35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

“Put me on a train in the pouring rain… heaven knows where I belong.” Het is precies tien jaar geleden toen we ontdekten wat de nationale held van Schotland écht betekende. We reden met een boemeltrein de vijf uren durende rit van Inverness tot het helemaal noordelijke stadje Wick. Een weekendtrein waarmee vooral jonge arbeiders naar de talrijke kleine dorpjes terugkeerden, nadat zij een week in het iets meer geïndustrialiseerde centrum van de Schotse hooglanden hun toevlucht hadden gezocht vanuit hun verpauperde geboortestreek. Een sfeer van bierblikjes en sigarettewalm. Met in het treincoupé één cassetterecorder, met zegge en schrijve één cassette: “Never a dull moment” van Rod Stewart, toch al van 1972 daterend. Bijna vijf uur lang die ene plaat, van “Angel” via “I’d rather go blind” tot “Twistin’ the night away”. Het mengsel van stoere jongens en van kwetsbaarheid, van voeten op de bank en rauwe vloeken (er is een Australische rockband met de erg toepasselijke naam The Tourettes die een nummer heeft uitgebracht met als titel “Rod Fucking Stewart”) met gelijktijdig een blik door het raam of het eigen dorp niet in zicht was, dat was Rod Stewart: emotie en imago. En het is die sfeer en die boodschap, uit het leven gegrepen, die ons in de professionele verpakking van Stewart bleef boeien, en de reden waarom we hem nooit iets echt kwalijk hebben genomen, ook niet zijn flirten met de jet-set. Dat was de buitenkant, voor ons bleef Rod de gevoelige jongen van de talloze balladen en van de snelle rock, van Jeff Beck, van The Faces en van zichzelf vooral, met zijn gulden rasp.

Lees verder “35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende”

45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)

45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)

45 jaar geleden werd “A night on the town” uitgebracht, waarbij ik me de vraag stelde: zal Rod Stewart na drie “Pictures” nu ook x-aantal “Atlantic Crossings” maken? Bovendien werden vooral zijn televisie-optredens “gevaarlijk commercieel” zodat ik enigszins met deze elpee verlegen zat. Het gekreun van nieuw liefje Britt Ekland op “Tonight’s the night” vond ik ronduit misselijk en zelfs de beste nummers als “Big Bayou” en “Wild side of life” bleven onder de (weliswaar hoge) doorsnee Stewart-maat.

Lees verder “45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)”

Het hoekje van Opa Adhemar (71)

Het hoekje van Opa Adhemar (71)

Superhelden, het is een vreemd fenomeen waar je niet omheen kunt. De nieuwe goden? In de bioscoop, op televisie, in merchandising, via tal van producten die je als argeloze consument aan je collect and go-lijstje toevoegt vang je soms ongewild een glimp op, en ook je pc of tablet laat zich niet onbetuigd. Welkom dus Spiderman, Wonder Woman, Man of Steel, Flash Gordon, Iron Man, Wolverine en the Avengers.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (71)”

Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)

Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)

Op 15 april 1991 was Rod Stewart in het kader van zijn Vagabond heart-tour te gast in het Sportpaleis van Antwerpen. Volgens Het Nieuwsblad was deze nieuwe CD “geen wereldschokkende plaat maar een heterogeen werkstuk zonder franjes, met een boodschap van plezier en entertainment. De nieuwe band die hij rond zich verzamelde is op drummer Dave Palmer na, volledig Amerikaans getint en trekt resoluut de kaart van de jonge, professionele spontaniteit. Het verdwijnen van een ouwe getrouwe als gitarist Jim Cregan pakt gunstig uit. De groep, geleid door superbassist Carmine Rojas, waarin Jeff Golub als gitarist uitblonk en saxofonist Jimmy Roberts en Don Teschner (viool, gitaar en mandoline) glansrollen vertolkten, doorstond de test moeiteloos. Dankzij de backing-vocals van Dorian Holley en Darryl Phinnessee en de blazers van Nick Lane en Rick Braum bleef het geheel boeien. Toegegeven, Stewart is geen original maar dat heeft hij ook nooit beweerd.”

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)”

Top 100 aller tijden

Top 100 aller tijden

Met het eindejaar in zicht is het misschien toch wel leuk om ze nog eens te hernemen: die vermaledijde top 100 aller tijden van de rv-lezers. Ze is ondertussen wel gewijzigd, onder invloed van een aantal lezers van mijn blog, maar zoals gezegd is ze oorspronkelijk tot stand gekomen met bitter weinig inzendingen zodat we bij de winnaars, die door de fameuze “onschuldige hand” uit de mand werden gehaald, uiteraard enkele bekende namen aantreffen, zoals die van Marc De Decker (Sint-Niklaas), René De Greef (Berchem), Johan Ghyselen (Gent), Marc Van der Haegen (Ninove) en Patrick Van de Vijver (Mariakerke). Tegelijk dient ze nu dus als uitgangspunt om verder aangevuld te worden door lezers die daar zin in hebben.

Lees verder “Top 100 aller tijden”