Veertig jaar geleden: “Er zijn geen happenings meer”

Veertig jaar geleden: “Er zijn geen happenings meer”

Eilaas, bovenstaande gevleugelde woorden zijn niet van mij, maar van de gekende miskende dichter Van Bieskul, die op de “poëziehappening” van Vers in de Sint-Niklase Normaalschool op 12 oktober 1979 achteraan in de zaal alweer miskend zat te wezen (dus dat zat weer snor, zoals de foto uit de beeldbank van de stad Sint-Niklaas – zelfs van veertig jaar later – bewijst). Inderdaad bezorgde het ook mij gekrulde tenen toen de “happening” werd ingezet door drie heren in witte kiel (waarvan één op de fiets) die uit een ijskast een exemplaar van de eerste aflevering van “Vers” haalden onder het motto “Vers houdt het hoofd koel”.
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Er zijn geen happenings meer””

Ook veertig jaar geleden was er een Feest van de Rode Vaan

Ook veertig jaar geleden was er een Feest van de Rode Vaan

In 1979 had het Feest van De Rode Vaan plaats op 15 en 16 september in een immense tent in de omgeving van het Brusselse Noordstation (de oude helihaven om precies te zijn). Tegelijk werd er gestart met een nieuwe formule: door het feit dat de meeste mensen toch geen twee dagen komen, heeft men beslist om het programma voor het grootste deel hetzelfde te houden voor de twee dagen. Het deel op zaterdag is dan vooral voor het Franstalige publiek bestemd en op zondag is het dan de beurt aan de Vlamingen. De slechtste dag inderdaad, maar Le Drapeau Rouge trekt nu eenmaal veel meer volk dan De Rode Vaan. Artistiek gezien werd het beslist een voltreffer want in het gemeenschappelijke programma, dus zowel op zaterdag als zondag, zat niemand minder dan Toots Thielemans. Dit vooral op voorstel van Johan Verminnen die op zondag als presentator en animator fungeerde. Johan heeft trouwens met zijn Franstalige collega Paul Louka het programma in elkaar “gebokst”.

Lees verder “Ook veertig jaar geleden was er een Feest van de Rode Vaan”

Bert Verhoye (1945-2019)

Bert Verhoye (1945-2019)

De Antwerpse journalist, columnist en theatermaker Bert Verhoye (foto VRT) is overleden. Hij was 74 jaar. Hij was één van de eerste mensen die ik heb geïnterviewd. Zoals men hieronder kan zien, was dat niet bepaald een prettige ervaring, maar toch was ik een tiental jaren later, toen ikzelf net als hij voor Het Laatste Nieuws werkte en ik dus een gratis abonnement op dit blad kreeg, een fan van zijn rubriekje “Minimaal”.

Lees verder “Bert Verhoye (1945-2019)”

Veertig jaar geleden: optreden van Kazzen in jeugdclub De Spikkel

Veertig jaar geleden: optreden van Kazzen in jeugdclub De Spikkel

Ondertussen heeft de punkbeweging ook in Vlaanderen een nieuwe impuls gegeven aan beginnende rockgroepen. In 1978 verraste ene Kazzen (van Cassiman) het Vlaamse rock-wereldje met een nederlandstalige single die swingde (swong ?). Dat konden tot dan toe alleen Peter Koelewijn en Raymond van het Groenewoud beweren en… Neerlands Hoop, van wie “Wat ik geleerd heb in dit leven” trouwens min of meer was afgepend. RVHG was producer van deze single en Kazzen (foto Jo Clauwaert) heeft zijn be-wondering voor de Meester overigens nooit weggestoken.

Lees verder “Veertig jaar geleden: optreden van Kazzen in jeugdclub De Spikkel”

Veertig jaar geleden: laatste optreden van het Mich Verbelen Kwartet

Veertig jaar geleden: laatste optreden van het Mich Verbelen Kwartet

Morgen zal het veertig jaar geleden zijn dat het Mich Verbelen Kwartet voor de laatste keer optrad. Dat gebeurde op Mallemunt, zoals men hieronder kan lezen in mijn artikel over de Centimeters op het Feest van de Rode Vaan 1979. Ik heb op het internet geen enkele foto gevonden van dat fameuze kwartet en dat is misschien maar normaal ook, want dat waren in feite de Centimeters, maar dan met Mich in de hoofdrol i.p.v. RvhG. Maar officiële foto’s zijn daar uiteraard nooit van gemaakt. En foto’s van optredens zijn er dus blijkbaar niet. Daarom heb ik hierboven maar een foto geplaatst van precies veertig jaar geleden van Mich samen met mijn oudste zoon Roddy, die morgen trouwens zijn 45ste verjaardag viert. Dat betekent dus dat hij op deze foto vijf jaar oud is. Er bestaat ook nog een foto van Mich met mijn beide zonen, maar die heb ik voor het artikel over Mich zelf gehouden (zie hier).

Lees verder “Veertig jaar geleden: laatste optreden van het Mich Verbelen Kwartet”

Burt Blanca wordt 75…

Burt Blanca wordt 75…

Morgen wordt Burt Blanca 75 jaar. Bij zijn zeventigste verjaardag hoorde ik toevallig op de radio nog een opname van hem die ik nog niet kende. Ze klonk nogal eigentijds, dus ik vermoedde toen dat het een recente opname betrof. Good old Burt Blanca was toen dus blijkbaar nog altijd actief. Hoe zou dat nu op zijn 75ste verjaardag zijn? Het moet nu al zo’n veertig jaar geleden zijn dat één van mijn allereerste interviews met hem was…

De Brusselse rocker Burt Blanca voorstellen zal wel overbodig zijn voor de lezers van 30+ (*). Daarom was het voor mij eerst en vooral een verrassing vast te stellen dat Norbert Blancke (zoals z’n echte naam luidt) er nog erg jong uitzag (°6/8/1944) en er in het gesprek steeds de nadruk op legde dat hij aan het begin van een totaal nieuwe carrière stond. De gouden plaat die hij op 30 maart 1978 ontving, was dan ook eerder een bekroning voor wat voorafging dan een aanloop voor wat komen gaat. Een merkwaardig gesprek met een ouwe rat in het vak, die tegelijk als een ambitieuze tiener zijn eigen waar aan de man tracht te brengen. Maar ja, zoals de dichter zegt: een nieuwe lente, een nieuwe geluid…
Burt Blanca: Ik debuteerde nu zo’n vijftien jaar geleden in Brussel, waar ik ook geboren ben (en niet in Brugge, zoals in de persmap staat; zijn ouders waren wél Bruggelingen, RDS). Toen ik acht was, speelde ik reeds accordeon, maar de echte belangstelling kwam er pas toen ik op mijn vijftiende Elvis, Cliff e.d. ontdekte. Ik specialiseerde me dan op gitaar en ben hiervoor conservatorium gaan volgen (alweer volgens de persmap zou hij dat reeds van z’n zevende gedaan hebben en op z’n twaalfde reeds eerste prijzen behaald, ook in het buitenland, RDS).
– Hoe was de muzikale situatie toen in België?
Burt Blanca
: Het rockfenomeen werd vooral komisch benaderd. Men vond het eigenaardig dat wij op het podium zo te keer gingen. Een orkest dat moest toch stijf blijven staan, nietwaar?
– Je bent dan drie jaar later naar Frankrijk gegaan. Bij gebrek aan succes?
Burt Blanca
: Ik heb wel een hitje gehad met een Vlaamstalige rockplaat en optredens had (en heb) ik ook wel bij de vleet, maar de echte erkenning bleef toch uit. Het contract bij Pathé betekende voor mij echter de grote doorbraak. Ik heb toen een paar wereldsuccessen gehad zoals “Guitar Boogie Twist” en “Twist senorina twist”.
– Daarna ben je studiomuzikant geworden…
Burt Blanca
: Net helemaal: de optredens die bléven maar doorgaan. De platenverkoop liep evenwel een beetje terug. Dat was trouwens een globaal verschijnsel waarmee elke rocker te kampen had. Ik heb toen studiowerk geleverd voor Charles Aznavour, Caravelli, Adamo, Juliette Greco, ook Will Tura en noem maar op.
– Vind je bevrediging in dat soort werk?
Burt Blanca
: Het is een goeie job, maar uiteraard laat het weinig ruimte voor eigen creativiteit. Dat belet niet dat ik wel een zekere inbreng had op die platen: men herkent mijn gitaarstijl natuurlijk.
– Nadien moet er dan een minder voorspoedige periode gevolgd zijn, want ik vernam van Bert Verhoye dat, toen hij zo’n vijf jaar geleden, audities afnam voor een Elvis Presley-imitator (wat dus uiteindelijk Frankie March is geworden), dat jij daar ook tussen zat?
Burt Blanca
: Ja, dat is een duistere periode uit mijn loopbaan. Ik werd toen erg slecht “gemanaged”. Vandaar trouwens ook al die elpees op “low-budget” labels. Nu hoop ik eindelijk eens een goede elpee te maken met eigen composities.
– In welke taal?
Burt Blanca
: Engels en Frans. Later kan dat misschien ook wel in het Nederlands.
– Wat vind je van de jongere generatie Vlaamse rockers? Denk je dat je daar enige invloed op gehad hebt? Jouw oordeel over een Raymond van het Groenewoud b.v.?
Burt Blanca
: Wié zeg je? (**) Ik vind het over het algemeen goed dat de jeugd weer begint te rocken. Er is immers te veel slechte muziek.
– Disco?
Burt Blanca
: Disco is niet slecht als het maar originele nummers zijn. Maar bewerkingen van oude nummers, zoals Sheila doet b.v., dat hoeft voor mij niet. Punk zou ook goede muziek kunnen zijn, als de muzikanten konden spelen en de jongeren niet onnozel werden.
– Wat vind je van agressiviteit in de muziek? Kwam dit in jouw tijd ook voor?
Burt Blanca
: Zeker, ik heb nog de voorprogramma’s verzorgd van Jerry Lee Lewis, Chuck Berry, Bill Haley en in de Olympia van The Animals en The Kinks. Man, het Palais des Sports dat werd geregeld aan diggelen geslagen!
– Is je eigen muziek nu nog agressief?
Burt Blanca
: Ja, de muziek zélf, ja. Maar het is de bedoeling dat men erop zou dansen, niet dat men de boel stuk slaat. En ik ben ook tegen het lawaai! Het moet “hoorbaar” blijven.
LAY THE BLANCA ON THE GROUND
Voor zijn nieuwe single heeft Burt Blanca (na vier bijdragen wellicht wel bekend bij onze lezers) het procédé van zijn vorige omgekeerd : de cover komt nu op de B-kant en zijn eigen compositie wordt de A-kant. En dat is maar goed ook want “She used to wanna be a ballerina” van Buffy Sainte-Marie klinkt te zeer « tegen het plafond aan » (al bewijst Blanca nog eventjes welk een schitterende gitarist hij is). Toch zal voor « Make a sign » (de A-kant) ook geen succes weggelegd zijn omdat het nummer aarzelt tussen pure rock en discorock.

Lees verder “Burt Blanca wordt 75…”