Tien jaar geleden: België bestaat niet/La Belgique n’existe pas

Tien jaar geleden: België bestaat niet/La Belgique n’existe pas

Elk jaar tracht ik me ertegen te verzetten, tegen de Tourgekte die zich van iedereen meester maakt. Ik denk dan: ik hou eigenlijk meer van het wereldkampioenschap of de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix, hou je dus een beetje in, De Schepper! Maar nee, elk jaar weer capituleer ik en wil ik reeds van de eerste seconde in het Tourgebeuren ondergedompeld worden. Daarom stond ik tien jaar geleden reeds van vóór de middag op “la une” van de RTBF omwille van “le grand départ” in Luik. En ik werd niet ontgoocheld: in het nieuws kreeg ik al sfeerreportages van ter plaatse in Luik. Maar tegelijk pikte ik dus ook de rest van het nieuws mee. En wat me opviel was, dat – buiten de problemen met de Euro – er niets was dat iets met ons Vlamingen te maken had. Zo was er b.v. een item over het afschaffen van de Minitel. Wij kénnen dat niet eens in Vlaanderen. In Frankrijk, ja, dààr kent men dat wel.

Lees verder “Tien jaar geleden: België bestaat niet/La Belgique n’existe pas”

Hebjetgezien? (170): “Viva la feta”

Hebjetgezien? (170): “Viva la feta”

Ik hou niet van feelgood-programma’s waarin BV’s naar een verre vakantiebestemming worden gestuurd, zodat de kranten weer bol staan van lezersbrieven over verspild belastinggeld en weet ik veel. Maar als in Viva la feta van Play4 Bart De Wever te gast is bij Otto-Jan Ham en Jani Kazaltsis, dan kan ik het natuurlijk niet laten even een blik te werpen (foto Play4). En ik zag dat het goed was…

Lees verder “Hebjetgezien? (170): “Viva la feta””

Jan-Jaap van der Wal laat zich van zijn smerigste kant zien

Jan-Jaap van der Wal laat zich van zijn smerigste kant zien

De Nederlandse cabaretier Jan-Jaap van der Wal (foto YouTube) woont nu al enkele jaren in Vlaanderen en verdient dus voornamelijk hier zijn brood. Toch gaat hij in zijn derde zaalshow (die hij “Troisième” heeft genoemd, al kan hij dat zelf niet uitspreken) tekeer tegen de Vlaamse overheid en dan vooral gepersonifieerd door de N-VA. Zelf kom ik al jaren niet meer buiten, dus ik was gelukkig niet aanwezig (zou ik me anders hebben kunnen inhouden? ik vrees van wel), maar afgaande op de recensie van Karel Michiels in Het Nieuwsblad van vandaag 14 maart 2022 was het vreselijk (al vond Michiels het zelf allemaal schitterend, waarvan akte)…

Lees verder “Jan-Jaap van der Wal laat zich van zijn smerigste kant zien”

Nieuw selectiecriterium voor spelprogramma’s: tegen de N-VA zijn

Nieuw selectiecriterium voor spelprogramma’s: tegen de N-VA zijn

Misschien is het u ook al opgevallen hoeveel quizkandidaten een hekel hebben aan Bart De Wever en/of de N-VA.  Op zich is daar niks mis mee natuurlijk. Iedereen heeft recht op een eigen mening, dus ook quizkandidaten. Het wordt echter al iets anders, als men ervan uitgaat dat deelnemers aan spelprogramma’s eigenlijk een doorsnee van de bevolking zouden moeten vormen. Als men er dan rekening mee houdt dat de N-VA met voorsprong de populairste partij is in Vlaanderen en dat dit b.v. ook wordt gereflecteerd in de sociale media (men kan bijna met geen enkele N-VA-coryfee nog bevriend worden op Facebook omdat ze allemaal het maximum aantal vrienden hebben bereikt), dan is zo’n onevenwicht toch wel vreemd, vind je niet…?

Berichten uit de peperbus van nonkel Miele (5)

Berichten uit de peperbus van nonkel Miele (5)

Vlaanderen en België is rijp om verder gekoloniseerd te worden door heren actief in sectoren van de auto, van het beton, big farma, onroerend goed en multinationals. Ons landje is één groot eldorado geworden voor belastinggeld dat de jackpot is voor lobbygroepen en privébedrijven. Tegelijk is er geen of onvoldoende belastinggeld voor de lange wachtlijsten van sociale woninghuurders, gehandicapten, bejaarden, kindergeld, mensen met psychische aandoeningen. Ook de voedselbanken zijn ‘dagelijkse kost’ voor Vlaamse hongerlijders.

Lees verder “Berichten uit de peperbus van nonkel Miele (5)”

S.O.S. aan alle autorijders

S.O.S. aan alle autorijders

Ik heb een hekel aan “beroepsbrievenschrijvers”. En dan heb ik het niet over de vader van Walter Van den Broeck die net zoals mijn tante Jeanne de Grote Wereldleiders aanschrijft om hun aandacht te vestigen op deze of gene onrechtvaardigheid. Nee, ik heb het over die sjarels die haast dagelijks naar alle Vlaamse kranten hun opinie over ’t een of ’t ander opsturen. Rudolf Laplae uit Menen bijvoorbeeld die geen dag laat voorbijgaan om de N-VA aan te vallen, Bart De Wever in het bijzonder en de Vlamingen in het algemeen. De enige uitzondering is in mijn ogen Staf De Wilde, die zich daaraan ook soms wel eens wil bezondigen, maar die dat dan toch met waardevolle elementen en vooral in een prachtige stijl doet. Hij heeft het briefschrijven tot een kunst verheven. Dat zou ik van mezelf zeker niet durven beweren, vandaar dat ik slechts met mondjesmaat met een lezersbrief voor de dag kom. In het begin van de jaren tachtig heb ik me in De Gentenaar toch in een discussie gemengd die liep onder de titel “S.O.S. aan alle autorijders”. Het grappige was dat op dezelfde dag ook nog een brief van Juul Verhelst over hetzelfde onderwerp verscheen. Daarom geef ik hier onze beide brieven weer, met een korte redactionele reactie.

Lees verder “S.O.S. aan alle autorijders”

Hebjetgezien? (148): Pim Fortuyn

Hebjetgezien? (148): Pim Fortuyn

Wouke van Scherrenburg, die jarenlang als politiek verslaggever een vertrouwde verschijning op en rond het Binnenhof was, neemt ons mee in de levens van Jacoba van Beieren, Johan van Oldenbarnevelt, de gebroeders De Witt, Rutger Jan Schimmelpenninck, Johan Rudolph Thorbecke, Pieter Jelles Troelstra en Pim Fortuyn. Levens die getekend werden door strijd om de macht en persoonlijke tragiek. Je kunt de vorige afleveringen hier terugkijken. (Evangelische Omroep)

Lees verder “Hebjetgezien? (148): Pim Fortuyn”

Hebjetgezien? (147): Johan Anthierens

Hebjetgezien? (147): Johan Anthierens

In 2000 stopte journalist en columnist Johan Anthierens voorgoed met schrijven. En schoppen. Als enfant terrible trapte hij heel zijn leven hard tegen schenen en heilige huisjes. Meer dan twintig jaar na zijn dood maakt journaliste Guinevere Claeys nu een tweedelige portret van hem. ‘Johan Anthierens: niemands meester, niemands knecht’. Een verhaal over schrijven, liefde voor het Nederlands, journalistiek en chanson. (Klara)

Lees verder “Hebjetgezien? (147): Johan Anthierens”