Tien jaar geleden: de donkere zijde van het Boeddhisme

Tien jaar geleden: de donkere zijde van het Boeddhisme

Op 9 oktober 2009 sprak Dr.Koenraad Elst in de Kunstgalerij Mens & Natuur in Sint-Martens-Latem over de donkere zijde van het Boeddhisme (foto NOS).

In vele Westerse landen wordt het boeddhisme een vast bestanddeel van het levensbeschouwelijke landschap. In verdunde vorm, zonder het etiket “boeddhisme”, vindt de kernpraktijk van het boeddhisme massaal ingang in de wereld van therapie, welbevinden en hippe bedrijfsvoering, namelijk als “aandachtsmeditatie” (mindfulness, eigenlijk vipassana). Op kleinere schaal is ook een verklaard en zelfbewust boeddhisme als aparte traditie met eigen rituelen en gemeenschapsleven in opmars. De reden daarvoor is het zeer positieve imago van het boeddhisme. Men kent het hier vagelijk als een in wezen moderne religie die niet door irrationele dogma’s bezwaard is en evenmin een geschiedenis van onverdraagzaamheid meesleept. Het boeddhisme blijft grotendeels gevrijwaard van de godsdienstkritiek die genadeloos in stelling gebracht is tegen onder meer het christendom, de islam en het hindoeïsme. Dr.Elst ging na of er aan dat rozige imago iets te doorprikken viel. Schuilt er soms toch waarheid in de Chinese kritiek op de Dalai Lama? Dr.Koenraad Elst, de Vlaamse oriëntalist die de controverse niet schuwt, heeft het uitgezocht.

Zie verder ook: de website van de atheïstisch-humanistische vereniging “De Vrije Gedachte” en “Misbruikslachtoffers willen Dalai Lama spreken in Nederland” (NOS).

Lees verder “Tien jaar geleden: de donkere zijde van het Boeddhisme”

Veertig jaar geleden: de waarheid over naturistenkampen

Veertig jaar geleden: de waarheid over naturistenkampen

Het zal morgen ook veertig jaar geleden zijn dat ik samen met mijn eerste vrouw lid werd van de naturistenvereniging Athena. U zal zich wellicht afvragen waarom ik mijn toenmalige echtgenote daarbij vermeld, maar geloof het of niet, in die tijd was je verplicht op die manier lid te worden van die vereniging. Ik kan me niet voorstellen dat dit nu nog altijd het geval zou zijn, zelfs in die tijd vond ik het al een behoorlijk achterhaald concept. Ik ben dan ook niet lang lid geweest, want niet zo heel lang daarna ben ik gescheiden en ik ben dan nog eens samen met mijn kinderen één keer op vakantie geweest naar Ossendrecht, waar de vereniging haar thuisbasis had, en daarvoor moest ik speciaal een soort van dispensatie krijgen! Maar ook zonder die benepen mentaliteit had ik het wel voor bekeken gehouden, want ik beschikte niet over een eigen wagen en naar dat kamp in Ossendrecht geraken met het openbaar vervoer leek wel een onderneming zoals naar de brousse trekken! En dat allemaal dus om pottenkijkers te vermijden. Enfin, heel die historie was een uitloper van onderstaand interview dat ik destijds had voor De Rode Vaan en dat naar aanleiding van een paar lezersbrieven…

Waren we nogal verbaasd over de brief van de heer De Mol uit Jette (*), dan steeg die verwondering ten top wanneer ook andere lezers in die zin begonnen te reageren in zelfs nog veel heftiger bewoordingen. Enigszins confuus van al die verwijten (“Rode Naaktlopers”, J.H. uit Antwerpen, r.v. nr. 34), gingen wij te rade bij de heer Lambrechts van de naturistenvereniging Athena uit Antwerpen.
— Zoals uit een enquête van Der Spiegel blijkt (zie minibrokjes r.v. nr. 35), is België op gebied van naturisme een achterlijk land…
De h. L.
: Helemaal niet ! België zelfs één van de meest vooruitstrevende. Onze federatie is namelijk erkend door BLOSO — wegens de laatste O, die van « openluchtleven » — en dat is nergens op de wereld het geval, tenzij in de BRD. De reden waarom er evenwel geen vrijstranden zijn in België ligt in het feit dat onze kust niet te vergelijken is met de andere stranden van Europa. Bij ons is de kust een dorp. Normaal moet men om een vrijstrand te bereiken vijftien à twintig minuten te voet gaan door een gebied waar geen huizen staan. Zoiets is misschien wel mogelijk in Nederland en Frankrijk, maar niet in België.
— In Griekenland zijn onlangs mensen die op een gewoon strand naakt liepen veroordeeld tot boetes en zelfs tot gevangenisstraffen. Gezien uw redenering, vindt u dus dat deze mensen ongelijk hadden ?
De h. L.
: Alleszins. Kijk, wettelijke regelingen zijn noodzakelijk. Indien iemand vindt dat men beter door een rood licht kan rijden en stoppen voor een groen, dan zou het verkeer ook een mooie warboel worden. De huidige toestand is zo dat de vrije burger voor zichzelf of voor zijn kinderen geen bloot wil zien. Vandaar trouwens dat vrijstranden officieel worden aangeduid.
— U bent dus tevreden met de huidige regeling in België ?
De h. L.
: Nog niet helemaal natuurlijk, wij zouden ook graag een evolutie zien in de zin dat wij wat meer rechten zouden krijgen, maar je mag die zaak niet forceren. Met onderhandelen kan men veel meer bereiken. Zo krijgen wij nu toch al subsidies. Niet veel, akkoord, maar dan toch net zoveel als een wandelclub b.v. Het is gewoon omdat we geen Olympisch Comité of zo zijn, dat er niet veel overschiet voor ons, maar het principe is er.
— Veel van die negatieve reacties zijn te verklaren uit het feit dat sommige mensen nog steeds denken dat naturisten een soort seksueel-geperverteerden zijn…
De h. L.
: Dat is natuurlijk een totaal foutieve voorstelling, maar ik geloof echt niet dat er nog veel mensen zijn, die zo denken, want dat zijn dan werkelijk achterlijken. Juist wegens die bekrompen voorstelling zijn wij voorstander van het Franse systeem boven het Nederlandse…
— Dat moet u dan wel even uitleggen.
De h. L.
: Kijk, in Frankrijk worden vrijstranden gereserveerd voor naturisten. Wie gekleed is, krijgt wel doorgang, maar mag er niet blijven hangen (tenzij men zich ook uitkleedt). In Nederland is dit niet zo, daar betekent een vrijstrand gewoon dat men er zich mag uitkleden. Dat houdt dus in dat we daar twee categorieën van mensen krijgen : naturisten en voyeurs…
— En dat schept problemen…
De h. L.
: Natuurlijk, mijnheer, als u getrouwd bent, zult u toch ook wel weten dat het niet plezant is dat, als uw vrouw een zonnebad wil nemen, er daar een nozem in hemd en spijkerbroek komt naar zitten kijken op een halve meter afstand. En dat je daar dan niets mag tegen doen, want het is zijn goed recht !
— Is het niet zo dat als reactie tegen de ‘ roddel ‘ er juist een “anti-seksuele” atmosfeer gaat heersen in een naturistenkamp ?
De h. L. :
Helemaal niet. Wij benadrukken alleen de seksualiteit niet. Als je naar een tennis- of volleybalclub gaat, ga je toch ook niet om de seks ? Bloot heeft niet rechtstreeks iets te maken met seks, hoor.
— Dus wat in de volksmond beweerd wordt over kamfer in de koffie, zal wel uit de lucht gegrepen zijn, maar toch is het zo dat een onweerstaanbaar opkomende erectie communicatieproblemen kan geven, of niet ?
De h. L.
: In de praktijk hebben wij daar geen last van. Wanneer men in een natuurlijk milieu zit, waar bloot normaal aanvaard wordt, dan zie je zelden of nooit iemand met een erectie.
— Goed, maar het is toch juist dat het naturisme vooral in gezinsverband wordt beoefend en wanneer jongeren uit verschillende gezinnen met elkaar kennismaken, kunnen daar dan geen moeilijkheden uit voortkomen ?
De h. L.
: Mijnheer, wij hebben daarmee veel minder problemen dan in het gewone leven.
Indien dat zo is, waarom dan nog langer wachten ? Ziehier alvast het adres van Athena : Thomasstraat 24. 2000 Antwerpen, telefoon : 031/39.12.87.

Lees verder “Veertig jaar geleden: de waarheid over naturistenkampen”

Herbert Marcuse (1898-1979)

Herbert Marcuse (1898-1979)

Veertig jaar geleden overleed op 81-jarige leeftijd de Duits-Amerikaanse filosoof Herbert Marcuse (foto Harold Marcuse via Wikipedia) in de Starnbergkliniek in Beieren. Zijn overlijden kwam niet totaal onverwacht daar Marcuse reeds twee maanden met zijn gezondheid (hart) van hospitaal naar hospitaal sukkelde.

Herbert Marcuse ontsproot uit de hogere Joodse burgerij en was student bij Husserl en Heidegger, de filosofen van resp. de fenomenologie en het existentialisme.
In 1933 week hij uit naar de Verenigde Staten, om te ontkomen aan de nazi-beulspraktijken, waar hij in 1940 tot Amerikaans onderdaan werd genaturaliseerd.
Marcuse was vooral een man van de synthese. Hij had een grote bewondering zowel voor Karl Marx als voor Sigmund Freud en hij stelde dan ook tot zijn levensdoel de politieke bevrijding met de seksuele te verbinden, de maatschappelijke met de individuele. Dit had uiteraard een groot succes bij de jongeren, vooral in de jaren zestig. Niet toevallig was de Duitse studentenleider Rudi Dutschke een van zijn leerlingen.
Marcuse distancieerde zich echter wel van de latere uitwassen van deze studentenbeweging, zoals zich dat in Duitsland concretiseerde in de Baader-Meinhofbeweging.
Als marxisten appreciëren wij van Marcuse vooral zijn uitbreiding van het begrip « vervreemding ». Marcuse heeft immers de paradox van onze samenleving blootgelegd : volgens hem resulteert elke rationele bijdrage van het individu in een verhoogde irrationaliteit van het geheel. Het kapitalistische systeem is dus ipso facto totalitair en repressief omdat het waarden opdringt die enkel in functie staan van de efficiëntie en de expansie van het systeem. Op die manier wordt de mens unidimensioneel, d.w.z. dat al zijn waarden en doeleinden gericht zijn op aanvaarding van de normen van het systeem. Zelfs zijn denken wordt aan de gevestigde kategorieën aangepast. Dat een dergelijke maatschappij echter door de meesten niet als repressief wordt ervaren, vindt volgens Marcuse juist zijn oorsprong in deze conditionering van het consumptiegedrag, waardoor de mens een « gelukkig bewustzijn » ingelepeld krijgt.
Wat wij evenwel verwerpen is zijn pessimistische gevolgtrekking hieruit, namelijk dat het proletariaat niet langer een revolutionaire kracht zou zijn. Vandaar dat Marcuse enkel heil verwachtte voor een totale omwenteling van externe factoren (zoals b.v. de oorlog in Viëtnam destijds) of van het onbehagen van marginaliteiten (b.v. de studentenopstanden).

Lees verder “Herbert Marcuse (1898-1979)”

Montesquieu (1689-1755)

Montesquieu (1689-1755)

Charles Louis de Seconbet, baron de la Brède et de Montesquieu, werd geboren op 18 januari 1689 op het domein van La Brède (nabij Bordeaux) en overleed te Parijs op 10 februari 1755. Hij was een filosoof, de grondlegger van de sociologie (samen met John Locke) en is een symbool van de Verlichting. Hij ligt aan de basis van het westers idee van de democratie en van de scheiding der machten. Hij fulmineerde sterk tegen het koninklijk despotisme. En tegen de slavernij. Schreef ook over het strafrecht. Dit alles is o.m. terug te vinden in zijn werk ‘L’esprit des lois’ uit 1748. Maar ook in wat ongetwijfeld zijn meest leesbare werk is: ‘Lettres persanes’, een brievenroman gepubliceerd in 1721.
Lees verder “Montesquieu (1689-1755)”

Etienne Vermeersch (1934-2019)

Etienne Vermeersch (1934-2019)

Ik verneem zopas dat vorige week vrijdag professor emeritus Etienne Vermeersch (foto YouTube) is overleden…

In mijn tekst over Miel Swillens heb ik het over een “top tien” van mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn leven. Etienne Vermeersch hoort daar zeker ook bij.
Ik heb professor Vermeersch leren kennen toen ik aan de universiteit voor het keuzevak “hedendaagse wijsbegeerte” opteerde. Maar dan enkel “ex cathedra”, ik heb zelfs geen mondeling examen bij hem afgelegd. Vermeersch gaf namelijk eerst een schriftelijk examen met meerkeuzevragen en nadien kon je dan, als je dat wou, nog een mondeling examen gaan afleggen om je punten wat bij te schaven.
Nu, uit mijn verhaal over zijn collega prof.Boehm moet wel duidelijk zijn dat filosofie aan mij helemaal niet besteed was. Maar dankzij die “multiple choice” vond ik mijn schriftelijk examen toch nog tamelijk geslaagd (ik zou gelijk krijgen: ik behaalde 14) en ik was dus niet van plan om dat cijfer naar de filistijnen te helpen door mij aan een mondeling examen te wagen.
Toch heb ik professor Vermeersch wel ooit persoonlijk ontmoet. Dat was op een treinrit van Brussel naar Gent en toevallig dan ook nog op een “omnibus”, zodat we een hele tijd hebben kunnen praten. Ik stelde mij voor als een vroegere student en voegde er voor alle zekerheid ook mijn hoedanigheid als journalist van De Rode Vaan aan toe. Dat moet zijn belangstelling hebben gewekt, want we hebben zoals gezegd heel lang samen gepraat. Maar sla me dood, ik zou begot niet meer weten waarover.
Zeker niet over popmuziek, want wat zegt de brave man hierover? “Je moet popmuziek zeker niet gaan vergelijken met de werken van Bach of Beethoven. Strikt muzikaal gezien betekenen The Beatles mijns inziens weinig: de kans dat men er over honderd jaar nog naar luistert, is gering. Toch heb ik ooit een plaat van The Beatles gekocht, ‘Sergeant Pepper’s lonely heartsclub band’, omdat ik dat een historisch monument vond.”
En ook niet over het hoofddoekenverbod, want dat was toen nog niet aan de orde. Nochtans had het een interessant gesprek kunnen opleveren, want terwijl heel het pseudo-progressieve wereldje op z’n achterste poten gaat staan omwille van het hoofddoekenverbod voor ambtenaren in steden zoals Antwerpen en Gent, verklaarde professor Vermeersch in de Gazet van Antwerpen van 1/3/2008 juist dat hij nog veel strengere maatregelen gewenst acht. “Zo’n belangrijk onderwerp moet worden behandeld op het niveau van de Vlaamse regering. De huidige situatie, waarin politici van dezelfde partij tegenstrijdige standpunten innemen in verschillende gemeenten, is belachelijk. En het VB grijpt dankbaar de kans om de zaak overal op de agenda te zetten. In Frankrijk is op het hoogste niveau een speciale commissie aangesteld, die na rijp beraad heeft besloten dat de hoofddoek in de scholen niet wordt aanvaard. In de openbare besturen en instellingen moet absolute neutraliteit heersen. De ambtenaren moeten een dresscode dus aanvaarden. Ik ga daarin zelfs nog verder dan Patrick Janssens: ik vind dat die code moet worden uitgebreid naar alle ambtenaren met enig gezag. Ook in het onderwijs. Ik wil alleen een uitzondering maken voor leerkrachten die religieuze of levensbeschouwelijke vakken geven.”
Dat laatste is inderdaad iets wat vaak door katholieken wordt vergeten, die nu de kant van de hoofddoek kiezen omdat ze met heimwee terugdenken aan hun nonnenkappetjes. Maar dat waren dus wel nónnen, hé, die waren “gewijd” (wat men daarover ook mag denken), terwijl het nu gaat over gewone “gelovigen”.
GRAVENSTEENMANIFEST
En al evenmin hadden we het over het zogenaamde Gravensteen-manifest, waaraan professor Vermeersch mede ten grondslag ligt, want dat zou ook pas een vijftiental jaren later opduiken. In Humo van 8/7/2008 legt prof.Vermeersch uit waarom dat hem zo nauw aan het hart ligt: “Omdat een Belgische natie niet meer bestaat. Een natie is, naar een theorie van Benedict Anderson die ik volleidg volg, een imagined community. Mensen stellen zich voor tot dezelfde gemeenschap te horen, een gemeenschap waarin ze een zekere broederlijkheid ervaren, waarvoor ze ook bereid zijn te sterven én te doden. Zo’n natie komt tot stand door feitelijke netwerken: administratief, sociaaleconomisch, verkeerswegen enzovoort. Maar ook de communicatiemedia, die de gedachten en gevoelens sturen, spelen een fundamentele rol. Welnu, the imagined community België bestaat niet meer in de geesten. Je hebt nog wel het historisch gegroeide administratieve netwerk, maar de imparct daarvan brokkelt af door de overheveling van bevoegdheden naar de regio’s en naar Europa. (…) Zo’n imagined community bestaat wel in Vlaanderen: je hebt daar geen Bekende Belgen maar wel Bekende Vlamingen, en die BV’s staan dan symbool voor een hele reeks zaken uit de populaire cutluur die mensen delen. Van Oostende tot Maaseik kunnen mensen met elkaar spreken over ‘Familie’ en Ann Van Elsen. Misschien zijn er nog wel mensen die zich Belg voelen, maar in feite zijn ze dat niet: ze wéten dat ze in Wallonië niet over Jan Leyers of Rik Torfs moeten beginnen. (…) Het Vlaams Blok heeft het separatisme telkens weer op de voorgrond gebracht; dat is belangrijk. Hun extreme Vlaams-nationalisme sprak aanvankelijk weinig mensen aan, maar het Blok heeft dat gekoppeld aan hun migrantenstandpunten, die wél succes hadden. Zo hebben ze stilaan ook hun nationalistische programma bij een veel bredere groep ingang doen vinden. (…) Ik geloof niet dat in Vlaanderen de solidariteitsgedachte op zich in het geding is – niemand heeft er problemen mee dat we solidair zijn met Portugal of Ierland, of Ethiopië. Maar de solidariteit wordt wél een probleem als de Vlamingen merken dat de Franstaligen de politieke solidariteit niet opbrengen om de grondwet te respecteren. Want dat is de kern van deze impasse: de Franstaligen respecteren de taalgrens niet, ze denken dat ze daarover heen mogen lopen, dat ze hun grondgebied onbeperkt kunnen uitbreiden. En dan tegelijk zeggen: ‘En nu moeten jullie ook nog solidair zijn met ons!’, dat is steeds moeilijker te aanvaarden, hé?”
“Bovendien hebben ze sociaal-economisch zwaar geknoeid. 25 jaar geleden was Ierland een arm land, vandaag is het met Europese steun een succesverhaal geworden. Wallonië heeft die Europese steun óók gehad, en bovendien nog eens steun vanuit België, en het is een rampverhaal geworden. Zij moeten toch ook kunnen wat Ierland kan? Solidair zijn met een bodemloze put is heel ontmoedigend. (…) En als Van Hecke en Dewinter dan in de volgende verkiezingscampagne tegen de mensen zeggen: ‘Met de miljarden die we vandaag aan Wallonië geven kunnen we morgen uw financiële problemen oplossen,’ dan zullen de mensen eieren voor hun geld kiezen, wees daar maar zeker van.”
THOMAS VAN AQUINO
Maar daarover hebben we het dus allemaal niet gehad, dus om die “top tien”-plaats te rechtvaardigen moet ik dan toch maar terug naar zijn cursus. Daarin vertelde Vermeersch namelijk iets wat mij op slag ongelovig maakte. Hij zei dat de meeste mensen de zin van hun bestaan zochten in het feit dat ze door god waren geschapen. Met andere woorden: ze trachtten te leven conform het verwachtingspatroon dat die god dan in hen had gesteld. “Maar,” zo voegde Vermeersch eraan toe, “wie heeft in dat geval dan die god geschapen?”
Ik was als door de hand gods geslagen, om nu eens een heel ontoepasselijke beeldspraak te gebruiken. Ook ik had tot dan toe immers steeds volgens die stelregel gehandeld en nu viel die ineens weg. Op het college hadden we in de lessen Frans reeds uitgebreid gesproken over de existentialisten (Sartre, Camus, Malraux) en ik had daar wel veel belangstelling voor gehad, maar ik had die “sprong in het duister” altijd zo vreemd gevonden. Je weet wel: het humanisme dat voortvloeit uit het existentialisme. Ze geloven in niets, maar juist daardoor gaan ze “humaan” handelen. Ik vond dat absurd. Maar nu, met die uitspraak van Vermeersch, kon ik die sprong ineens wél maken: niet god, maar “de mens is de maat van alle dingen”.
Ik weet nog goed dat ik daardoor zo van de kaart was, dat ik daarover met iedereen ging discussiëren. Zo ook met mijn toenmalig lief, die niet eens haar humaniora had uitgedaan. “Dat wist ik al lang,” antwoordde ze me droog. Dat vond ik toen zó verwaand: niet eens de humaniora gehaald en dan iets poneren waarvoor ik de hulp van een superintelligente professor nodig had gehad.
Toen vond ik dat dus, maar nu niet meer. Misschien is het inderdaad iets waar je met een eenvoudige geest vanzelf op komt. Ikzelf lig echter altijd zozeer met mezelf in de knoop dat ik dergelijke voor de hand liggende zaken niet zie.
Maar goed, hoe kom ik nu daarbij om daar uitgerekend vandààg zo lang bij stil te staan. Omdat ik nu lees dat Thomas van Aquino in datzelfde principe juist het godsbewijs ziet! Akkoord, Thomas van Aquino spreekt niet over “scheppen” maar over “bewegen”. Maar het principe is hetzelfde: “Alles wat bewogen wordt, moet bijgevolg door iets anders bewogen worden. Maar wanneer nu datgene, waardoor iets bewogen wordt, zelf ook weer bewogen wordt, dan moet het ook door iets anders bewogen worden, en dat ook weer door iets anders. Maar zo kan men niet opklimmen tot in het oneindige, want dan zou er geen eerste beweger zijn, en zelfs geen enkele andere, want de ondergeschikte bewegers kunnen alleen iets bewegen, in zover ze door een eerste beweger zelf bewogen worden: zo brengt een stok alleen dan iets in beweging, wanneer hij zelf door de hand bewogen wordt. We moeten dus tot een eerste beweger komen, die door geen ander wordt bewogen, en hierdoor verstaat iedereen God.”
Ben ik dan ook opnieuw gelovig geworden? Uiteraard niet, alleen wordt de impact, die de uitspraak van Vermeersch op mij had, serieus ondergraven. Overigens, sinds wanneer lees ik Thomas van Aquino? Niet, uiteraard! Het fragment staat in “Bidden wij voor Owen Meany” van John Irving (p.542), ook wel een zeer “religieus” boek, maar evenmin van aard om mijn niet-geloof (ongeloof?) aan het wankelen te brengen.
AND NOW FOR SOMETHING COMPLETELY DIFFERENT
“De aarde telt sinds maandag officieel 7 miljard mensen. Geen reden om te feesten, want de grote populatie bedreigt de natuur en de toegang tot gezondheidszorg,” aldus Glynis Procureur in Het Nieuwsblad van 2/11/2011. Daarom komt ethicus Etienne Vermeersch met een drastische stelling. ‘De meeste mensen denken dat de keuze van het aantal kinderen een fundamenteel mensenrecht is. Hoewel de universele verklaring van de rechten van de mens dat suggereert, is die stelling op termijn niet houdbaar. Want als iedereen zelf mag bepalen hoeveel kinderen hij neemt, wordt de situatie onhoudbaar.’ In 1950 waren we met 3 miljard, tegen 2040 zal dat al 9 miljard zijn. En dat terwijl het tot 1800 duurde vooraleer er één miljard mensen op de aarde rondliepen. ‘Er is duidelijk nood aan begrenzing. In landen als Niger, Somalië en Ethiopië sterven dagelijks honderden kinderen door honger. We hadden die vrouwen vroeger moeten aansporen hun kinderaantal te beperken, door sterilisatie te belonen met een geldsom bijvoorbeeld. Dat was veel beter geweest. Nu moeten we lijdzaam toezien hoe hun kinderen sterven.’
Dan maar overal de éénkindpolitiek zoals in China?
‘Dat was niet prettig, maar onvermijdelijk op dat moment. Daardoor zijn 300 miljoen Chinezen niet geboren. Een opluchting, want anders zouden de Chinezen van vandaag zelfs geen kans op onderwijs gekregen hebben.
Geboortebeperking is ook bij ons nodig. ‘De ecologische voetafdruk van een kind uit de westerse landen is ongeveer twintig keer zo groot is als die van een Afrikaans kind. In België moet er op dit moment niets gebeuren: we hebben voldoende gezond verstand om niet allemaal vijf kinderen te nemen. Maar wat men zeker niet mag doen, is zeggen dat onze vrouwen te weinig kinderen baren. Geboortes aanmoedigen is het laatste wat moet gebeuren. Migranten in ons land hebben vaak nog te veel kinderen.
Nochtans berekenden Duitse wetenschappers dat er op onze aardbol plaats is voor minstens 75 miljard mensen. ‘Die wetenschappers zijn onnozelaars. Natuurlijk is er plaats voor zo’n massa. Net zoals er plaats is voor één miljard kippen in België, op voorwaarde dat ze allemaal op 25 vierkante centimeter leven.
Onnodig te zeggen dat Vermeersch de toekomst somber inziet. ‘Behalve de explosie van de wereldbevolking, groeit ook het consumptieniveau. Als ze in China en India evenveel auto’s kopen als wij in België, gaat de natuur eraan kapot.‘”
In 2016 ging hij zelfs nog een stapje verder in een interview met de internetsite Doorbraak.be: “Ik vind al zeer lang dat men ontwikkelingshulp zou moeten koppelen aan eisen voor geboorteregeling. In Haïti hebben we eerst die aardbeving en vervolgens die storm gehad en dan zouden we mensen moeten steunen. Maar die steun zou erin moeten bestaan dat iedereen die je laat steriliseren 500 dollar krijgt. Dat zou een efficiënte steun zijn. Wat baat het dat we ze steunen en ze vervolgens met een reeks kinderen afkomen die ze toch niet kunnen opvoeden? In de oorlog bij ons indertijd hielden de mensen zich in. Na de oorlog heeft dat dan tot de babyboom geleid. Maar nu zie je in Syrië, ze zijn daar al jaren in oorlog, dat die vluchtelingen allemaal met kleine kinderen afkomen. Alleen al het beeld dat je in oorlogstijd kinderen verwekt, dat is toch krankzinnig? Die mensen zijn onvoldoende voorgelicht en de officiële instanties zouden nooit mogen spreken over problemen zonder het probleem van de contraceptie en de geboorteregeling erbij te noemen. En als er geld wordt uitgedeeld moeten het in de eerste plaats gaan naar vrouwen die zich laten steriliseren. (…) De komende 30 jaar zal er fundamenteel veel veranderen. Maar dan zitten we met het onnoemelijke probleem dat tussen nu en 2050 de bevolking van Afrika met een miljard zal aangroeien. Zelfs als er 100 miljoen Afrikanen naar Europa komen, kunnen wij dat gewoon niet aan als we ook aan hen een basisinkomen moeten uitbetalen. Men schijnt onvoldoende te beseffen wat er op ons afkomt. De asielcrisis die we nu meemaken is maar een fractie van wat er op ons afkomt.”

Lees verder “Etienne Vermeersch (1934-2019)”