Hugo Morrens wordt tachtig…

Hugo Morrens wordt tachtig…

Zoals men op deze blog al herhaaldelijk heeft kunnen vaststellen, was (ben) ik nogal bevriend met een aantal mensen op de persdienst van de toenmalige BRT (Fons Mariën, Peter Cnop, Willy Van Poucke, Ronny Pieters, il y en a d’autres). Dat was uiteraard geen toeval. Enerzijds kwam dit voor uit beroepsomstandigheden (ik was in die tijd als linkerhand van Lode De Pooter ook geregeld actief op televisiegebied), anderzijds moet men weten dat we het hier hebben over de tijd dat de BRT nog een echte monopolitische staatsomroep was. Dat was m.a.w. de tijd dat, als we in de buurt waren (voor een persconferentie in The Swan b.v.) en “dus” reeds flink aangeschoten, Lode placht te zeggen: “Komaan, mannen, laten we er nog één gaan drinken bij de Morrens!” En “de Morrens” dat was dus Hugo Morrens, hoofd van bovengenoemde persdienst. En hij ontving ons nog met de glimlach ook! Ook al hebben communisten de neiging wat uit de hoogte te doen tegenover socialisten – zo van: ’t zijn toch geen échte – en was de conversatie dan ook af en toe ronduit genant.

Lees verder “Hugo Morrens wordt tachtig…”

Het Evangelie volgens de Lukas (10): Trumps trompet (Rhonda Fleming, 1923-2020)

Het Evangelie volgens de Lukas (10): Trumps trompet (Rhonda Fleming, 1923-2020)

“Als twee ogen sluiten komt er een heleboel kijken”, schreef de dichter Armando ooit. Dat lugubere voel kreeg ik toen ik het doopceel lichtte van Rhonda Fleming, netjes gestorven op 14 oktober in Santa Monica. Want als de waarheid uit een kindermond komt, dan komt de ontnuchtering als een eeuweling (of toch bijna – ze was ruim 97 jaar) het Walhalla betreedt. Wist ik veel dat ze liefst vier films met Ronald Reagan had gedraaid, zes echtgenoten erdoor gedraaid had, de knapste puriteinse was ooit geschapen, en nog ros was ook, en zelfs nog voor Trump gestemd heeft vooraleer terug te keren naar de grote Manitoe. Als die ene stem doorslaggevend was geworden, dan had ik een briefje naar het hiernamaals gestuurd om haar te voederen aan de Fenriswolf.

Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (10): Trumps trompet (Rhonda Fleming, 1923-2020)”

Het Evangelie volgens de Lukas (8): Michael Lonsdale, 1931-2020

Het Evangelie volgens de Lukas (8): Michael Lonsdale, 1931-2020

Franse akteurs zijn alleen goed als ze doorslecht akteren. Een
Fransman is alleen te pruimen als hij een Spanjaard is, zoals Jean
Reno (Don Juan Moreno y Herrera Jimenez, geboren in Casablanca)
en Louis de Funès (Louis Germain David de Funes de Galarza). De
enige goede Fransman is een Brit. Michael Lonsdale was een Brit die
zijn jeugd doorbracht in Marokko, net als Michel Galabru die in Safi
geboren was. Het valt op: goeie akteurs hebben eerst de wereld
gezien. Dan doe ik wel Michel Serrault tekort, maar die was net als
Lonsdale diepgelovig, studeerde zelfs voor priester.

Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (8): Michael Lonsdale, 1931-2020”

Het Evangelie volgens de Lukas (6): de omhelzing van de boa constrictor

Het Evangelie volgens de Lukas (6): de omhelzing van de boa constrictor

Erwin Provoost gaat officieel weg bij het VAF. Om persoonlijke
(gezondheids)redenen, zegt hij. Hij was gekozen omdat hij een
manager was. Hij heeft volgens IMDb ten minste 38 produkties op
zijn naam staan. Maar geen enkele regie. Bij de VRT is dat niet
anders: je kunt best een deskundige zijn in staaldraad of in
verzekeringen. Maar altijd gaat het om managers die over geld
gaan, niet over inhoud. Redakties zijn bedrijfsonderdelen
geworden, filmmakers uithangborden voor het genie van de staat.

Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (6): de omhelzing van de boa constrictor”