Veertig jaar geleden: “Liedjes zingen op de fiets” van Anne Riemeers

Veertig jaar geleden: “Liedjes zingen op de fiets” van Anne Riemeers

“Is eenzaamheid dan de drijfveer voor onze daden, mijn vriend? Is dat de ware motivatie van de ‘kunstenaar’? Een bestaanskreet uiten. Sommigen gaan misschien letterlijk krijsen, of brengen het melodieuzer over, anderen drinken of schrijven en nog anderen denken aan zelfmoord als het ultieme middel om de aandacht op zich te vestigen… Hoe pijnlijk bewust zijn wij er ons van dat de mens niet in staat blijkt in werkelijke communicatie te treden met een ander… Wij kiezen niet, mijn vriend, wij worden gedreven; wij nemen geen verstandige beslissingen en als we dat zouden doen is de enige verstandige beslissing die we moeten nemen, daar vooral een eind aan te maken.” (p.5) Zo begint Anne Riemeers het verhaal van haar scheiding, maar vooral van haar huwelijk, het verhaal van haar leven, maar vooral van haar niet-leven. Een verhaal van “Liedjes zingen op de fiets”, maar vooral van huilen op de fiets.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Liedjes zingen op de fiets” van Anne Riemeers”

Carla Walschap wordt negentig

Carla Walschap wordt negentig

De “willekeurige woordenzoeker” heeft in de zomar van 2021 een vreemde keuze op mijn leestafel te voorschijn gegoocheld (of is dat ondertussen “gegoogeld” geworden?): Carla Walschap. Met mijn excuses aan de betrokkene: mijn eerste verrassing was dat ze nog steeds in leven was. En ten tweede blijkt het onfrisse exemplaar dat uit mijn bibliotheek te voorschijn komt, haar debuut te zijn, “met twaalf pentekeningen” van haar vader Gerard Walschap…

Lees verder “Carla Walschap wordt negentig”

Veertig jaar geleden: de diverse fantasmen van Dolores Thijs

Veertig jaar geleden: de diverse fantasmen van Dolores Thijs

“In afwachting van iedereen te tonen dat ze niet zomaar het eerste het beste kleine meisje was, speelde ze als alle kleine meisjes met haar poppen, droomde van succes en applaus en pronkte voorlopig met het beroep van haar vader. Het woord ‘journalist’ ontlokte bij meningeen bewonderende blikken, die omsloegen in verschrikking als ze bij de volgende onvermijdelijke vraag ‘Rode Vaan’ of ‘Drapeau Rouge’ antwoordde. Eerlijk duurt dan wel het langst had ze op zedenleer geleerd, maar soms was liegen leuker en ‘Laatste Nieuws’ of ‘Le Soir’ maakte een veel gunstigere indruk, ‘haha, zozo’, zodat Lena regelmatig het fijne gevoel smaakte om dankzij een leugentje voor vol genomen te worden omwille van een vader, van wie ze had gewild dat hij zijn beroep elders zou hebben uitgevoerd.” (Dolores Thijs, Drüben is het gras groener, Antwerpen/Amsterdam, Manteau, p.23).

Lees verder “Veertig jaar geleden: de diverse fantasmen van Dolores Thijs”

“Een gevaarlijke leeftijd” van Tama Janowitz

“Een gevaarlijke leeftijd” van Tama Janowitz

Na het afwijzen van Henry James’ “Washington Square” (voor een verklaring: zie hier) viel mijn “willekeurige woordgenerator” op “Een gevaarlijke leeftijd” van Tama Janowitz (born San Francisco, April 12, 1956), een Amerikaanse romanschrijfster en schrijfster van korte verhalen (foto YouTube). Ze wordt vaak genoemd als een van de belangrijkste “brat pack”-auteurs, samen met Bret Easton Ellis en Jay McInerney. 

Lees verder ““Een gevaarlijke leeftijd” van Tama Janowitz”

De schatkamer van Johan de Belie (63)

De schatkamer van Johan de Belie (63)

In ‘Playing in the Dark; Whiteness and the Literary Imagination’ (Harvard University Press, 1992) (‘Spelen in het donker’; Bert Bakker, 1994) verzamelde Toni Morrison drie lezingen die zij hield in de Harvard University over de aanwezigheid van ‘de Afrikaan’ in de Amerikaanse literatuur.

Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (63)”

“The surrender” van Toni Bentley

“The surrender” van Toni Bentley

Ken je die fameuze sketch uit “In de gloria” die de geschiedenis is ingegaan als “in mijn poep”? Indien niet, heb ik hieronder nog eens het YouTube-filmpje geplaatst. En waarom komt dit nu van pas? Omdat mijn “willekeurige woordgenerator” mij weer iets heeft aangedaan. “Begenadigd” was het nochtans mooie woord dat er uit te voorschijn kwam en dat kwam dan in mijn boekenkast overeen met de Australische schrijfster Toni Bentley (foto Clayton Cubitt for Toni Bentley – https://www.tonibentley.com/images/0322/tonibentley_author.jpg) en haar erotische bestseller “The surrender” over een ik-persoon die het graag “in de poep” doet. Een erotisch werk verdorie op mijn zeventigste! Wat moet ik dààrmee?

Lees verder ““The surrender” van Toni Bentley”

Miriam Van Hee wordt zeventig…

Miriam Van Hee wordt zeventig…

In maart 2014 stelde Miriam nog haar bundel Ook daar valt het licht voor in de vergaderzaal van het Academiegebouw van de Koninklijke Academie als “Miriam Van hee”, maar voor zover ik weet is dat een recent “folietje”. Ik heb haar altijd gekend als Van Hee en ik ben er ook vrij zeker van dat althans haar eerste dichtbundels ook onder die naam zijn verschenen.

Lees verder “Miriam Van Hee wordt zeventig…”

Amélie Nothomb wordt 55…

Amélie Nothomb wordt 55…

Amélie Nothomb (het achternichtje van Charles-Ferdinand) is een Franstalig Belgische schrijfster die in 1991 op 24-jarige leeftijd is gedebuteerd met “Hygiène de l’assassin” (“Hygiëne van de moordenaar”). Alhoewel ze wel degelijk literaire bedoelingen had kan het boek ook gelezen worden als een misdaadverhaal (een 30-jarige journaliste ontmaskert de roman van een schrijver – met dezelfde titel – als zijnde een waar gebeurd verhaal met hemzelf als moordenaar).

Lees verder “Amélie Nothomb wordt 55…”