425 jaar geleden: de eerste voorstelling van Shakespeare’s “Romeo and Juliet”

425 jaar geleden: de eerste voorstelling van Shakespeare’s “Romeo and Juliet”

Welke lieftallige jongedame deze aandoenlijke tekening voor mij heeft gemaakt, zal omwille van de privacy – ondanks het feit dat dit nu al meer dan veertig jaar achter ons ligt – helaas een goed bewaard geheim moeten blijven, maar ik ben wel blij dat ik de tekening even naar boven kan halen, aangezien het volgens mijn vriend Alcide vandaag precies 425 jaar geleden is dat de eerste voorstelling van Shakespeare’s “Romeo and Juliet” plaatsvond…

Lees verder “425 jaar geleden: de eerste voorstelling van Shakespeare’s “Romeo and Juliet””

Dertig jaar geleden: “Christus wordt weer gekruisigd” in het Tolhuis

Dertig jaar geleden: “Christus wordt weer gekruisigd” in het Tolhuis

Ik heb het nog maar onlangs geschreven: soms verdwijnen artikels van mijn blog zonder dat ik weet wat ermee gebeurd is. Zo ook mijn recensie van “Christus wordt weer gekruisigd” van Nikos Kazantzakis door het NTG in het Tolhuis. Gelukkig heb ik nog een interview teruggevonden met regisseur Dirk Tanghe, waarin het stuk toch ook ter sprake komt.
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Christus wordt weer gekruisigd” in het Tolhuis”

Ann Tuts wordt 55…

Ann Tuts wordt 55…

De Vlaamse actrice Ann Tuts, vooral bekend als Doortje uit “F.C.De Kampioenen”, viert vandaag haar 55ste verjaardag (foto YouTube).

Normaal gezien tracht ik op mijn leeftijd iedereen te vriend te houden. Ik ben dus normaal gezien helemaal geen zeurpiet. Men vereenzelvigt zeurderigheid meestal met ouder worden – grumpy old man – maar bij mij is het precies omgekeerd: in mijn jeugd was ik wél zeurderig, want politiek correct, maar nu probeer ik dus integendeel in alles het beste te zien. Maar hier kan ik er niet onderuit: ik moet het toegeven dat Anneke Tuts voor mij één van de grootste ontgoochelingen is wat acteren betreft.

Ik heb haar namelijk leren kennen toen ze pas afgestudeerd was aan de Studio Herman Teirlinck en meteen de rol van Julia kreeg aangeboden in de legendarische KVS-productie van Romeo en Julia in een regie van Dirk Tanghe (1988). In deze productie zat nog heel wat aanstormend talent: Donald Madder (Romeo), Walter Michiels (Mercutio) en Michael Pas (Tybalt). Michiels was op dat moment trouwens haar partner.

Niet lang daarna kregen beiden een rol aangeboden in de nieuwe BRT-sitcom “F.C.De Kampioenen”. Walter werd Pico en Anneke werd Doortje. Voor Walter Michiels werd het het begin van de totale neergang, maar in feite kan men van Anneke hetzelfde beweren, al is hààr verhaal op het eerste gezicht een succes-story.

Let op: ik huil niet mee met de wolven in het bos die neerkijken op de serie. Akkoord, het is niet geworden wat de oorspronkelijke bedenkers Willy Van Poucke en Peter Cnop oorspronkelijk hadden bedoeld, maar als ontspanningsprogramma kan het er toch best mee door (*). Af en toe kijk ik zelfs nog eens naar één van de herhalingen (niet naar de originele uitzendingen, moet ik toegeven).  

Kortom dat Doortje voor Anneke ongeveer de enige rol is die ik na die gedenkwaardige “Romeo & Julia” kan bedenken, is toch teleurstellend. Akkoord, in 2015 was ze te zien in de tragikomische serie Bevergem op Canvas en voor die rol won ze de Vlaamse Televisie Ster voor beste actrice in 2016, maar ikzelf heb bij deze serie reeds na één aflevering afgehaakt. (Was ze te zien in die eerste aflevering? Ik kan het me alleszins niet herinneren.) Ze vertolkte ook een hoofdrol in de tragikomische fictiereeks Amateurs, die in 2014 op VTM werd uitgezonden en die ik wél kon appreciëren, maar hààr aandeel hierin kan ik me vijf jaar later niet meer herinneren (**). Vanaf najaar 2017 maakt Tuts ook deel uit van de hoofdcast van de musical ’40-’45, maar trouwe lezers weten wat ik over musicals denk, vooral dan nog over wat men “spektakelmusicals” pleegt te noemen.

Na haar breuk met Walter Michiels, trouwde Ann met de Brit Mark Smith, die ze in Zanzibar had leren kennen en met wie ze twee dochters kreeg. Het koppel scheidde in 2018. Sinds de zomer van 2017 is ze immers samen met ex-Sultan Sushi ceo en media-expert Johan Tuyaerts (hiervoor heb ik Wikipedia nodig, want ik begrijp niet eens wat ik hier neerschrijf).

(*) Nog een guilty pleasure: ik draai tamelijk vaak de elpee van The Championettes moet ik zeggen. En dat is heel wat anders dan de muziek rond haar zeventiende, toen ze een tijdje achtergrondzangeres voor de postpunkband Red Zebra is geweest.

(**) Ook niet dat ze daarin blijkbaar naakt ging, want de betreffende scène wordt op de website “De beste Vlaamse naaktscènes van 2014” zelfs als beste van het jaar uitgeroepen!

Dertig jaar geleden: dag van “De Verbeelding” in Vooruit

Dertig jaar geleden: dag van “De Verbeelding” in Vooruit

Dertig jaar geleden vond de dag van “De Verbeelding” plaats in Vooruit. Een half jaar eerder reeds had ik er een gesprek over met Gwen Jooris van de gelijknamige vereniging (foto Gregory Ball). Het spreekt vanzelf dat het interview eigenlijk op zichzelf stond, maar tijdens het gesprek bleek dat er zo’n “Dag van de Verbeelding” in het verschiet lag. Sindsdien koppel ik dit interview eerder dààraan dan aan de exacte verschijningsdatum.
Lees verder “Dertig jaar geleden: dag van “De Verbeelding” in Vooruit”

Dertig jaar geleden: het boek dat mijn oortjes deed gloeien

Dertig jaar geleden: het boek dat mijn oortjes deed gloeien

Wat een toeval! Net op het moment dat Opa Adhemar ons op de schoot neemt om ons te vertellen welke boeken als kind zijn “oortjes deed gloeien”, is het ook de dertigste verjaardag van een artikel onder die titel dat ik in De Rode Vaan liet verschijnen n.a.v. de kinderboekenweek.

Lees verder “Dertig jaar geleden: het boek dat mijn oortjes deed gloeien”

Theaterjaaroverzicht 1988

33 dirk tangheVoor het voetlicht was 1988 ongetwijfeld het jaar van de Blauwe Maandag Compagnie en van Dirk Tanghe (foto).

Het Antwerpse gezelschap maakt van theater opnieuw een belevenis. Vooral « Nachtwake » in een regie van Guy Joosten (begin dit jaar) en « De Meeuw » herkneed onder leiding van Luk Perceval zijn parels. Zowel het hedendaagse stuk van Lars Norén als de eigentijdse mise-en-scène van de « klassieker » van Anton Tsjechov ontlokten bij ons de uitroep: « Perfect ». Typisch voor het Belgische cultuurbeleid is de subsidiekruimel waarmee het gezelschap zich tevreden moet stellen.

Intussen blijven heel wat flink betoelaagde huizen maar wat aanmodderen. Toch hebben twee van die gevestigde schouwburgen het aangedurfd iemand te engageren die al lang in de alternatieve ruimten het theaterpubliek wist te enthousiasmeren. In het NTG kreeg regisseur Dirk Tanghe zelfs een contract voor drie jaar aangeboden. Binnenkort zien we daar nieuw werk van hem, met onder andere « Dood van een handelsreiziger » naar het werk van Arthur Miller.

In de Brusselse KVS ensceneerde Tanghe in februari een gedurfde versie van Shakespeares « Romeo en Julia ». Een kleine groep professionele acteurs werd er voor de gelegenheid aangevuld met 32 jongeren, van wie de meesten nog nooit op de planken gestaan hadden. Tanghe slaagt erin tegelijk tijdloos en bijzonder eigentijds te werken. « Romeo en Julia » werd alvast een overrompelend publiek succes.

Dat is wel nieuw aan de jonge durvers van het Vlaamse theater: er mag opnieuw gespeeld worden. Sommige confraters bekijken dat allemaal met een scheef oog. Moet theater dan niet iets « verhevens » zijn ? Anderen blijven pleiten voor de gecompliceerde warrigheid. Daarvoor halen zij zelfs al eens nijdig uit naar mensen die erin slagen de complexe realiteit of de al even ingewikkelde menselijke psyche te verzoenen met toegankelijk, wervelend, gevoelig, beklijvend theater. Wat moet theater anders zijn ?

Referentie

Piet Loose in De Rode Vaan nr.52 van 1988