45 jaar geleden: “Sun man” in Arena

45 jaar geleden: “Sun man” in Arena

“Sun man” was “The Merchant of Venice” in een regie van Jaak Vissenaken met Chris Thys (Debbie = Jessica), Wim Huys (Bobby Sacramona = Lorenzo), Kate De Bock (Lucy Piranha = Portia), Jo de Meyere (Barach = Shylock, een jood), Carmen Jonckheere (Mamma Doc = Nerissa), Daan Van den Durpel (Angelo Sacramona, the sun man = Bassanio), Els Olaerts (gangstermeisje), Bert van Tichelen (Joe De Rosa = Antonio, de koopman van Venetië), Marcel de Stoop (Don Piranha), Jakob Beks (Ricci the Hit = de Prins van Marokko) en André Roels (Diarrhoea Dave = Gratiano).

Lees verder “45 jaar geleden: “Sun man” in Arena”

Willy Courteaux (1924-2017)

Willy Courteaux (1924-2017)

Het is al vijf jaar geleden dat Willy Courteaux is overleden, de vroegere journalist bij Humo en eminente vertaler van het werk van William Shakespeare. Wie over die twee aspecten meer wil vernemen, moet doorklikken naar de items die ik daaraan heb gewijd. Hieronder volgt de neerslag van een “bezoek” bij hem thuis dat Filip Delmotte en ikzelf in de woelige periode begin 1989 hebben afgelegd (de rubriek “Het bezoek” in de vernieuwde Rode Vaan was precies een kopie van het fameuze “Humo sprak met”). De tekst is uitgeschreven door Filip Delmotte. Ik kan me van dit interview helaas niet zo heel veel meer herinneren. Wellicht was mijn inbreng minimaal (Shakespeare). Ik herinner me nog wel dat we heel bewust niet de persoonlijke toer zijn opgegaan. Zo hebben we met geen woord gerept over zijn zoon Wolfgang en of hij eventueel nog andere kinderen had. Volgens het doodsbericht, opgesteld door zijn echtgenote Jeanne Soens, was dat inderdaad het geval, maar ze worden niet bij name genoemd. Pas bij zijn dood vernam ik overigens ook dat Willy Courteaux tot de Gravensteengroep behoorde, al stond hij bij de regionale verkiezingen van 2004 wel op de lijst van de Vlaamse Democraten Brussel, een linkse scheurlijst van de N-VA.

Lees verder “Willy Courteaux (1924-2017)”

55 jaar geleden: première van “The taming of the shrew”

55 jaar geleden: première van “The taming of the shrew”

Op 27 februari 1967 ging in Engeland “The taming of the shrew” in wereldpremière as the Royal Film Performance at the Odeon Leicester Square in London. De regie was van Franco Zeffirelli en de muziek van Nino Rota, dus duidelijk een voorafbeelding van hun succesvolle “Romeo & Juliette” van een jaar later. Maar in dit geval ging de grootste aandacht naar de hoofdvertolkers: Elizabeth Taylor en Richard Burton, die hun eigen stormachtige liefdesleven in de respectievelijke rollen doortrokken.

Lees verder “55 jaar geleden: première van “The taming of the shrew””

Vijftig jaar geleden: première van “Two gentlemen of Verona”

Vijftig jaar geleden: première van “Two gentlemen of Verona”

Heeft u zich ook ooit afgevraagd wat de makers van “Hair” nadien ooit nog hebben uitgespookt? Wel vijftig jaar geleden ging in New York “Two gentlemen of Verona” in première, de nieuwe musical van Galt MacDermot (°1928) naar het werk (uiteraard) van William Shakespeare. Als tekstschrijvers vinden we echter niet meer James Rado (°1932) en Gerome Ragni (1935-1991) terug, maar Mel Shapiro en John Guare (°1938). In tegenstelling tot “Hair” heb ik van deze musical nog nooit één noot gehoord.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: première van “Two gentlemen of Verona””

170 jaar geleden: publicatie van “Moby Dick”

170 jaar geleden: publicatie van “Moby Dick”

Het verhaal over het conflict tussen kapitein Ahab en Moby Dick, een grote witte walvis die ooit een van Ahab’s benen afrukte, is gekend: Ahab is uit op wraak en gaat wanhopig op zoek naar zijn vijand. Alhoewel de schrijver, de Amerikaan Herman Melville, zelf ook gevaren heeft en het verhaal in zekere mate op realiteit berust, is het toch niet door hemzelf meegemaakt.

Lees verder “170 jaar geleden: publicatie van “Moby Dick””

Spiegelsymboliek

Spiegelsymboliek


Negentig jaar geleden was er de première van het ballet “The lady of Shalott” op muziek van Jean Sibelius, uiteraard refererend aan het schilderij The Lady of Shalott van John William Waterhouse uit 1888 naar het gelijknamige gedicht van Alfred Tennyson uit 1833. In de legende van Elaine van Astolat zoals verhaald in een dertiende-eeuwse Italiaanse novelle met de titel Donna di Scalotta (No. lxxxi in de bundel Cento Novelle Antiche) zit de betoverde edelvrouw met haar rug naar het raam in een door water omringde toren aan haar weefgetouw. Zij weet dat zij de werkelijkheid, waaronder het nabijgelegen Camelot, alleen in de spiegel mag aanschouwen. Zo zij uit het raam zou kijken zou de betovering worden verbroken en haar noodlot, in het gedicht onbenoemd, maar het betreft een vroege dood, vervuld worden. Wanneer zij in de spiegel de onweerstaanbaar knappe Lancelot voorbij ziet rijden kan zij zich niet langer beheersen. De spiegel breekt op het ogenblik dat zij naar buiten kijkt. De dame laat zich in het gedicht van Tennyson op een boot naar Camelot drijven. Onderweg sterft zij.

Lees verder “Spiegelsymboliek”

George Bagshawe Harrison (1894-1991)

George Bagshawe Harrison (1894-1991)

Morgen zal het ook dertig jaar geleden zijn dat de uitgever van de Shakespeare Penguin Classics is overleden. Hij ging door het leven als G.B.Harrison (foto Bentley Historical Library, University of Michigan, News and Information Services via Wikipedia) en als ik zo’n tweede naam had, dan zou ik dat ook gedaan hebben! (Hij had zich ook gewoon George Harrison kunnen laten noemen, het zou immers nog een halve eeuw duren vooraleer er een veel bekender iemand met die naam op de wereld zou verschijnen.)

Lees verder “George Bagshawe Harrison (1894-1991)”

35 jaar geleden: de Oude Will en de Nieuwe Pest

35 jaar geleden: de Oude Will en de Nieuwe Pest

We weten niet of het zo afgesproken is maar het is opvallend dat Shakespeare de eer toekomt het Antwerpse theaterseizoen te openen. Nadat het RVT met de opmerkelijke « Richard III »-vertaling van Wannes Van De Velde de spits afbeet, zien we niet alleen « Hamlet » van Hugo Claus in een regie van Walter Tillemans, maar ook de KNS opent op 4 oktober met « De feeks wordt getemd » in een regie van Karl Vibach.

Lees verder “35 jaar geleden: de Oude Will en de Nieuwe Pest”