75 jaar geleden: Lode De Pooter vervangt Louis Paul Boon op De Rode Vaan

75 jaar geleden: Lode De Pooter vervangt Louis Paul Boon op De Rode Vaan

Ja, ik geef het toe. De titel “75 jaar geleden: Lode De Pooter vervangt Louis Paul Boon op De Rode Vaan” is te kort door de bocht. Zoals Lode (rechts op de foto) zelf uitlegt in het interview dat Jan Mestdagh en ik van hem afnamen ter gelegenheid van zijn pensionering, begon hij als “depannage-element” omdat op de redactie een viertal mensen moesten verdwijnen, waaronder Louis Paul Boon. Maar Lode, die op dat moment vooral een sportjournalist was, stapte niet echt in de voetsporen van Louis. Dat deed eerder zijn collega Maarten Thijs, links op de foto.

Lees verder “75 jaar geleden: Lode De Pooter vervangt Louis Paul Boon op De Rode Vaan”

Veertig jaar geleden: dichtbundel van Geert van Istendael

Veertig jaar geleden: dichtbundel van Geert van Istendael

Veertig jaar geleden stelde confrater Jan Mestdagh in De Rode Vaan de bundel “Vlaanderen” van Geert van Istendael voor. Zoals het toen – en nu nog altijd – de gewoonte was, vormde dit de aanleiding om met het Vlaamse volk te spotten. De slogan “eigen volk eerst” moest nog worden uitgevonden, maar “eigen volk laatst” werd ook toen reeds gretig in praktijk gebracht.

Lees verder “Veertig jaar geleden: dichtbundel van Geert van Istendael”

Hoe zou het nog zijn met… ? (47) Bea de Longie

Hoe zou het nog zijn met… ? (47) Bea de Longie



De tweede bundel van Bea de Longie, « Chariot », bevat 21 korte, losbladig uitgegeven gedichten, die elk op zichzelf staan maar toch ook onderling voortdurend naar elkaar verwijzen. De titel, aldus leert ons de flaptekst, verwijst naar de zevende hoofdkaart van de Tarot, waar we de « Minnaar » van de zesde plaat terugvinden, iets ouder en gekroond om te tonen dat hij zijn ambivalentie overwon, zijn conflicten oploste. Dit kaartspel wordt dan voorgesteld als « evenzeer een voorwendsel als een verhaal over de zoektocht naar die chariot ».

Lees verder “Hoe zou het nog zijn met… ? (47) Bea de Longie”

Veertig jaar geleden: van prinsen en prinsessen tot hasjies en Dario Fo

Veertig jaar geleden: van prinsen en prinsessen tot hasjies en Dario Fo

Er was eens… een tijd dat kinderen nog onmondige wezens waren, kleine potjes met grote oren, kleine volwassenen zonder eigen wereld, zonder eigen bewustzijn. Het was de tijd dat ik mijn eerste seksuele fantasieën kreeg bij het lezen over Roodkapje in het bos, de tijd dat Eric Hulsens met rode oortjes over Hans en Grietje hoorde vertellen, de tijd dat er nog opstellen werden gemaakt over « De Herfst » en niet over « De atoomdreiging in het Westen », de tijd dat een kind nog niet aan zijn ouders vroeg in welke mate de Marxistische leerstellingen van toepassing zijn op « Piet Fluwijn en Bolleke », de tijd dat een baby van acht maanden nog niet rondkroop met een sticker « Atoomenergie ? Nee bedankt » op zijn luier. En toen kwam… Jeugd en Theater, later herdoopt in het Brialmonttheater. Hulsens schrijft ingewikkelde theorieën over hoe moeilijk het is voor een kind om kind te zijn, mijn schedel is gaan kalen onder het probleem volwassen te worden, en jeugdliteratuur behandelt nu de krakersproblematiek, het terrorisme, verkrachting en pedofilie.

Lees verder “Veertig jaar geleden: van prinsen en prinsessen tot hasjies en Dario Fo”

Jan Theys (1934-1996)

Jan Theys (1934-1996)

Morgen zal het ook al 25 jaar geleden zijn dat Jan Theys is overleden. In de jaren zeventig, toen ik deelnam aan de filmquiz “Retroscoop”, is hij nog bij ons thuis in Ledeberg geweest, samen met een fotograaf om onderstaande “calicot” samen te stellen. Een “calicot” is zo’n enorm doek aan de gevel van bioscopen vroeger en van alle kandidaten werd er zo één gemaakt. Die mochten we nadien ook mee naar huis nemen, maar niemand deed dat natuurlijk omdat die zo reusachtig groot waren. Maar goed, Jan Theys kwam mij enkele vraagjes stellen over mijn beroep, hobby’s enz., waarbij de fotograaf dan telkens een passende foto maakte. Die foto’s dienden dan later als basis voor de schilder om onderstaand doek te maken…

Lees verder “Jan Theys (1934-1996)”

Allen daargeen!

Allen daargeen!

Tien jaar geleden, juist wanneer de wereld op z’n kop staat wegens het West-Vlaams in de nieuwe VRT-serie “Het goddelijke monster” (foto), vind ik hier in een oude Rode Vaan een stukje van mijzelf over de reisbrochure « Ontdek West-Vlaanderen ». Alhoewel ik het voor de rest vrij droog houd, heb ik als titel “Allen daargeen!” gekozen. Wat u echter niet kan zien, dat is dat er aan die titel “geprutst” is. En met name tussen de “r” en de “g”. Het zetten gebeurde in die tijd (kort na Gutenberg) nog in lood en blijkbaar had de “linotypist” (zoals een zetter ook nog wordt genoemd) gedacht dat ik mij had vergist. Hij had er dus alsnog “daarheen” van gemaakt, maar op mijn verzoek werd deze “fout” weer rechtgezet…

Lees verder “Allen daargeen!”