Tex Beneke (1914-2000)

Tex Beneke (1914-2000)

Het is vandaag ook twintig jaar geleden dat de Amerikaanse zanger Tex Beneke is overleden (foto William P.Gottlieb via Wikipedia). Hij is een typisch voorbeeld van zangers in de zogenaamde big band era (*), toen zangers ondergeschikt waren aan orkestleiders (zelfs Frank Sinatra is zo nog begonnen bij Harry James en Tommy Dorsey). In het geval van Beneke was dat dus Glenn Miller en dat vanaf 1938. Nummers als “Chattanooga Choo Choo” of “I’ve Got A Gal In Kalamazoo” kennen wij dus als zijnde van Glenn Miller en enkel wie wat dieper wil graven, zal weten dat het Tex Beneke is die hierop de vocals voor zijn rekening neemt (**).

Lees verder “Tex Beneke (1914-2000)”

55 jaar geleden: “From the bottom of my heart” (The Moody Blues)

55 jaar geleden: “From the bottom of my heart” (The Moody Blues)

Het zal morgen 55 jaar geleden zijn dat “From the bottom of my heart” van The Moody Blues werd uitgebracht. Dat herinnert mij aan die ene keer in mijn leven dat ik een plaat daadwerkelijk opnieuw van de hand heb moeten doen omdat mijn vader ze niet meer in huis wou.

Lees verder “55 jaar geleden: “From the bottom of my heart” (The Moody Blues)”

Zestig jaar geleden: Elvis Presley te gast bij Frank Sinatra

Zestig jaar geleden: Elvis Presley te gast bij Frank Sinatra

In het kader van de rehabilitatie van Elvis Presley na zijn terugkeer uit het leger zorgde kolonel Parker ervoor dat Elvis te gast mocht zijn in de televisieshow van Frank Sinatra. Elvis zong voor de gelegenheid “Witchcraft”, één van de hits van Frank Sinatra, terwijl deze laatste zich over Elvis zijn “Love me tender” ontfermde.

Lees verder “Zestig jaar geleden: Elvis Presley te gast bij Frank Sinatra”

Udo Jürgens (1934-2014)

Udo Jürgens (1934-2014)

Het is al vijf jaar geleden dat de Oostenrijkse zanger Udo Jürgen Bockelmann is overleden. Wij kennen hem allemaal als Udo Jürgens…

Ik leerde Udo Jürgens al heel vroeg kennen, met name door zijn hitje “Jenny” uit 1958, wat ik nog steeds zijn beste nummer vind, al wil dit helemaal niet zeggen dat ik vind dat hij daarna niets waardevols meer zou hebben gepresteerd, integendeel zelfs, er zijn zeker een tiental nummers van zijn hand die ik hoog inschat.
Maar de reden dat “Jenny” zo’n indruk op mij heeft gemaakt, heeft ongetwijfeld ook met persoonlijke omstandigheden te maken. Ik had in die tijd namelijk een nichtje, dat ik echter nooit als zodanig heb gekend omdat ze een jaar vóór ik geboren werd op zeer jonge leeftijd is gestorven aan kanker. Het enige wat ik me van haar herinner is een foto met haar kaal hoofdje (van de bestralingen uiteraard). En hoe heette dit nichtje? U raadt het al, nietwaar. Mijn tante (haar moeder dus) kocht dan ook dit singeltje van Udo Jürgens en huilde zich telkens te pletter als ze het speelde. Later zou een andere tante ook een dochtertje krijgen en ook zij kreeg de naam Jenny mee. Deze Jenny is gelukkig nog steeds alive and kicking en verjaart precies op dezelfde dag als ik (al is ze wel drie jaar jonger). Ook Udo Jürgens zelf heeft een dochter die hij Jenny heeft genoemd (en een zoon die John heet, daarnaast heeft hij op z’n minst nog twee buitenechtelijke kinderen, Sonja en Gloria).
Na “Jenny” bleef ik geregeld iets horen van Udo Jürgens, aangezien hij haast jaarlijks deelnam aan het Eurovisie Songfestival. Zijn beste nummer in deze reeks vond ik zijn eerste, “Warum nur warum”, dat als “Walk away” (Matt Monro) een groot internationaal succes werd, maar toch is het pas het derde, waarmee hij eindelijk de overwinning in de wacht sleepte dat ik heb gekocht (“Merci Chérie” in 1966). Tussendoor was er ook nog “Sag’ ihr, ich laß sie grüßen”.
Tal van nummers van de hand van Udo Jürgens werden gecovered door andere artiesten. In ons eigen taalgebied was dat o.m. “Griechischer Wein”, dat in de versie van Joe Harris “Drink rode wijn” werd en “Geef me je angst” van André Hazes, die dit wel – zoals het een groot artiest past – helemaal naar zijn eigen hand heeft gezet. André Van Duin zingt met “Een echte vriend” ook nog een versie van “Ich war nog niemals in New York”, maar deze versie heb ik nog niet gehoord en kan ik dus ook niet op haar merites beoordelen. Het nummer zelf (“Ich war nog niemals in New York”) daarentegen vind ik één van Jürgens’ beste. Het is een beetje de mannelijke tegenhanger van “The ballad of Lucy Jordan” (“At the age of 37 she realized she’d never ride through Paris in a sports car with the warm wind in her hair”). Het is ook een beetje de archetypische song over de man die het huis verlaat om een pakje sigaretten te gaan kopen en die nooit meer weerkeert (“Und nach dem Abendessen sagte er, lass mich noch eben Zigaretten holen geh’n (…) Er zog die Tür zu, ging stumm hinaus (…) und auf der Treppe dachte er, wie wenn das jetzt ein Aufbruch wär, er müsse einfach geh’n für alle Zeit”).
Verder schreef hij o.a. nummers voor Shirley Bassey (“Reach for the Stars”) en zelfs voor Frank Sinatra (“If I never sing another song”) maar bij mijn weten heeft die het nooit gezongen: hij heeft het weggegeven aan zijn kompaan uit de Rat Pack, Sammy Davis jr.
Andere schitterende nummers van Udo’s hand zijn “Aber bitte mit Sahne” en “Mit 66 Jahre (fangt das Leben erst an)”. Beide nummers heb ik hem herhaaldelijk zien zingen op de Duitse televisie toen hij de 66 jaren al lang gepasseerd was, maar hij kon het nog met zoveel vitaliteit brengen dat je hem zou hebben geloofd. Ik kan je echter verzekeren: hij liegt!

Lees verder “Udo Jürgens (1934-2014)”

Luc De Vos (1962-2014)

Luc De Vos (1962-2014)

Ik was er niet bij op het Sint-Pietersplein, bij het afscheid van zanger, schrijver en (in ruimere zin) buurman Luc De Vos. Ik zou kunnen zeggen dat dit was omwille van de kerkdienst, waarvan ik vermoed dat Luc daar zelf niet mee akkoord zou zijn gegaan, maar ook als het een herdenkingsdienst in het crematorium van Lochristi was geweest (wat ik, eerlijk gezegd, had verwacht), dan zou ik er nog niet bij geweest zijn. Ik heb het al eerder gezegd: ik kom niet meer buiten en daarmee uit.
Lees verder “Luc De Vos (1962-2014)”

Zestig jaar geleden: Nikita Kroetsjev mag Disneyland niet binnen

Zestig jaar geleden: Nikita Kroetsjev mag Disneyland niet binnen

Zoals de oudere jongeren onder ons zich nog wel zullen herinneren maakte de Sovjetrussische partijleider Nikita Kroetsjev zestig jaar geleden een opgemerkte reis door de Verenigde Staten. Vandaag was er een bezoek gepland aan Disneyland. Dat ging echter niet door…

Lees verder “Zestig jaar geleden: Nikita Kroetsjev mag Disneyland niet binnen”