk met verbouwingsproblemen en dat is toch wel vreemd in deze tijd. Renée Van Mechelen legt het even uit en vertelt tevens wat RoSa eigenlijk is :

Lees verder “35 jaar geleden: Renée Van Mechelen aan het lijntje”

“Habba”: Jean, Mich, Stoy, kom terug, alles is vergeven

“Habba”: Jean, Mich, Stoy, kom terug, alles is vergeven

De nieuwe Van het Groenewoud ligt in de winkel. De eerste, zo zegt men, sedert vier jaar, net alsof « Brussels by night » nooit heeft bestaan. En nochtans, wat schreven wij naar aanleiding van deze soundtrack ? (r.v. nr 44 van 1983) : « Raymond kan het nog steeds, maar het uitkijken is naar een échte elpee van hem ». En nu is er dus « Habba » (en niet « Abba » zoals de Oost-Vlamingen zeggen), die althans door de platenfirma « zijn eerste officiële LP sinds “Ethisch Reveil » wordt genoemd. U voelt al nattigheid, wij zijn het hiermee pertinent oneens. Lezen wij daar immers niet in een onopvallend hoekje : producer Henny Vrienten ? En, jawel beste vrienden, vooral wie Raymond ondertussen reeds live aan het werk heeft gezien, weet dat dit géén doorsnee is van zijn huidige repertoire, maar dat er bewust (ja, mijnheer Vrienten, bewust !) alle nummers-met-ballen uit werden geweerd ten voordele van « koele » producten zoals nonsens en reggae- en juju-muziek die in onze lage landen altijd zo triest en regenachtig klinkt.

Lees verder ““Habba”: Jean, Mich, Stoy, kom terug, alles is vergeven”

25 jaar geleden: “Frank Cools zingt Jacques Brel”

25 jaar geleden: “Frank Cools zingt Jacques Brel”

Op 7 februari 1995 stelde Frank Cools zijn CD “Frank Cools zingt Jacques Brel” voor, eigenlijk een project dat teruggaat tot in 1988. Ter gelegenheid van de tiende verjaardag van het overlijden van de chansonnier bracht theaterman Frank Cools in Roeselare toen een aantal liederen van Brel in een vertaling van Ernst van Altena, die sinds 1960 door Brel zelf als vertaler was aangezocht.

Lees verder “25 jaar geleden: “Frank Cools zingt Jacques Brel””