25 jaar geleden: naar “The Night of the Proms”

25 jaar geleden: naar “The Night of the Proms”

Vandaag is het 25 jaar geleden dat ik eens naar The Night of the Proms ben geweest. Dat was toen wijlen Joe Cocker de hoofdvedette was. Ondanks uitstekende vertolkingen van “You are so beautiful”, “Sorry seems to be the hardest word”, “You can leave your hat on”, “Up where we belong” (met Jennifer Warnes, die apart ook al “The hunter” en “Joan of Arc” had gezongen) en “Unchain my heart” met de blazers van Robert Groslots “Orkest van de 20ste eeuw”, werd hij die avond toch overtroffen door enerzijds John Miles, die een unieke (want complete) versie bracht van “Bohemian Rhapsody” van Queen (naast “I heard it through the grapevine” van Marvin Gaye) en anderzijds door “onze” Raymond van het Groenewoud, zij het dat ik eigenlijk al betere versies had gehoord van “Je veux de l’amour” en “Liefde voor muziek”. Toch liet Raymond zich samen met de tegenvallende Christopher Cross (“Ride like the wind” en zijn “Sailing”) bij het gezamenlijk gezongen bisnummer “Let it be” wegdrummen door het geroutineerde duo Cocker-Warnes.
Lees verder “25 jaar geleden: naar “The Night of the Proms””

Veertig jaar geleden: champagne met Raymond in Sint-Niklaas

Veertig jaar geleden: champagne met Raymond in Sint-Niklaas

Vandaag is het precies veertig jaar geleden dat Raymond van het Groenewoud te gast was in de stadsschouwburg van Sint-Niklaas. Dat was in de periode dat “Meisjes” bovenaan de hitlijsten prijkte, zodat de Chiromeisjes krijsten alsof het The Beatles zelf waren. Mijn vrouw is op dat moment hoogzwanger en bassist Mich Verbelen moet door het gekrijs zozeer te keer gaat, dat John bijna een maand te vroeg wordt geboren. Roddy is er in zijn kinderwagen bij, ook als ik Raymond na afloop voor het eerst interview in de “kerkers” van de stadsschouwburg. Het was een “diepte-interview” dat in mijn herinnering urenlang duurde en waarbij Raymond voor één keer eens het achterste van zijn tong liet zien. Het was dus een goed interview, al zeg ik het zelf, maar het werd misschien ook wel “bewezen” door het feit dat Raymond ons daarna uitnodigde om champagne te gaan drinken in Jeugdhuis Het Centrum, omdat dit voor hem het laatste optreden was, zo zei hij, maar eigenlijk vooral omdat hij Danielle Delcart nog maar pas had ontmoet en hij wilde haar op allerlei manieren het hof maken. De uitbater dreigde even de sfeer te verpesten door hem te vragen om iets te zingen (met nota bene een dixieland-orkestje dat daar stond te spelen!), maar uiteindelijk liep alles toch nog goed af.
Lees verder “Veertig jaar geleden: champagne met Raymond in Sint-Niklaas”

Veertig jaar geleden: release van “God save the queen”

Veertig jaar geleden: release van “God save the queen”

Het is vandaag veertig jaar geleden dat, tegelijk met de “Meisjes” van Raymond, in Engeland “God save the queen” werd uitgebracht door The Sex Pistols. Het werd de aanloop naar mijn reeks over pop en fascisme die enkele jaren later zou verschijnen in De Rode Vaan. Ik heb mij daar toen niet populair mee gemaakt (en nu nog altijd niet, afgaande op bepaalde reacties: zie verder), maar dat was nu eenmaal mijn mening over punk en grotendeels blijf ik ook nu nog, zoveel jaren later, bij mijn standpunt.
Lees verder “Veertig jaar geleden: release van “God save the queen””

Het boek dat mijn oortjes deed gloeien

Het boek dat mijn oortjes deed gloeien

Het is vandaag kinderboekendag. De jaarlijkse aanleiding voor de meeste bladen om een jeugdauteur aan het woord te laten. Maar in 1989 “vertikten we het om in de val van de voorspelbaarheid te trappen,” zo schreef ik destijds in De Rode Vaan. We vroegen integendeel vijftien « bekende Vlamingen » (zeker toen nog een hoogst onvoorspelbaar gegeven) naar hun lievelingsjeugdboek. Het boek dat als het ware hun oortjes deed gloeien… De rolpatronen in het katholieke Vlaanderen en de culturele woestijn die de Vlaamse bibliotheken vorm(d)en, krijgt u er gratis bij. (*)
Lees verder “Het boek dat mijn oortjes deed gloeien”

Jean Blaute wordt 65…

Jean Blaute wordt 65…

Jean Blaute viert vandaag zijn 65ste verjaardag. Ik ben hem éénmaal bij hem thuis geweest (die keer toen we naar dat optreden van Robert Charlebois reden). Toen woonde hij nog in Mollem, al was hij toen al gescheiden van Linda Van Waessenberghe. Die was bij de scheiding met hun dochter naar Brussel verhuisd en werd daar eerst de grote madam achter Clouseau en nadien in de modewereld.
Daarna, toen Jean gehuwd was met Terzake-medewerkster Hilde Dewindt, woonde hij in Leest en voor zover ik weet woont hij daar nog, ook al zijn ze nu uit elkaar. Evenwel niet zonder samen een zoon te produceren, Jens (°1987), die eind 2001 in de voetsporen van zijn vader is getreden (samen met zangeres Amaryllis Temmerman).
Lees verder “Jean Blaute wordt 65…”