Dertig jaar geleden: “Baywatch”

Dertig jaar geleden: “Baywatch”

Dertig jaar geleden werd de televisieserie “Baywatch” voor het eerst uitgezonden in de VS. Net als bij “The Man from U.N.C.L.E.” was dit op NBC. Of de serie ooit op een Vlaamse zender is uitgezonden, zou ik niet kunnen zeggen, want ik heb ze nooit gezien. Ze werd in Nederland achtereenvolgens door RTL 4Veronica en Yorin uitgezonden. Volgens het Guinness Book of Records is “Baywatch” trouwens de meest bekeken televisieserie ter wereld.

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Baywatch””

Veertig jaar geleden: de waarheid over naturistenkampen

Veertig jaar geleden: de waarheid over naturistenkampen

Het zal morgen ook veertig jaar geleden zijn dat ik samen met mijn eerste vrouw lid werd van de naturistenvereniging Athena. U zal zich wellicht afvragen waarom ik mijn toenmalige echtgenote daarbij vermeld, maar geloof het of niet, in die tijd was je verplicht op die manier lid te worden van die vereniging. Ik kan me niet voorstellen dat dit nu nog altijd het geval zou zijn, zelfs in die tijd vond ik het al een behoorlijk achterhaald concept. Ik ben dan ook niet lang lid geweest, want niet zo heel lang daarna ben ik gescheiden en ik ben dan nog eens samen met mijn kinderen één keer op vakantie geweest naar Ossendrecht, waar de vereniging haar thuisbasis had, en daarvoor moest ik speciaal een soort van dispensatie krijgen! Maar ook zonder die benepen mentaliteit had ik het wel voor bekeken gehouden, want ik beschikte niet over een eigen wagen en naar dat kamp in Ossendrecht geraken met het openbaar vervoer leek wel een onderneming zoals naar de brousse trekken! En dat allemaal dus om pottenkijkers te vermijden. Enfin, heel die historie was een uitloper van onderstaand interview dat ik destijds had voor De Rode Vaan en dat naar aanleiding van een paar lezersbrieven…

Waren we nogal verbaasd over de brief van de heer De Mol uit Jette (*), dan steeg die verwondering ten top wanneer ook andere lezers in die zin begonnen te reageren in zelfs nog veel heftiger bewoordingen. Enigszins confuus van al die verwijten (“Rode Naaktlopers”, J.H. uit Antwerpen, r.v. nr. 34), gingen wij te rade bij de heer Lambrechts van de naturistenvereniging Athena uit Antwerpen.
— Zoals uit een enquête van Der Spiegel blijkt (zie minibrokjes r.v. nr. 35), is België op gebied van naturisme een achterlijk land…
De h. L.
: Helemaal niet ! België zelfs één van de meest vooruitstrevende. Onze federatie is namelijk erkend door BLOSO — wegens de laatste O, die van « openluchtleven » — en dat is nergens op de wereld het geval, tenzij in de BRD. De reden waarom er evenwel geen vrijstranden zijn in België ligt in het feit dat onze kust niet te vergelijken is met de andere stranden van Europa. Bij ons is de kust een dorp. Normaal moet men om een vrijstrand te bereiken vijftien à twintig minuten te voet gaan door een gebied waar geen huizen staan. Zoiets is misschien wel mogelijk in Nederland en Frankrijk, maar niet in België.
— In Griekenland zijn onlangs mensen die op een gewoon strand naakt liepen veroordeeld tot boetes en zelfs tot gevangenisstraffen. Gezien uw redenering, vindt u dus dat deze mensen ongelijk hadden ?
De h. L.
: Alleszins. Kijk, wettelijke regelingen zijn noodzakelijk. Indien iemand vindt dat men beter door een rood licht kan rijden en stoppen voor een groen, dan zou het verkeer ook een mooie warboel worden. De huidige toestand is zo dat de vrije burger voor zichzelf of voor zijn kinderen geen bloot wil zien. Vandaar trouwens dat vrijstranden officieel worden aangeduid.
— U bent dus tevreden met de huidige regeling in België ?
De h. L.
: Nog niet helemaal natuurlijk, wij zouden ook graag een evolutie zien in de zin dat wij wat meer rechten zouden krijgen, maar je mag die zaak niet forceren. Met onderhandelen kan men veel meer bereiken. Zo krijgen wij nu toch al subsidies. Niet veel, akkoord, maar dan toch net zoveel als een wandelclub b.v. Het is gewoon omdat we geen Olympisch Comité of zo zijn, dat er niet veel overschiet voor ons, maar het principe is er.
— Veel van die negatieve reacties zijn te verklaren uit het feit dat sommige mensen nog steeds denken dat naturisten een soort seksueel-geperverteerden zijn…
De h. L.
: Dat is natuurlijk een totaal foutieve voorstelling, maar ik geloof echt niet dat er nog veel mensen zijn, die zo denken, want dat zijn dan werkelijk achterlijken. Juist wegens die bekrompen voorstelling zijn wij voorstander van het Franse systeem boven het Nederlandse…
— Dat moet u dan wel even uitleggen.
De h. L.
: Kijk, in Frankrijk worden vrijstranden gereserveerd voor naturisten. Wie gekleed is, krijgt wel doorgang, maar mag er niet blijven hangen (tenzij men zich ook uitkleedt). In Nederland is dit niet zo, daar betekent een vrijstrand gewoon dat men er zich mag uitkleden. Dat houdt dus in dat we daar twee categorieën van mensen krijgen : naturisten en voyeurs…
— En dat schept problemen…
De h. L.
: Natuurlijk, mijnheer, als u getrouwd bent, zult u toch ook wel weten dat het niet plezant is dat, als uw vrouw een zonnebad wil nemen, er daar een nozem in hemd en spijkerbroek komt naar zitten kijken op een halve meter afstand. En dat je daar dan niets mag tegen doen, want het is zijn goed recht !
— Is het niet zo dat als reactie tegen de ‘ roddel ‘ er juist een “anti-seksuele” atmosfeer gaat heersen in een naturistenkamp ?
De h. L. :
Helemaal niet. Wij benadrukken alleen de seksualiteit niet. Als je naar een tennis- of volleybalclub gaat, ga je toch ook niet om de seks ? Bloot heeft niet rechtstreeks iets te maken met seks, hoor.
— Dus wat in de volksmond beweerd wordt over kamfer in de koffie, zal wel uit de lucht gegrepen zijn, maar toch is het zo dat een onweerstaanbaar opkomende erectie communicatieproblemen kan geven, of niet ?
De h. L.
: In de praktijk hebben wij daar geen last van. Wanneer men in een natuurlijk milieu zit, waar bloot normaal aanvaard wordt, dan zie je zelden of nooit iemand met een erectie.
— Goed, maar het is toch juist dat het naturisme vooral in gezinsverband wordt beoefend en wanneer jongeren uit verschillende gezinnen met elkaar kennismaken, kunnen daar dan geen moeilijkheden uit voortkomen ?
De h. L.
: Mijnheer, wij hebben daarmee veel minder problemen dan in het gewone leven.
Indien dat zo is, waarom dan nog langer wachten ? Ziehier alvast het adres van Athena : Thomasstraat 24. 2000 Antwerpen, telefoon : 031/39.12.87.

Lees verder “Veertig jaar geleden: de waarheid over naturistenkampen”

Elisabeth Báthory (1560-1614)

Elisabeth Báthory (1560-1614)

Vandaag is het 405 jaar geleden dat de Hongaarse gravin Báthory Erzsébet is overleden. Ze woonde in Trencin in het huidige Slovakije. Er bestaan schilderijen van haar, maar de gelijkenis daarvan staat niet vast, zodat ik normaal gesproken de voorkeur zou geven aan haar incarnatie door Paloma Picasso (dochter van, jawel) in de film “Contes immoraux” van de Poolse cineast Walerian Borowczyk, maar ja, dan word ik alweer een tijdlang van Facebook verbannen…

Lees verder “Elisabeth Báthory (1560-1614)”

Jef Rademakers wordt zeventig…

Jef Rademakers wordt zeventig…

Ik was destijds een trouwe kijker van zijn televisieprogramma’s, ik heb al verscheidene boeken van hem gelezen (*) en ik ben zelfs eens een namiddag met hem op stap geweest (**). Hoog tijd dus dat Jef Rademakers een eigen lemma krijgt op mijn blog!

Jef Rademakers werd geboren in Roosendaal en groeide op in een rooms-katholiek gezin. Zoals hij zegt in Humo van 21/9/2010: “De kerk heeft mensen veel verdriet gedaan, in al hun arrogantie hebben ze de kleine jongetjes niet alleen in hun broek gezeten maar ook in hun hersenpan, en dat is nog het ergst.” 

Lees verder “Jef Rademakers wordt zeventig…”

Lauren Bacall (1924-2014)

Lauren Bacall (1924-2014)

Het is al vijf jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Lauren Bacall op 89-jarige leeftijd thuis is overleden aan een beroerte.

Bacall was een van de “leading ladies” van de gouden periode van Hollywood. Haar belangrijkste film was Key Largo van John Huston uit 1948.In die prent over een gijzelingsactie tijdens een orkaan speelde ze aan de zijde van Humphrey Bogart, met wie ze in 1945 was getrouwd. Ze bleef bij hem tot zijn dood in 1957. In 1961 trouwde ze met Jason Robards, maar dat huwelijk eindigde al na acht jaar. De scheiding zou een gevolg zijn van zijn alcoholisme. Bacall had drie kinderen, twee van Bogart, Stephen en Leslie en een van Robards, Sam. Sam is ook acteur.
Bacall werd geboren als Betty Joan Perske in New York City. Haar ouders waren Joodse immigranten (Lauren Bacall is een nicht van de Israëlische politicus Shimon Peres). Toen haar ouders scheidden in 1929 liet haar vader haar achter bij haar moeder en daarom koos ze als nieuwe achternaam die van haar moeder.
Bacall studeerde aan de American Academy of Dramatic Arts. Bacall was ondertussen ook actief als model. De vrouw van Howard Hawks merkte Bacall in maart 1943 op, op de omslag van Harper’s Bazar, een Amerikaans modetijdschrift. Hawks veranderde haar naam van Betty naar Lauren en zijn vrouw bracht Bacall stijl, manieren, elegantie en smaak bij.
Haar eerste film werd To Have and Have Not (1944), uiteraard in een regie van Hawks. Bacall was erg zenuwachtig op de set. Om deze nervositeit te bedekken legde ze haar kin op haar borst en om naar de camera te kunnen kijken deed ze haar ogen naar boven. Dit effect werd werd Bacalls handelsmerk. De Amerikanen noemden het “the look”, de Grieken zouden het eerder “hypopsia” noemen…
Haar tegenspeler in To Have and Have not was Humphrey Bogart en ondanks het leeftijdsverschil (op dat moment was Bacall 20 en Bogart 45) was het liefde op het eerste gezicht. In To Have and Have not spreekt Lauren Bacall tot Humphrey Bogart de onsterfelijke woorden: “If you want anything, just whistle. You know how to whistle, don’t you? Just put your lips together and blow.” Naar het schijnt heeft ze een fluitje met dit opschrift in zijn urne gelegd. Maar er is nog niets gehoord. Verstopt geraakt door de asse, denk ik. Eigenlijk overleefde deze zin de film, want in het algemeen wordt deze film naar een scenario van Ernest Hemingway als een half mislukte remake van Casablanca beschouwd.
Op 21 mei 1945 trouwde Bacall met Humphrey Bogart. Ze werd de “leading lady” van de film noir en speelde tegenover Bogart in films zoals The Big Sleep (1946) en Dark Passage (1947). In “The big sleep” komt er zelfs een gezongen nummer voor door Lauren Bacall, al kon ze hoegenaamd niet zingen. “I Guess I’ll Have to Change My Plan” werd overigens niet geschreven door filmcomponist Max Steiner maar door Arthur Schwartz. Een totaal niets ter zake doende wistjedatje is trouwens dat Bacalls lievelingszanger Ezio Pinza was, een wielrenner die na zijn wielercarrière bij de opera is gegaan…
Bogart en Bacall verzetten zich samen ook tegen de heksenjacht van senator Joe McCarthy.
Als comédienne verscheen ze in How to Marry a Millionaire (Jean Negulesco, 1953), waarin zij tegenover Betty Grable en een jonge Marilyn Monroe werd geprogrammeerd, en Designing Woman (1957).
Tussendoor was ze in 1956 te zien in Written on the wind van Douglas Sirk. Diens weepies zijn op dit moment cultfilms, vooral bij homoseksuelen, die zich eens goed kunnen laten gaan. Maar als Patrick Duynslaegher eindelijk – eindelijk! – eens levende legende Lauren Bacall mag interviewen (Knackweekend, 29/1/1997) en haar zegt dat zijn lievelingsfilm Written on the wind is, wordt hij gewoon door haar uitgelachen: “Maar dat is je reinste soap opera! Ik heb nooit hoog opgelopen met die film. Rock Hudson en ik dreven er gewoon de spot mee. Ik weet dat die film nu heel populair is in sommige kringen, maar ik begrijp die cultreputatie van Douglas Sirk helemaal niet!”
Toch heeft Patrick niet helemaal ongelijk. De familiesituatie ten huize Hadley met de “aangenomen” zoon Mitch Wayne (Rock Hudson) die de échte zoon Kyle (Robert Stack) in de schaduw stelt, terwijl de zus (Dorothy Malone) hopeloos verliefd op hem is, werd zelfs woord voor woord gekopieerd door de scenaristen van de VRT-serie “De vijfhoek”. En ook Bruce Springsteen leek me net uit de bioscoop te komen toen hij zijn beroemde nummer “The River” heeft geschreven. Om dan nog te zwijgen over de slotscène waarin de zus eenzaam achterblijft met een miniatuur-boortoren als gigantisch penissymbool.
Terwijl Bogart op sterven lag, draaide Bacall met Gregory Peck “Designing woman”, een screwball comedy, die erg geënt was op “Woman of the year” met Hepburn en Tracy.
Toen Bogart in 1957 overleed aan de gevolgen van kanker, had Bacall een korte relatie met Frank Sinatra. Volgens haar autobiografie zou Sinatra hun relatie echter abrupt hebben verbroken, waardoor Bacall uiteindelijk met Jason Robards in zee ging.
In 1959 speelde ze de vrijgevochten Amerikaanse die de stijfdeftige Britten de les leest in India in de film “North West Frontier” van Jack Lee Thompson. Toch is het wel degelijk een Engelse film die zich afspeelt in 1905 toen er in India een strijd woedde tussen boeddhisten en islamieten (toen al!). De mannelijke hoofdrollen zijn weggelegd voor Kenneth More en Wilfrid Hyde-White (de Britten) en Herbert Lom (een Nederlands-Indonesische islamitische halfbloed).
Heel die tijd woonde Lauren Bacall in New York, meer bepaald in de Dakota-building aan Central Park, waar later John Lennon zou worden vermoord. Lauren Bacall verzet zich wel tegen de morbiede sfeer die de building op die manier heeft opgekleefd gekregen, vooral door Roman Polanski die er “Rosemary’s baby” draaide en er huwde met Sharon Tate, die op 9/8/1969 zal worden vermoord door de Manson-bende.

Lees verder “Lauren Bacall (1924-2014)”