25 jaar geleden: “Rijksdag” in Arca

25 jaar geleden: “Rijksdag” in Arca

Nadat Bart Verschaeve verdwenen was uit Arca, begon ex-vriendje Hugo Van Laere aan een enorme reeks van flaters. Zo was er “Rijksdag”. “Rijksdag” heette oorspronkelijk “Rustdag” en is gebaseerd op de lectuur van allerlei teksten die met fascisme e.d. te maken hadden. Philippe Ceulemans maakte daarvan een theatertekst en Hugo Van Laere regisseerde o.a. Kadèr Gürbüz en Rafaël Troch in een fantasie waarin een aantal individuen worden uitverkoren om op één dag de wereldbevolking uit te dunnen. “Zij hanteren daarbij zowel linkse als rechtse argumenten,” zei Van Laere op de persconferentie en het was verontrustend dat ook Eddy Vereycken in De Standaard van 9/1/98 stelde: “Het komt er niet op aan langs welke kant je staat. Dat zal het publiek wel uitmaken. De schuld is van iedereen.” Uiteraard ontstaan er ook zowel relaties als conflicten binnen de groep zelf. Alles speelde zich af binnen de 24 uur, maar in Arca zelf was je er reeds op anderhalf uur vanaf. Gelukkig, zo bleek achteraf. En gelukkig dus ook dat ik het niet ben gaan bekijken.

Ronny De Schepper

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (224)

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (224)

Vanavond gaat in de Minnemeers « Strelingen » in première, een stuk van de Catalaan Sergi Belbel, de Pedro Almodovar van het theater. In Almodovar-films zit altijd een flinke brok melodrama, meestal via smartlappen. Vandaar dat morgen om 20 uur het bijhorend concert in het teken staat van Vlaamse schlagers als « Ik ben verliefd op jou » of « Het kan niet zijn ». Om het totaalpakket rond te maken is zondagvoormiddag om 11.30 uur acteur Marc Peeters (foto Mechelenblogt) te gast bij Freek Neirynck in de foyer. * Het cabaretprogramma « Chickentales » van Hilde De Roeck en Ingrid Dullens, samen De Dulle Roeckers, heeft ook een hoog Almodovar-gehalte. Met glitter aan hun lijf en pluimen in hun gat confronteren zij het publiek immers op een hilarische manier met ernstige onderwerpen als dood en vergankelijkheid. Vanavond in Arca * Vincent Dhondt sluit met zijn « Brozzers & Sizzers » dan weer eerder muzikaal aan bij dit sarcasme. Om dit stuk bij te wonen in het huis van architect Belderbos in Astene, kan je morgen om 14 uur gratis de boot nemen aan de Groene Brug in Sint-Martens-Leerne. (HLN, 15/11/1997)

Veertig jaar geleden: “Eindspel” van Samuel Beckett

Veertig jaar geleden: “Eindspel” van Samuel Beckett

Een van de grootste acteurs van Vlaanderen (zoniet dé) is Julien Schoenaerts. En die kan het zich dan ook permitteren zich niet gewoon in te schakelen in het « normale » theaterpatroon, dat in het ergste geval kan leiden tot acteren om den brode, maar die heel nauwgezet zijn stukken kiest in functie van zijn talent. Zo heeft hij zich nu op « Eindspel » van Samuel Beckett geworpen omdat de hoofdfiguur Hamm zich in een gedroomde situatie bevindt voor een rasacteur om daar alles uit te puren (hij is namelijk blind en lam). Het is het Gentse Arcatheater dat nu al een paar jaar aan Schoenaerts de kans biedt om zijn fantasieën uit te leven en vertaler Walter Tillemans werd als regisseur aangetrokken, maar dit is en blijft een stuk van Schoenaerts. Punt uit.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Eindspel” van Samuel Beckett”

Dertig jaar geleden: “Zeven deuren” van Botho Strauss in Arca

Dertig jaar geleden: “Zeven deuren” van Botho Strauss in Arca

“Zeven deuren” (1987) van Botho Strauss (foto Oliver Mark via Wikipedia) werd in het Arcatheater opgevoerd in een regie van Sabine Reifer (regie-assistente bij “Der Rosenkavalier” in de Vlaamse Opera) en een decor van Marc Cnops. Met Gert Portael (interviewster, dochter, pasgehuwde), Johannes Pauwels (huurvoorzitter, autokoper, schoonzoon, zelfmoordenaar), Brit Alen (echtgenote, het ‘niets’, meisje), Bert van Tichelen (huurder, professor, gevangene, bode, broeder), Lies Martens (Colombine), Bob De Moor (kwiskandidaat, autokoper, parkeerwachter, broeder), Roos Dochy (ongehuwde vrouw) en Erik Van Herreweghe (regisseur, autoverkoper, lijfwacht, pasgehuwde, keizer Julianus).

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Zeven deuren” van Botho Strauss in Arca”

35 jaar geleden: “Tuut!” zei de trein en de statie vertrok

35 jaar geleden: “Tuut!” zei de trein en de statie vertrok

Zoals naar gewoonte opende de KNS ook haar 135ste speeljaar een beetje feestelijk. Op de affiche : « Romeo en Julia » in een vertaling, of beter een hertaling, van Hugo Claus. Wij reserveerden te laat voor de feestdis, zodat we pas naar de matinee op zondag konden. Maar zo kon ook de zoon van elf meteen mee voor een portie Shakespeare die ons eerder als een geheugensteuntje overviel dan als een hartverscheurend drama.

Lees verder “35 jaar geleden: “Tuut!” zei de trein en de statie vertrok”

Vijftig jaar geleden: “Anna Lusa” van David Mowat

Vijftig jaar geleden: “Anna Lusa” van David Mowat

Nemen we even de teletijdmachine naar het begin van de jaren zeventig. Toen zat ik pas aan de universiteit en wat doe je dan, als je als snotneus (zeker in die tijd, dat was helemaal niet te vergelijken met de met internetporno opgegroeide jeugd van vandaag) voor het eerst in de Grote Stad vrij mag rondlopen? Dan ga je naar het theater natuurlijk. En niet naar “Slisse en Cesar”, want dat spelen de amateurgezelschappen in je boerendorp al jààààren. Nee, je gaat naar een “progressief” theater. In mijn geval was dat het Arcatheater dat toen nog in een middeleeuwse kelder in de Hoogpoort was gevestigd. En waarom ga je naar een “progressief” theater? Om bloot te zien natuurlijk. Stel je voor: een actrice zo maar naakt voor je neus, op een paar centimeter afstand. En dat terwijl je je tot dan toe zoals Jean Blaute met de catalogus van de Unigro of Trois Suisses moest behelpen!

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Anna Lusa” van David Mowat”