Kamagurka wordt …65

Kamagurka wordt …65

Vandaag wordt de Oostendse tekenaar Kamagurka 65 jaar. Hij is ongetwijfeld de meest geschikte man voor zijn vak, tekenen dus. Dat wil zeggen dat hij alles in zijn werk legt en verder niks te zeggen heeft. Hem interviewen heeft dan ook totaal geen zin. Toch heb ik het zelf ook eens gewaagd. Hoe valt dat nu te rijmen? Wel, mijn voorstel was dat ik met Kama eens op café zou gaan (we zijn toch Vlamingen nietwaar?), dat we daar wat over van-alles-en-nog-wat zouden praten en dat hij nadien het “interview” zou uittekenen. Volledig gefantaseerd, vertrekkend van bepaalde zaken die ter sprake waren gekomen of tamelijk nauwgezet, daar mocht hij zijn plan mee trekken. Het was een gok, maar het leek me te doen. Helaas viel dit project in het water omdat Kamagurka te veel werk had in die tijd (Humo, Charlie Hebdo enz.). Het werd dan ook een “gewoon” interview, nietszeggend kortom. Ik kreeg van mijn hoofdredacteur dan ook nog de wind van voren maar de toekomst bewees dat Kamagurka niet te interviewen vàlt. Alleen Walter Ertvelt heeft eens “een diepgaand gesprek” met hem gehad. Maar die zal dat dan wel zelf geschreven hebben…

Lees verder “Kamagurka wordt …65”

De leestips van Nonkel Fons (retro 93)

De leestips van Nonkel Fons (retro 93)

Ik las Het geheim van de behekste crypte als eerste in de zogenaamde Barcelona-trilogie van Eduardo Mendoza. Het boek is een literaire thriller met een sterk komische invalshoek, met soms knotsgekke toestanden en verhaallijnen. Het niet met name genoemde hoofdpersonage lost op een geheel eigen wijze in opdracht van de politie de verdwijning van twee meisjes uit een katholiek meisjesinternaat op. Voor mij een minder sterke Mendoza, waarvan ik eerder al beter las.

Fons Mariën, 28/08/2014

“Krapp’s laatste band”

“Krapp’s laatste band”

Bij “Krapp’s laatste band” van Samuel Beckett is er slechts één personage, Krapp, een oude man, die, gedurende een uur, het relaas van zijn leven beluistert, zoals hij het op magnetische band opgenomen heeft. De tafel waaraan hij zit, is bezaaid met doosjes waarin de banden opgeborgen zitten. Zijn spel bestaat erin zijn geschiedenis volledig door elkaar te halen door het verhaal van zijn leven telkens te onderbreken en de chronologische orde van de opnamen te storen. De mooiste episode is die van zijn liefdesherinneringen, een van de meest poëtische bladzijden uit het oeuvre van Beckett. Het stuk drukt het onwezenlijke uit van het menselijk bestaan. Ik zag het in een regie van Walter Tillemans en met Luc Philips in een glansrol.

Ronny De Schepper