Het boek dat mijn oortjes deed gloeien

Het boek dat mijn oortjes deed gloeien

Het is vandaag kinderboekendag. De jaarlijkse aanleiding voor de meeste bladen om een jeugdauteur aan het woord te laten. Maar in 1989 “vertikten we het om in de val van de voorspelbaarheid te trappen,” zo schreef ik destijds in De Rode Vaan. We vroegen integendeel vijftien « bekende Vlamingen » (zeker toen nog een hoogst onvoorspelbaar gegeven) naar hun lievelingsjeugdboek. Het boek dat als het ware hun oortjes deed gloeien… De rolpatronen in het katholieke Vlaanderen en de culturele woestijn die de Vlaamse bibliotheken vorm(d)en, krijgt u er gratis bij. (*)
Lees verder “Het boek dat mijn oortjes deed gloeien”

Jean Blaute wordt 65…

Jean Blaute wordt 65…

Jean Blaute viert vandaag zijn 65ste verjaardag. Ik ben hem éénmaal bij hem thuis geweest (die keer toen we naar dat optreden van Robert Charlebois reden). Toen woonde hij nog in Mollem, al was hij toen al gescheiden van Linda Van Waessenberghe. Die was bij de scheiding met hun dochter naar Brussel verhuisd en werd daar eerst de grote madam achter Clouseau en nadien in de modewereld.
Daarna, toen Jean gehuwd was met Terzake-medewerkster Hilde Dewindt, woonde hij in Leest en voor zover ik weet woont hij daar nog, ook al zijn ze nu uit elkaar. Evenwel niet zonder samen een zoon te produceren, Jens (°1987), die eind 2001 in de voetsporen van zijn vader is getreden (samen met zangeres Amaryllis Temmerman).
Lees verder “Jean Blaute wordt 65…”

Winnie-the-Pooh wordt negentig…

Winnie-the-Pooh wordt negentig…

Het is vandaag precies negentig jaar dat “Winnie-the-Pooh”, het befaamde kinderboek van Alan Alexander Milne, is verschenen. Hijzelf zou een hekel gehad hebben aan deze formulering. Hij is immers ook de auteur van talrijke theaterstukken, een paar romans en zelfs enkele filosofische geschriften. Maar niets van dat alles heeft de tand des tijds doorstaan, behalve dus dat ongelooflijk populaire kinderboek.
Het was ook hieraan te wijten dat ik mijn licentiaatsverhandeling aan de heer Milne heb gewijd. Samen met een klasgenoot uit het college, die enkele jaren geleden is overleden (Michiel D.) en die psychologie studeerde, wilde ik het effect van dit boek op jonge kinderen bestuderen. Daarbij zou Michiel zich om de psychologische kant van de zaak bekommeren en ik mij met de literaire kwaliteiten bezig houden. Gelukkig werd dit voorstel afgekeurd, want meer dan dertig jaar na de feiten vraag ik me af hoe ik dàt in godsnaam zou klaargespeeld hebben.
Maar ik “mocht” dus wel een verhandeling schrijven over die toneelstukken van Milne die ooit zeer populair waren, maar waar sedertdien niemand meer (heel terecht) heeft naar omgekeken. De Engelse passages in onderstaande tekst zijn dan ook afkomstig uit mijn thesis, maar ik heb er soms wel wat aan geprutst omdat ik mijn Engels van toen te slecht vond, maar dat wil dan weer niet zeggen dat mijn huidige kennis van het Engels zoveel beter is…
Lees verder “Winnie-the-Pooh wordt negentig…”