45 jaar geleden: release van “Anarchy in the UK”

45 jaar geleden: release van “Anarchy in the UK”

Het is vandaag 45 jaar geleden dat in Engeland “Anarchy in the UK” werd uitgebracht door The Sex Pistols. Enkele dagen later zou een optreden op de Engelse televisie van The Sex Pistols geleid hebben tot een scheldtirade in de pers, waarbij On this day schijnt te insinueren dat de uitdrukking “rotten punks” tot de naam voor de beweging zou hebben geleid. Als een geuzennaam dus, terwijl ik altijd heb gedacht (en eigenlijk nóg altijd denk) dat de term punk rock eigenlijk al bestond, voor het vroege werk van groepen als The Kinks, The Who of The Troggs met name…

Lees verder “45 jaar geleden: release van “Anarchy in the UK””

45 jaar geleden: première van “Rocky”

45 jaar geleden: première van “Rocky”

Op dezelfde dag dat 45 jaar geleden Rod Stewart zijn eerste bezoek aan Vorst-Nationaal bracht (aangezien ik in die tijd werkloos was, ben ik er helaas niet naartoe gegaan), ging in de Verenigde Staten de film Rocky in première, met in de hoofdrol uiteraard Sylvester Stallone. Een filmticket kon ik me nog wél permitteren, maar toch ben ik hier ook niet naar gaan kijken, ook niet toen hij in Vlaanderen werd uitgebracht.

Vijftien jaar geleden: echtscheiding Rod Stewart en Rachel Hunter

Vijftien jaar geleden: echtscheiding Rod Stewart en Rachel Hunter

Het zal morgen ook al 15 jaar geleden dat Rod Stewart (op dat moment 58) scheidde van zijn 24 jaar jongere bruid, het Nieuw-Zeelandse model Rachel Hunter. Ze waren toen al zeven jaar uit elkaar, maar hadden wel twee kinderen (Renée en Liam). Over het huwelijk zelf zegt Rod Stewart in The Hamilton Spectator van 1 september 2015: “I married Rachel when she was too young. I should have known better. She was living in my shadow, she hadn’t done enough growing, it just took her a few years to admit it, it was seriously heartbreaking.”

45 jaar geleden: “Night moves” van Bob Seger

45 jaar geleden: “Night moves” van Bob Seger

Morgen zal het al 45 jaar geleden zijn dat “Night moves”, het negende studio-album van Bob Seger, is uitgekomen. In de Verenigde Staten mag de man dan nog redelijk bekend zijn, bij ons is hij helaas nooit doorgebroken, een occasionele hit (“We’ve got tonight”) niet te na gesproken. Ik mag er niet aan denken dat sommige mensen op basis daarvan tot een one hit wonder zouden herleiden!

Lees verder “45 jaar geleden: “Night moves” van Bob Seger”

35 jaar geleden: Rod Stewart communist?

35 jaar geleden: Rod Stewart communist?

Op 19 oktober 1986 richtte Rod Stewart zijn schreden dan nogmaals naar het vertrouwde Vorst-Nationaal, maar deze keer liet ik verstek gaan. En dat ondanks het feit dat Rod in die periode met (althans de uiterlijke kentekenen van) het communisme flirt. In Oostende droeg hij een t-shirt van de PSUC (de Catalaanse KP, zie foto Jo Clauwaert) en in Rotterdam een atletiekhemdje van de Sovjet-Unie…

Lees verder “35 jaar geleden: Rod Stewart communist?”

Millie Small (1946-2020)

Millie Small (1946-2020)

Normaal gezien zou de Jamaicaanse zangeres Millicent (Millie) Small vandaag haar 75ste verjaardag vieren, maar ik merk nu dat ze al op 5 mei 2020 is overleden. Dat heeft dan blijkbaar niet het nieuws gehaald, wat min of meer te begrijpen is, want ze is duidelijk een voorbeeld van een “one hit wonder”. Maar anderzijds was die ene hit dan wel “My boy lollipop”!

Lees verder “Millie Small (1946-2020)”

35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

“Put me on a train in the pouring rain… heaven knows where I belong.” Het is precies tien jaar geleden toen we ontdekten wat de nationale held van Schotland écht betekende. We reden met een boemeltrein de vijf uren durende rit van Inverness tot het helemaal noordelijke stadje Wick. Een weekendtrein waarmee vooral jonge arbeiders naar de talrijke kleine dorpjes terugkeerden, nadat zij een week in het iets meer geïndustrialiseerde centrum van de Schotse hooglanden hun toevlucht hadden gezocht vanuit hun verpauperde geboortestreek. Een sfeer van bierblikjes en sigarettewalm. Met in het treincoupé één cassetterecorder, met zegge en schrijve één cassette: “Never a dull moment” van Rod Stewart, toch al van 1972 daterend. Bijna vijf uur lang die ene plaat, van “Angel” via “I’d rather go blind” tot “Twistin’ the night away”. Het mengsel van stoere jongens en van kwetsbaarheid, van voeten op de bank en rauwe vloeken (er is een Australische rockband met de erg toepasselijke naam The Tourettes die een nummer heeft uitgebracht met als titel “Rod Fucking Stewart”) met gelijktijdig een blik door het raam of het eigen dorp niet in zicht was, dat was Rod Stewart: emotie en imago. En het is die sfeer en die boodschap, uit het leven gegrepen, die ons in de professionele verpakking van Stewart bleef boeien, en de reden waarom we hem nooit iets echt kwalijk hebben genomen, ook niet zijn flirten met de jet-set. Dat was de buitenkant, voor ons bleef Rod de gevoelige jongen van de talloze balladen en van de snelle rock, van Jeff Beck, van The Faces en van zichzelf vooral, met zijn gulden rasp.

Lees verder “35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende”