Herwig Leus (1940-2003)

02Ik heb me al vaker druk gemaakt over hoe mensen zo maar in de vergetelheid kunnen belanden. Vandaag is het b.v. tien jaar geleden dat polemist Herwig Leus is overleden en het enige wat ik aan “beeltenis” van hem kan terugvinden, is dit boek over Paul Snoek. Nu heb ik op mijn blog wel een stuk over Snoek, zelfs meer bepaald over dit boek, maar ik geef toch de voorkeur aan een ander artikel, met name over het boek “Niets gaat ten onder” van Louis Paul Boon, omdat ik daar Herwig rechtstreeks aan het woord laat.
Lees verder “Herwig Leus (1940-2003)”

Boon en de anarchisten

Louis Paul Boon staat weer volop in de belangstelling. In de r.v. nr. 37 bespraken wij zijn « Verzamelde Gedichten » en op dit ogenblik zijn op de redactie hevige gevechten aan de gang om zijn nagelaten prozawerk « Eros en de eenzame man » te (mogen) bespreken. In De Sfinks te Boechout start men op 13 oktober zowaar met een Booncyclus die elke maandagavond tot 10 november in beslag zal nemen. Diverse thema’s zullen erin aan bod komen, net zoals op de grote Boon-herdenking die op vrijdag 23 januari in Temse zal worden gehouden. Hier zal o.m. Paul de Wispelaere spreken over « De Kapellekesbaan » en « Zomer te Ter-Muren », terwijl Staf De Wilde « Het Lolitamotief in het werk van L.P. Boon » uit de doeken zal doen. Diezelfde avond en het weekend dat erop volgt zullen de Vlamingen trouwens in de gelegenheid gesteld worden voor de eerste maal de tentoonstelling « Kar-boontjes » (cartoons van Louis in Vooruit) te bezichtigen. Deze tentoonstelling is tot nu toe immers uitsluitend in Nederland toegankelijk geweest (De Doelen in Rotterdam). Wijzelf zouden daar aandacht willen aan besteden door even nader in te gaan op het anarchisme, waarvoor Boon – zeker in zijn latere jaren – steeds meer belangstelling begon te krijgen.
Lees verder “Boon en de anarchisten”

Van Aufklärung naar Romantiek

In de periode van de zogenaamde Aufklärung wordt het bovennatuurlijke verworpen, ofwel in de vorm van het deïsme (god bemoeit zich niet met de wereld) van Locke of Voltaire, ofwel in het pure atheïsme dat aan Spinoza wordt toegeschreven (al was hij eerder een pantheïst), toch bestaan er volgens Leibniz een aantal mogelijke combinaties van werelden die elk een dosis goed en kwaad bevatten en God heeft uit deze mogelijke combinaties de beste genomen. Vandaar de parodie van Voltaire (afbeelding) in “Candide”: “Tout va pour le mieux dans le meilleur des mondes.” Dit optimisme vond weerklank in de opvatting dat wetenschappelijke vooruitgang de duisternis en achterlijkheid van het verleden zou kunnen overwinnen, dat de ratio (rede, koel verstand) bij machte is de mens te “verlichten”, te leiden, hem vrij te maken.
Lees verder “Van Aufklärung naar Romantiek”