Hebjetgezien? (148): Pim Fortuyn

Hebjetgezien? (148): Pim Fortuyn

Wouke van Scherrenburg, die jarenlang als politiek verslaggever een vertrouwde verschijning op en rond het Binnenhof was, neemt ons mee in de levens van Jacoba van Beieren, Johan van Oldenbarnevelt, de gebroeders De Witt, Rutger Jan Schimmelpenninck, Johan Rudolph Thorbecke, Pieter Jelles Troelstra en Pim Fortuyn. Levens die getekend werden door strijd om de macht en persoonlijke tragiek. Je kunt de vorige afleveringen hier terugkijken. (Evangelische Omroep)

Lees verder “Hebjetgezien? (148): Pim Fortuyn”

Hebjetgezien? (147): Johan Anthierens

Hebjetgezien? (147): Johan Anthierens

In 2000 stopte journalist en columnist Johan Anthierens voorgoed met schrijven. En schoppen. Als enfant terrible trapte hij heel zijn leven hard tegen schenen en heilige huisjes. Meer dan twintig jaar na zijn dood maakt journaliste Guinevere Claeys nu een tweedelige portret van hem. ‘Johan Anthierens: niemands meester, niemands knecht’. Een verhaal over schrijven, liefde voor het Nederlands, journalistiek en chanson. (Klara)

Lees verder “Hebjetgezien? (147): Johan Anthierens”

Hebjetgezien? (146): BDW

Hebjetgezien? (146): BDW

Bij de docuserie BDW (op één) zit men al aan de tweede aflevering, maar pas nu ben ik toch eens op het internet gaan kijken, want ik had al horen waaien dat er veel kritiek op kwam, uiteraard uit de hoek van de politiek correcten (Humo, Knack, De Standaard, De Morgen…). Dus al die recensies leg ik naast me neer. En Moviepulp bood deze keer helaas geen uitkomst. In Het Laatste Nieuws vind ik een interview met de maker Petra De Pauw, maar dat is helaas alleen maar voor abonnees. Toch neem ik de inleiding over…

Lees verder “Hebjetgezien? (146): BDW”

75 jaar geleden: publicatie van “Animal Farm”

75 jaar geleden: publicatie van “Animal Farm”

Animal Farm (Nederlands: “Dierenboerderij” of “Boerderij der dieren“) is een roman van de Britse schrijver en journalist George Orwell. Het satirische verhaal, dat ook als moderne fabel of allegorie kan worden opgevat, gaat over een groep dieren die er genoeg van heeft om als slaven van de mensheid te moeten leven, en de macht in eigen handen neemt. Het loopt uiteindelijk, anders dan de meeste dieren zich ervan voorgesteld hadden, uit op een dystopische samenleving. Hun leven wordt slechter in plaats van beter. Met Animal Farm bekritiseert Orwell het totalitaire politieke systeem van de Sovjet-Unie na de Oktoberrevolutie. Hij schreef het naar aanleiding van zijn observaties van stalinistische communisten tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Zijn ervaringen gedurende die strijd stelde hij te boek in Saluut aan Catalonië.

Lees verder “75 jaar geleden: publicatie van “Animal Farm””

Tien jaar geleden: historische verkiezingsoverwinning van Bart De Wever

Tien jaar geleden: historische verkiezingsoverwinning van Bart De Wever

De laatste tijd lees ik voor de zoveelste keer dat het “gedaan is” met Bart De Wever. Er zou in de wandelgangen van de N-VA al gespeculeerd worden wie de nieuwe voorzitter gaat worden. Ik maak me daar niet druk over: Bart is al een paar keren afgeschreven door de politiek correcte pers en telkens hebben de verkiezingsuitslagen deze pronostieken de kop ingedrukt. En àls De Wever dan al verlies lijdt, dan is het op zijn rechterzijde waar het Vlaams Belang aan euh… belang wint. Dat kan toch nauwelijks het effect zijn waarop links ligt te hopen? Maar goed, ik geef het toe een verkiezingsoverwinning zoals morgen tien jaar geleden gaat er wellicht niet meer komen.

Lees verder “Tien jaar geleden: historische verkiezingsoverwinning van Bart De Wever”

Antonio Salieri (1750-1825)

Antonio Salieri (1750-1825)

Vandaag is het 195 jaar geleden dat de Italiaanse componist Antonio Salieri is gestorven. We herinneren ons hem vooral in de gedaante van Murray F.Abraham (foto) in de film “Amadeus” van Milos Forman en dus zijn we geneigd hem als Mr.Middelmaat af te schilderen in vergelijking met de goddelijke Mozart. Dat is uiteraard een vertekend beeld. Akkoord dat zijn opera’s loodzwaar zijn en nu terecht haast nooit meer worden opgevoerd (ten hoogste misschien eens als curiosum), maar dan moet men wel weten dat ze in de achttiende eeuw toch veel populairder waren dan die van Mozart zelf, die daarentegen wel veel beter de tand des tijds hebben doorstaan. Maar ik heb ook een CD’tje met twee concerti voor pianoforte, uitgevoerd door Andreas Staier en het Concerto Köln, en die zijn helemààl niet zwaar op de hand. Integendeel, ik luister daar met veel genoegen naar…

Lees verder “Antonio Salieri (1750-1825)”

Vijf jaar geleden: Adil El Arbi wint “De Slimste Mens”

Vijf jaar geleden: Adil El Arbi wint “De Slimste Mens”

Eerlijk is eerlijk: de finaleweek van “De slimste mens” is probleemloos verlopen… tot enkele minuten voor de start van de finale. Toen kreeg ik plotseling een sms’je van Humo met als boodschap: “Interview met De Slimste Mens: Adil El Arbi”. Aangezien Adil oorspronkelijk slecht speelde, dacht ik eerst nog dat het zo’n typische wansmakelijke Humo-grap betrof, maar dat bleek dus niet waar te zijn: het was wel degelijk een SPOILER van jewelste! Bedankt, Humo!

De Franstalige Brusselse Marokkaan Adil El Arbi heeft dus de twaalfde aflevering van “De Slimste Mens” gewonnen. Al tijdens de voorronde was het duidelijk dat Adil een stevige kanshebber zou zijn. Hij beschikte over een enorme parate kennis in zowat alle domeinen, behalve dan sport en typische BV-toestanden. Maar wat méér was: hij was sympathiek, geestig en zijn Nederlands was zo goed als perfect, alleen maar jammer van het typische rappers-jargon dat erin was doorgedrongen. Eigenlijk is hij het perfecte uithangbord voor het inburgeringsproject van Geert Bourgeois, maar dat zal wel nooit gebeuren (en daarmee heb ik het dan niet over Bourgeois, maar wel over Adil zelf). Maar Vier zag in hem wel de ideale persoon om het beeld van de fameuze “kutmarokkaantjes” wat bij te schaven. Helaas was dit seizoen echter ook enorm sterk wat andere kandidaten betrof (Gert Verhulst, Bart De Pauw, Marc-Marie Huijbrechts, Sven De Leijer…) en dus werd een eindzege hem niet zo maar in de schoot gegooid. Laten we dan het lot maar een beetje helpen, moet men bij Vier hebben gedacht…
Lees verder “Vijf jaar geleden: Adil El Arbi wint “De Slimste Mens””

Pierre Mertens wordt tachtig…

Pierre Mertens wordt tachtig…

De Franstalige auteur Pierre Mertens (foto RTBf) viert vandaag zijn tachtigste verjaardag. Elf jaar geleden kwam hij in het nieuws omdat hij Bart De Wever een “negationist” had genoemd. Uiteraard sprongen de racisten van Le Soir meteen op de kar met een editoriaal getiteld “We zijn allen Pierre Mertens”. De krant drukte de hoop uit dat de klacht van De Wever zou uitmonden in een procedure voor een hof van assisen, waarbij men er uiteraard van uitging dat De Wever ook hier bot zou vangen, net zoals dat was gebeurd bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding met zijn klacht tegen de racistische redactie van Le Soir (de terechte commentaar van Bart De Wever: “Het toont aan hoe selectief de racismewetgeving in elkaar zit. Uithalen naar bepaalde bevolkingsgroepen worden beschermd, die naar Vlamingen niet.”). De aanklacht is nochtans niet niks: een negationist is immers, voor wie dat niet zou beseffen, iemand die de Holocaust ontkent. Het verwijt van Mertens gaat terug op de reactie van De Wever op de zeer laattijdige excuses die Patrick Janssens een jaar eerder namens het stadsbestuur van Antwerpen aanbood aan de joodse gemeenschap. De Wever vond deze excuses toen “gratuit”. Om eerlijk te zijn vond ik dat hij toen gelijk had, maar blijkbaar mag ik dit dus niet zeggen of ook ik ben een “negationist”…
Lees verder “Pierre Mertens wordt tachtig…”