Categorie: vrouwelijke literatoren

“The nice and the good” van Iris Murdoch

“The nice and the good” van Iris Murdoch

De eerste uitgave van The Nice and the Good, de elfde roman van Iris Murdoch, verscheen bij Chatto & Windus in Londen in januari 1968. De Amerikaanse Viking-uitgave draagt zelfs een opdracht die op december 1967 wijst, wat betekent dat het manuscript toen al voltooid en in productie was. Kort na de Amerikaanse uitgave, in het voorjaar van 1968, verscheen een enthousiaste bespreking van Elizabeth Janeway in The New York Times, waarin zij het Murdochs “best, most exciting, and most successful book” noemt. Maar op 11 april 1968 schrijft Bernard Bergonzi onder de titel “Nice But Not Good”, in The New York Review of Books. Bergonzi een opvallend kritische bijdrage. Hij opent zelfs met de inmiddels beroemde zin: “Iris Murdoch’s annual novel now seems to have become an established British institution…” En hij noemt The Nice and the Good uiteindelijk “readable, certainly, but … an unimportant book”.

Lees verder ““The nice and the good” van Iris Murdoch” →

Dertig jaar geleden: “De dove muzikant” door Anneke Lucas

Dertig jaar geleden: “De dove muzikant” door Anneke Lucas

Dertig jaar geleden heb ik een tijdlang zonder computer gezeten. En wat doet een mens dan? Boeken lezen natuurlijk. Zo heb ik letterlijk in één ruk “De dove muzikant” van Anneke Lucas uitgelezen (foto YouTube). Alhoewel haar naam reeds aangeeft dat ze in Vlaanderen is geboren, verscheen dit boek oorspronkelijk (in 1996) in het Engels onder de titel “The deaf musician”. Lucas woont ondertussen immers in L.A. en haar Nederlands is blijkbaar onvoldoende, zelfs om zelf in te staan voor de vertaling (daarvoor heeft ene Jantje Smit dan maar gezorgd, al zou het mij sterk verbazen als dit hét Jantje Smit zou zijn).

Lees verder “Dertig jaar geleden: “De dove muzikant” door Anneke Lucas” →

Tien jaar geleden: “Het smelt” van Lize Spit

Tien jaar geleden: “Het smelt” van Lize Spit

Het smelt, het debuut van Lize Spit (foto YouTube) is echt een hype, en ik heb me laten meegaan om die klepper van bijna 500 blz. te lezen. Het boek komt heel traag op gang, gaat lang over banale verhalen en spelletjes van drie jonge pubers, met Eva als hoofdpersoon, in de zomer van 2002. Geleidelijk aan wordt duidelijker dat Eva opgroeit in een veeleer dysfunctioneel gezin, met een moeder die aan drank is en een zusje dat autistische trekken vertoont. Tenslotte lopen de seksuele spelletjes van Pim, Laurens en Eva in de zomer van 2002 uit de hand in een verschrikkelijke verkrachtingsscène.

Lees verder “Tien jaar geleden: “Het smelt” van Lize Spit” →

Muriel Spark (1918-2006)

Muriel Spark (1918-2006)

Het is vandaag al twintig jaar geleden dat de Britse schrijfster Muriel Spark op 88-jarige leeftijd is overleden in een ziekenhuis in de Italiaanse stad Florence. Zij werd begraven in het Toscaanse dorpje Civitella della Chiana, waar zij de afgelopen 26 jaar woonde, samen met haar vriendin Penelope Jardine.

Lees verder “Muriel Spark (1918-2006)” →

Tama Janowitz wordt zeventig…

Tama Janowitz wordt zeventig…

Na het afwijzen van Henry James’ “Washington Square” (voor een verklaring: zie hier) viel mijn “willekeurige woordgenerator” in november 2022 op “Een gevaarlijke leeftijd” van Tama Janowitz (geboren in San Francisco op 12 april 1956), een Amerikaanse romanschrijfster en schrijfster van korte verhalen (foto YouTube). Ze wordt vaak genoemd als een van de belangrijkste “brat pack”-auteurs, samen met Bret Easton Ellis en Jay McInerney. 

Lees verder “Tama Janowitz wordt zeventig…” →

25 jaar geleden: “La vie sexuelle de Catherine M.”

25 jaar geleden: “La vie sexuelle de Catherine M.”

In 2001 verscheen “La vie sexuelle de Catherine M.”, een autobiografisch relaas van iemand die heel haar leven groepsseks heeft beoefend. Al snel zou blijken dat het over Catherine Millet ging, een Franse schrijfster, kunstcritica, curator en oprichtster en redacteur van het tijdschrift Art Press, dat zich richt op moderne kunst en hedendaagse kunst.

Lees verder “25 jaar geleden: “La vie sexuelle de Catherine M.”” →

Virginia Woolf (1882-1941)

Virginia Woolf (1882-1941)

85 jaar geleden wandelde Virginia Woolf, met stenen verzwaard in de Ouse, het riviertje vlakbij haar buitenverblijf in Sussex. Officieel deed ze dat omdat ze een Blitzkrieg van de nazi’s vreesde. Anderzijds had haar man Leonard ook beloofd zelfmoord te plegen, maar hij deed het toch maar mooi niet. Pas tegen het einde van de twintigste eeuw kwamen psychiaters tot de conclusie dat de zelfmoord te wijten was aan “cyclothymie”, een ziekte waaraan Woolf zou hebben geleden (manisch-depressief zijn gekoppeld aan de jaargetijden). Deze ziekte zou dan op haar beurt een gevolg zijn van het feit dat ze in haar jeugd was verkracht door haar zestien jaar oudere halfbroer Gerald Duckworth.

Lees verder “Virginia Woolf (1882-1941)” →