Het Moederdier (Johan de Belie)

Het Moederdier (Johan de Belie)

Enkele jaren geleden schreef Tom Lanoye (links op de foto) met “Sprakeloos” een roman over zijn moeder. Die was o.m. actief in het amateurtoneelgezelschap, waarvan de vader van Johan de Belie (rechts op de foto) secretaris was. Rond diezelfde tijd schreef ook Johan de Belie een lange novelle over zijn moeder, die hij nu hierbij in exclusiviteit laat verschijnen.
Lees verder “Het Moederdier (Johan de Belie)”

Arthur Koestler (1905-1983)

Arthur Koestler (1905-1983)

Juist op de dag dat Jozef Stalin dertig jaar eerder de hartaanval kreeg, die enkele dagen later zijn dood zou betekenen, stierf de Hongaarse schrijver Arthur Koestler, vandaag dus 35 jaar geleden. Misschien was die datum wel niet toevallig, want Koestler pleegde zelfmoord samen met zijn derde echtgenote Cynthia Jefferies en had de datum dus als het ware voor het kiezen.
Lees verder “Arthur Koestler (1905-1983)”

Anton van Wilderode over literatuur

Anton van Wilderode over literatuur

Dit literatuuroverzicht is voornamelijk gebaseerd op wat Anton van Wilderode hierover verkondigde. Niet aan een schare vrouwelijke fans, zoals op bovenstaande foto van Marc Hooftman, maar aan een stelletje pubers op de schoolbanken van het college van Sint-Niklaas. Dat belet echter niet dat er hier en daar een persoonlijke touch werd gegeven.
Lees verder “Anton van Wilderode over literatuur”

Ross King wordt 55…

Ross King wordt 55…

In februari 2010 heb ik “Het labyrint van de wereld” van Ross King gelezen. Mede dankzij de voorpagina van Mark Fiennes deed het boek (dat in het origineel “Ex-Libris” heet) onweerstaanbaar denken aan de mythische bibliotheek uit Umberto Eco’s “Naam van de roos” en natuurlijk ook het “Kerkhof der vergeten boeken” van Carlos Ruiz Zafon, al dient meteen gezegd dat Zafon zijn boeken van latere datum zijn. Bij de lectuur bleek echter dat er meer overeenkomst was met “Het parfum” van Patrick Süskind of “The Quincunx” van Charles Palliser, zonder evenwel hun literaire talent te evenaren. Ondanks zijn opleiding (zie hieronder in een overname uit Wikipedia) gaat Ross King eerder te werk als een historicus en zolang hij dus feiten en feitjes kan opsommen en ons met deze kennis verbazen, gaat het nog wel (al kan ik me voorstellen dat sommige mensen bij zo’n hoeveelheid van gegevens – “too much information” – afhaken), maar als hij een magisch element in zijn verhaal wil introduceren, b.v. de manier waarop hij in het koffiehuis “De Gouden Hoorn” terecht komt (p.150), dan overspeelt hij zijn hand.
Lees verder “Ross King wordt 55…”