Feest van De Rode Vaan 1987

Feest van De Rode Vaan 1987

Het is vandaag ook dertig jaar geleden dat in Oudergem het Feest van De Rode Vaan zou hebben plaatsgehad. Ik zal eerlijk zijn: ik herinner mij daar helemaal niks meer van. Ik vraag me zelfs af of dit überhaupt wel heeft plaats gevonden? Akkoord, sedert de discussie over het fameuze optreden van Boudewijn De Groot in Sint-Niklaas eind jaren zestig durf ik voor zo’n zaken hoegenaamd niet meer mijn hand in het vuur steken, maar aangezien dit Feest plaats zou hebben gevonden midden in de crisis tussen redactie en partij, zou het toch best kunnen dat het uiteindelijk niet is doorgegaan. Hoe dan ook, in het najaar van 1986 had ik een gesprek met KP-voorzitter Ludo Loose over hoe dat Feest er dan wel zou uitzien…
Lees verder “Feest van De Rode Vaan 1987”

25 jaar geleden: het eerste nummer van Markant

25 jaar geleden: het eerste nummer van Markant

Nog niet zo lang geleden hebben we nog even in herinnering gebracht dat dertig jaar geleden Ludo Loose met een nota over De Rode Vaan een wig dreef tussen de redactie en de partijleiding, waardoor het blad op een hellend vlak terecht kwam, waaruit het niet meer zou recht krabbelen. Nadat in 1990 het Nederlandse “zusterblad” De Waarheid reeds was opgedoekt, moest op 6 maart 1992 dan ook De Rode Vaan de boeken sluiten – ondanks de woorden van Piet Lampaert dus wel degelijk na zeventig jaar (*). Op 8 mei 1992 verscheen weliswaar nog het eerste nummer van de niet-partijgebonden opvolger Markant.
Lees verder “25 jaar geleden: het eerste nummer van Markant”

Lode De Pooter (1925-1993)

Lode De Pooter (1925-1993)

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat mijn leermeester bij De Rode Vaan, Lode De Pooter, officieel met pensioen is gegaan. In de praktijk maakte dat weinig verschil uit: Lode bleef haast dagelijks naar de redactie komen om daar zijn functie als redactiesecretaris uit te oefenen, ook al was deze functie na zijn pensionering theoretisch aan mij toegewezen. Dat heeft echter nooit problemen gegeven, Lode en ik, die in de nieuwe lokalen van de Lemonnierlaan naast elkaar zaten, bleven gewoon de taken verdelen naargelang het uitkwam.
Lees verder “Lode De Pooter (1925-1993)”

Vijftien jaar geleden: voor de derde keer bij Piet Lampaert…

Piet LampaertVandaag is het vijftien jaar geleden dat ik voor de derde keer voor Piet Lampaert ging werken. Ik kende Piet (°Gent, 1952) reeds uit mijn studententijd, al heette hij toen nog gewoon Erwin. Hij vormde toen echter wel een dj-duo samen met Robert De Paepe, een jongen uit mijn jaar in de Germaanse, en samen noemden ze zich “Piet en Jef”. Later zou Erwin zich dus Piet laten noemen, wat soms wel eens problemen opleverde als hij op een lijst ging staan voor de verkiezingen. Maar goed, hij was dus hoofdredacteur van De Rode Vaan toen ik daar in 1977 begon als losse medewerker. Merkwaardig was wel dat toen ik mijn eerste “meiavondfeest” meemaakte, ergens in Gentbrugge, hij mij begroette met “dag Ronny”. Ik had namelijk mijn bijdragen uitsluitend met de post bezorgd (van computers was er uiteraard nog geen sprake in die tijd) en een foto hoorde daar uiteraard niet bij. Hoe kon hij me dan herkennen? Het was dan dat Piet mij vertelde van die dj-set die hij met Jef (Robert dus) had verzorgd op onze kotbar in de Brugsepoortstraat voor een feestje van de Germaanse. Later, toen we allebei weg waren bij De Rode Vaan, nam Piet mij opnieuw in dienst bij de Vlaamse Socialistische Zelfstandigen, waarvan hij dan voorzitter was geworden. Na een jaar of vijf stapte ik daar op om meer te gaan verdienen bij de Centrale voor Socialistisch Cultuurbeleid, een beslissing die ik mij snel zou beklagen. Toen het bij de CSC dus verkeerd was gegaan en ik opnieuw zonder werk zat, nam Piet mij voor een derde maal aan, deze keer om het personeelsblad van de Gentse Bond Moyson uit te geven, want ondertussen stond hij aan het hoofd van deze belangrijke instelling. In het begin was dit eveneens op losse basis, om opnieuw in vaste loondienst te komen zou ik nogmaals het examen van de mutualiteit moeten afleggen, waarvoor ik enkele jaren eerder al eens een keer fameus was gebuisd, omdat de problematiek van de ziekteverzekering mij eigenlijk aan geen kanten interesseerde. En dus duurde onze samenwerking deze keer niet lang. Stilaan wenkte een vervroegde pensionering en ook al was dit financieel hoegenaamd niet interessant, dit sprak me toch veel meer aan dan een verdere carrière in de socialistische zuil. En dat was deze keer een beslissing waarover ik absoluut nooit spijt heb van gehad!
Lees verder “Vijftien jaar geleden: voor de derde keer bij Piet Lampaert…”

Lothar Warneke (1936-2005)

Vandaag is het ook al tien jaar geleden dat de Oost-Duitse filmregisseur Lothar Warneke is overleden. In 1989 was hij te gast op het Filmfestival hier in Gent en de organisatoren waren blijkbaar wat blij dat ik me althans voor één dag over hem wou ontfermen. Ik was toen net weg bij De Rode Vaan en een maand later zou de Muur vallen. Het spreekt dus vanzelf dat we heel wat te vertellen hadden tegen elkaar, ook al had ik (helaas, moet ik er wel aan toevoegen) nooit een film van de man gezien.
Lees verder “Lothar Warneke (1936-2005)”

Aan het lijntje

Aan het lijntje

Toen de formule van de Minibrokjes versleten was, schakelden we over op de Snippertjes, nog kortere, nog puntigere, nog meer politieke “grapjes”. Vooral omwille van dat laatste kreeg ik dan toch gedaan dat hoofdredacteur Piet Lampaert deze voor zijn rekening zou nemen.
Tegelijk was er iets anders aan de hand. Tijdens de zomermaanden hadden we een nieuwe rubriek ingevoerd, die “aan het lijntje” zou heten. Het was inderdaad een kort telefoongesprek over een actueel onderwerp. Aangezien het groepswerk was (niet allen tesamen aan één telefoontje natuurlijk, maar dan eens die en dan weer een ander), werd er besloten met te ondertekenen met “Jan Draad”, enerzijds omwille van de telefoon uiteraard, die in die tijd nog niet draadloos was, anderzijds ook met een knipoog naar Jan Braet, gebuisde Rode Vaan-stagiair, maar nu wel “chef cultuur” bij het prestigieuze Knack-magazine.
Bon, dit rubriekje bleek een succes, daarom kreeg dit na die initiële periode een vaste plaats op de laatste pagina van De Rode Vaan. Naast de Snippertjes dus, wat wel betekende dat het nog met één kolom werd ingekrompen. Net zoals bij de Minibrokjes, moest iemand de eindverantwoordelijkheid op zich nemen en dat werd ik dan weer. Ik heb dan ook veel “lijntjes” voor mijn rekening genomen, te beginnen met…
Lees verder “Aan het lijntje”