Veertig jaar geleden ging de eerste Arca-productie van het nieuwe theaterseizoen, « Het Café » van R.W.Fassbinder in een regie van Jappe Claes, in première.
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Het café” in de Baudelo-abdij”
Het is vandaag al twintig jaar geleden dat de Antwerpse acteur Julien Schoenaerts is overleden. “Hij wordt unaniem door publiek, pers en theater beschouwd als een van de grootste naoorlogse acteurs in Vlaanderen, een reputatie die soms bijna mythische proporties aannam,” schrijft Wikipedia en inderdaad, die verafgoding stootte mij hevig tegen de borst. Was het daarom, of gewoon uit baldadigheid, of om anders te zijn, of omwille van een paar zaken die ik ben tegengekomen (zie verder), maar ik was géén fan. Zijn beste vertolking vond ik dan ook die van monseigneur Stillemans in Daens, als hij tegen die kruiperige pastoor (gespeeld door Jappe Claes, meen ik me te herinneren) zegt: “Hier neem mijn bisschopsring maar mee, dan kunt ge hem thuis zoveel kussen als ge maar wilt.”
Lees verder “Julien Schoenaerts (1925-2006)”
Het Arcaseizoen ’96-’97 begon met “Vriend van Verdienste” van regisseur Yves Jansen (van “Uitvaren”) naar een roman van Thomas Rosenboom. De homofiele verkrachtingsscène die hierin voorkomt, was middenin de affaire Dutroux natuurlijk goed voor protestbrieven. Het uitdrinken van een emmer stront (niet écht neem ik aan) was ook niet van aard om de mensen op andere ideeën te brengen. Het merkwaardigste was nog dat de roman (uit 1985) gebaseerd is op een historisch feit (uit 1961) toen in een waterput het lijk van de 15-jarige zoon van een schilder werd gevonden, die toen een jaar vermist was. Bleek dat hij gedurende lange tijd was opgesloten in een torenkamertje door twee zoontjes van eerbiedwaardige rechters en door een derde (van lagere komaf) op hun aanstoken gruwelijk vermoord. Tja, Dutroux was blijkbaar inderdaad niet bijster origineel…
Ronny De Schepper
De Britse toneelauteur Howard Barker viert vandaag zijn tachtigste verjaardag.
Lees verder “Howard Barker wordt tachtig…”
Het is al negentig jaar geleden dat de Russische roman- en toneelschrijver Maxim Gorki is gestorven. Hij heette eigenlijk Aleksej Maksimovitsj Pesjkov. Het pseudoniem staat voor de Grootste Bittere.
Lees verder “Maxim Gorki (1868-1936)”
Het is vandaag ook al 25 jaar geleden dat de Gentse theaterregisseur Jean-Pierre De Decker (op de foto in het midden, samen met Jo Decaluwe en Doris van Caneghem in “Dag Jan” in Arca) totaal onverwacht is overleden.
Lees verder “Jean-Pierre De Decker (1945-2001)”
Op dezelfde dag als Wouter Weylandt overleed eveneens de Gentse acteur en zanger Eric Raes op 67-jarige leeftijd in een Brussels ziekenhuis.
Lees verder “Eric Raes (1944-2011)”
Het is vandaag al zeventig jaar geleden dat “Look back in anger” van John Osborne werd gecreëerd. Men kan dit dus ook als de “geboortedatum” van The Angry Young Men beschouwen…
Lees verder “Zeventig jaar geleden: “Look back in anger””
Op zaterdag 23 april 2016 nam acteur Herman Gilis afscheid bij het Ro Theater. Hij speelde zijn laatste voorstelling met Marjolijn van Heemstra in het stuk ‘Bommenneef’ in Frascati, Amsterdam. Gilis heeft vanaf 1998 verschillende rollen gespeeld in stukken van regisseur en zijn vrouw Alize Zandwijk. In 2012 was hij genomineerd voor de prestigieuze Louis d’Or voor zijn rol in het stuk ‘Dood van een handelsreiziger’.
Lees verder “Tien jaar geleden: Herman Gilis neemt afscheid bij het Ro Theater”
Dertig jaar geleden was in Arca “Het schilderij” te zien van de Rus Viktor Slavkin (°1935, aanwezig op de première, foto via Wikidata). Het stuk confronteert een logé van een hotel (Daan Hugaert) met de schilder van het kunstwerk aan de muur (Pierre Callens), dat daar is gehangen door zijn vroegere minnares, de eigenares (?!) van het hotel. De onverschilligheid van de eerste (een ingenieur die een goed doorspoelende W.C. belangrijker vindt dan een schilderij) en het streven naar erkenning van de andere staat symbool voor de Breznjev-maatschappij waarin het stuk werd geschreven (1972 – vandaar mijn twijfels over die “eigenares”), maar levert slechts een typische gooi- en smijtregie op waar (volgens de confraters, zelf ben ik niet gaan kijken) niemand beter van wordt, behalve dan misschien de regisseurs zelve, zijnde het duo Verschaeve-Van Laere.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 