Frans Deschoemaeker wordt 65…

Frans Deschoemaeker wordt 65…

Met het manuscript van wat onder de titel « De onderhuidse Lach van de Landjonker » in de reeks « De golfbreker » werd uitgegeven door Lannoo als zijnde de derde dichtbundel van Frans Deschoemaeker (Kortrijk 8/9/54) verwierf de auteur de provinciale poëzieprijs West-Vlaanderen 1983. In het eerste deel van dit 40 blz. tellende bundeltje, « Een klompendans in craquelé » valt de opbouw van de sfeer op, van een tijdsbeeld, via uiteraard inhoud, specifieke woordkeuze en cadans. De tekening wordt aangevuld met vaak humoristische beelden. Het 16e eeuwse plattelandsleven wordt contrastrijk getekend, opgehangen aan het beeld dat de schilder Pieter Corneliszoon Broodbuydel (1554-1589) ons heeft overgeleverd : terreur naast bucolische landschappen, minnespel en oogsttaferelen. De auteur ontkracht de eigen romantiek met cynisch masochisme om zich in het tweede deel (Zelfportret met Windhond & aanverwante rekwisieten) vanuit hetzelfde Vlietbeekse landschap als heus fin-de-siècle-dichter te bevestigen (J.d.B. in De Rode Vaan nr.3 van 1986).

Auteurslezing bij het Anton van Wilderode-genootschap

Auteurslezing bij het Anton van Wilderode-genootschap

Op zondag 22 september organiseert het Anton van Wilderode-genootschap een interessante auteurslezing in het Van Wilderodehuis, Dorpvaart 70 te Moerbeke. Het gaat namelijk over ‘De invloed van Anton van Wilderode op de poëzie in het Land van Waas tijdens de twintigste eeuw’.

Lees verder “Auteurslezing bij het Anton van Wilderode-genootschap”

Marcel van Maele (1931-2009)

Marcel van Maele (1931-2009)

Het is vandaag al tien jaar geleden dat de Vlaamse dichter Marcel van Maele is gestorven. Hij werd geboren in Brugge op 10 april 1931 en liet voor het eerst van zich horen, toen hij zowaar in de Koreaanse Oorlog meevocht. Tégen de communisten dus. Toch werd hij later een van de leidende figuren van het “progressieve” magazine Labris (gesticht in 1962), waarin een experimentele stijl werd gepropageerd. Dat engagement kwam nog prominenter op de voorgrond in de schrijversgroep van de Zestigers. Hij werkte – naar eigen zeggen – “in een niemandsland tussen literatuur en plastische kunsten“.

Van Maele werd in de loop der jaren een cultfiguur en kreeg in 1972 de Arkprijs van het Vrije Woord voor “Ik ruik mensenvlees, zei de reus”. Als dichter was hij gekend om zijn opgemerkte optredens op poëzieavonden. Verder verkocht hij gebottelde gedichten en bewaarde hij boeken in recipiënten met sterk water. Door zijn overmatig drank-, medicijnen- en druggebruik (aldus Wikipedia) had hij het geregeld aan de stok met politie en gerecht. De laatste twintig jaar van zijn leven was hij volledig blind.
Na een enige jaren durend zwaar ziekbed overleed Marcel van Maele in Antwerpen op 78-jarige leeftijd op 24 juli 2009. De recensie van zijn dichtbundel “Muggen en liegen” die ik hierbij heb gevoegd, is wellicht van de hand van Jan Mestdagh, zijn hele leven lang zijn vriend en toeverlaat. Indien niet, dan gok ik uiteraard op Johan de Belie.

Lees verder “Marcel van Maele (1931-2009)”