Clemens De Landtsheer (1894-1984)

Clemens De Landtsheer (1894-1984)

Vandaag is het al 35 jaar geleden dat de documentaire filmer Clemens De Landtsheer is overleden. Op zijn begrafenis in zijn geboortedorp Temse werd toen onderstaande foto genomen van zijn “vertrouwelingen”: v.l.n.r. Marnix Maekelberg, Roger Van Bouchaute, Luc De Ryck en Carlos Van Louwe. Bovenstaande foto, waarbij Clemens De Landtsheer wordt geflankeerd door Karel Aubroeck en nogmaals Luc De Ryck is dan weer genomen in 1981 bij de voorstelling van het Jaarboek 1980 van het Gemeentemuseum van Temse.
Lees verder “Clemens De Landtsheer (1894-1984)”

Vijftig jaar geleden: opening van het Scheldebad in Temse

Vijftig jaar geleden: opening van het Scheldebad in Temse

Op 31 augustus 2018 werd het nieuwe VITA Scheldebad in Temse geopend, maar vandaag vijftig jaar geleden gebeurde hetzelfde voor het eerste Scheldebad. Mijn vader heeft de krantenfoto bewaard omdat hijzelf het gebeuren in goede paden hielp leiden (zie extreem links op bovenstaande foto). De man die effectief het lint doorknipt, herken ik niet (meer?), maar naast hem herken ik wel de toenmalige burgemeester August Maes en schepen van sport Fernand Schuerman.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: opening van het Scheldebad in Temse”

PLATENHOEZEN UIT DE BELGISCHE MUZIEKGESCHIEDENIS

PLATENHOEZEN UIT DE BELGISCHE MUZIEKGESCHIEDENIS

De Culturele Vereniging Spirit, het Gemeentelijk Cultuurcentrum en het Gemeentebestuur van Temse nodigen u van harte uit op de opening van de tentoonstelling “PLATENHOEZEN UIT DE BELGISCHE MUZIEKGESCHIEDENIS” (uit de collectie van Dany De Bock) op vrijdag 29 maart 2019 om 20 u. in het Gemeentemuseum, Kasteelstraat 16, Temse.
Lees verder “PLATENHOEZEN UIT DE BELGISCHE MUZIEKGESCHIEDENIS”

Etienne Vercauteren (1935-2009)

Etienne Vercauteren (1935-2009)

Morgen zal het al tien jaar geleden zijn dat de gewezen beroepsrenner Etienne Vercauteren is overleden.

Tijdens een avondcriterium werd hij door mijn vader (die toen nog politieagent was) ooit eens beboet omdat hij door het rode licht was gereden met zijn fiets. Om de grapjes vóór te zijn: Vercauteren nam geen deel aan de wedstrijd, hij was gewoon toeschouwer. Maar later zou hij bij hoog en bij laag beweren dat hij zich op dat moment in het Sportpaleis van Antwerpen bevond en dat hij dus onmogelijk die verkeersovertreding had kunnen begaan.
Het is ook in het Sportpaleis van Antwerpen dat ik min of meer “contact” heb gehad met hem. Dat moet in 1964 geweest zijn toen hij deelnam aan de zesdaagse samen met Leon Scheirs en Lode Troonbeeckx (ze hebben echter niet het einde gehaald). We zaten toen hoog in een bocht en het was opvallend dat Vercauteren steeds beneden bleef rijden. Mijn moeder riep toen tegen hem (wellicht om mijn vader te pesten omwille van de geschiedenis met dat proces-verbaal): “Durft ge hier niet van boven komen rijden misschien?” En natuurlijk passeerde Vercauteren de volgende ronden vlak voor onze neus.
Toen ik dit jaartal ben gaan opzoeken op de website van “Mémoire du Cyclisme” is mij iets opgevallen. Meer dan met Etienne Vercauteren associeer ik mijn bezoek aan de Antwerpse Zesdaagse met mijn Australische naamgenoot Ron Baensch. Maar die heeft pas in 1965 voor het eerst deelgenomen in Antwerpen (tot en met 1969). Dus moet ik op z’n minst twéémaal naar de Antwerpse Zesdaagse zijn geweest met mijn ouders. Wat een mens nog allemaal leert in zijn ouw’ dagen! (Met Ron Baensch zal ik later vooral kennismaken tijdens de jaarlijkse kermiskoers in Temse, maar dat is weer een ander verhaal.)
Voor het informatieblad van Temse schreef burgemeester Luc De Ryck (zelf een groot wielerliefhebber) een in memoriam. U kunt het hieronder lezen. De rest van de informatie heb ik opgezocht op de Wielersite en daar heb ik aan de hand van een foto kunnen vaststellen dat Etienne Vercauteren als liefhebber bij de Antwerp Bicycle Club heeft gereden. Ik vind dat zo opvallend aan bijna àlle wielersites: de nalatigheid op het vlak van de amateurcarrière van de behandelde beroepsrenner. Je kan daar vanalles vernemen, tot hun bijnaam toe, maar voor welke ploegen ze als amateur hebben gereden dat vindt men blijkbaar geen relevante informatie. Vreemd…

Op donderdag 22 januari overleed, op 73-jarige leeftijd, ex-wielrenner Etienne Vercauteren. Hij was beroepsrenner van 1961 tot 1966. Geboren in Temse, was hij er woonachtig (Eigenlo) tot zijn 16de. Het jaar daarop (1952) begon hij te koersen.
Etienne Vercauteren werd geboren in Temse op 7 augustus 1935 als jongste van de 2 kinderen van (Vincent) Alfons Vercauteren, aanvankelijk wever en kraanman, later zelfstandig fietsenmaker, en Zulma De Cauwer. Het gezin ruilde in september 1951 Eigenlo voor Nieuwkerken. Etienne was eerst beenhouwersgast, daarna wielrenner. Hij combineerde z’n wielerloopbaan met het runnen van een depannagebedrijf, dat hij na zijn profcarrière met succes verder uitbouwde.
Hij was getrouwd met Marcella Boel en vader van 2 zonen. Zijn zonen zetten de ouderlijke zaak verder. Etienne Vercauteren begon te koersen in 1952 en ontpopte zich meteen als een revelatie. Hij reed dat jaar 33 wedstrijden, won er 6 en eindigde 10 maal 2de. Een vlijmscherpe sprint was zijn visitekaartje. In zijn 2de seizoen als nieuweling zegevierde hij 21 keer. 19 jaar oud (1954), werd hij liefhebber en bevestigde hij zijn reputatie. In 1955 werd hij soldaat en kwam er van koersen niets in huis. In 1956 hernam hij zijn beloftevolle plaats in het peloton, ondanks een sleutelbeenbreuk. Bij de liefhebbers totaliseerde hij 31 overwinningen, met als uitschieter 16 zeges in 1958.
Hij was ook actief op de piste, waar hij ploeg vormde met Gilbert Maes (Sint-Niklaas).
In 1959 reed hij tot half augustus bij de liefhebbers. Hij boekte 7 overwinningen, o.a. 2 ritten in de Ronde van Tunesië. Daarna stapte hij over naar de Onafhankelijken. In 1960 won hij in die tussenreeks tussen liefhebbers en beroepsrenners 4 koersen plus 2 wedstrijden bij de profs. In de eindstand van De Beste Onafhankelijke van het Seizoen werd hij 2de achter Lode Troonbeeckx (die 8 keer won, Etienne dus 6 keer. Troonbeeckx eindigde 31 keer bij de eerste 5, Etienne 32 keer). In 1961 ging hij nog van start bij de Onafhankelijken, maar toen Mercier hem in maart een contract aanbood, aarzelde hij niet om prof te worden. Hij boekte 3 zeges, waaronder het criterium van het Stadspark Antwerpen, waar hij een nieuw record vestigde met 43,5 km/u.
Zijn profzeges:
1960: 2
1961: 3
1962: 1
1963: 4
1964: 4
1965: 5
Totaal: 19.
Etienne Vercauteren was een typische kermiskoerser. Zijn kleurrijkste zeges boekte hij tegen topspurters als Rik Van Looy, Ward Sels en Benoni Beheydt. Z’n grootste triomf was de 1ste rit van Dwars door België in 1964, waarin hij in de spurt Frans Verbeeck klopte. Hij werd 2de in de eindstand (achter Piet Van Est).
Etienne was ook actief op de piste, waar hij ploeg vormde met Gilbert Maes (Sint-Niklaas). In de regionale wegwedstrijden vochten zij tal van duels uit in de sprint.
31 jaar oud, hing hij de fiets aan de haak. Zijn succesrijk depannagebedrijf eiste hem steeds meer op. In z’n laatste seizoen (1966) boekte hij geen zeges, maar eindigde hij nog wel 4 maal binnen de eerste 3.
De profwedstrijd in Temse t.g.v. juli-kermis heeft hij nooit gewonnen. Z’n beste prestatie was een 2de plaats (als Onafhankelijke) op 180 deelnemers in 1960: in de sprint geklopt door Rik Van Looy (zie foto).
Als beroepsrenner reed hij voor Mercier, Libertas en Dr Mann.
Na zijn carrière stapte hij in wielerclub Willen is Kunnen, die in 1967 was opgericht op ’t Ster. Etienne werd er voorzitter. Rond Ster-kermis in de maand mei werd gedurende jaren ook de Grote Prijs Etienne Vercauteren voor juniores gereden. In 1993 werd de club ontbonden.

Lees verder “Etienne Vercauteren (1935-2009)”

Lifetime Achievement Award voor kunstfotografe Lucille Feremans

Lifetime Achievement Award  voor kunstfotografe Lucille Feremans
Lucille Feremans uit Temse bouwde gedurende meer dan vier decennia een indrukwekkende carrière uit als portret- en fine art-fotografe. Op maandag 14 januari 2019 ontving zij daarvoor de Lifetime Achievement Award van vzw Studio, de belangrijkste vereniging van beroepsfotografen. Hiermee wil Studio haar lauweren voor haar ganse oeuvre en haar jarenlange inzet voor het promoten van de Belgische fotografie.

Als dochter van een beroepsfotograaf begon Lucille Feremans al zeer jong met algemene fotografie. Zowel de reclame en industriële fotografie als de portretfotografie hebben al lang geen geheimen meer voor haar. Buiten het commerciële werk gaat haar interesse naar de schoonheid van het menselijk lichaam. Dat thema maakt het belangrijkste deel uit van haar vrij werk. We zien een gevoelige benadering van het menselijk naakt, met krachtige lichtcomposities en intense clair-obscur, die onze grootste Vlaamse meesters alle eer aandoen.
Zij is internationaal gelauwerd als Europees Master Qualified Fotograaf en is de enige Belgische fotograaf wiens werk is gepubliceerd in de Polaroid Collection Book Emerging Bodies (USA). Haar website is één van de meest bezochte sites in de fotowereld (www.feremans.com). Als expert-docente bezocht zij talrijke landen over verschillende continenten. Zij stelde 49 maal individueel tentoon (o.a. op twee wereldtentoonstellingen) en nam deel aan 34 groepsexpo’s. Lucille Feremans is een internationale autoriteit, artistiek actief op een eenzame hoogte.
Watch me biedt een overzicht van meer dan vier decennia fotografisch oeuvre. De collectie toont niet alleen de meest memorabele beelden uit haar rijkgevulde internationale carrière, maar geeft ook een inkijk in het creatieve proces en haar artistieke taal. Intrigerende foto’s van succesvolle tentoonstellingen als Velata, Talking Hats, Polaroid Works en Body Visions worden gebundeld en afgewisseld met nooit eerder vertoonde beelden. Haar momentopnames portretteren de kracht en de schoonheid – in de ruimste zin van het woord – van het menselijk lichaam. En of ze nu fotografeert in zwart-wit of in kleur, telkens slaagt ze erin haar beelden een zweem van mysterie en een verleidelijke onvoorspelbaarheid mee te geven.
Het luxeboek – in groot formaat (330 x 245 mm), met hardcover onder stofwikkel – telt 144 bladzijden. De teksten zijn geschreven door internationale experts uit de fotografiewereld, maar uiteraard vormen de meer dan honderd (schitterende) foto’s het zwaartepunt én de magneet van het boek. ‘Watch me’ is een indrukwekkende publicatie naar vorm en inhoud. Het boek – uitgegeven door de Stichting Kunstboek, Oostkamp – kost 39,90 euro en is verkrijgbaar bij de fotografe, Akkerstraat 75, Temse, 03/771 06 95 – 0475/89 26 06, lucille@feremans.com, http://www.feremansgallery.be.
Lucille heeft het boek opgedragen aan haar echtgenoot (en grote steun) Eddy Stockmans en aan haar vader, Gaston Feremans. Lees verder “Lifetime Achievement Award voor kunstfotografe Lucille Feremans”

Isidoor De Ryck (1926-2009)

Isidoor De Ryck (1926-2009)

Tien jaar geleden, op 11 januari 2009 overleed in de St.-Augustinuskliniek in Wilrijk, op 82-jarige leeftijd, Isidoor De Ryck (foto’s de Wielersite). Eind jaren ’40 – begin jaren ’50 behoorde hij tot de beloften van het Belgische wielrennen. Zijn grootste overwinning was de Ronde van Duitsland in 1952.

Isidoor De Ryck werd geboren in Temse op 5 september 1926 als jongste van de twee kinderen van Rik (eig. Eligius) De Ryck, havenarbeider, en Carmen De Wilde, herbergierster. Vader Rik, die deelnam aan de Spaanse burgeroorlog (1936), overleefde de concentratiekampen van Bergen-Belsen en Auschwitz. Het gezin baatte na de oorlog de herberg O.K. uit (in 1954 reed Isidoor voor een ploeg met die naam) in de August Wautersstraat (de latere Bonanza Bar).
Door, zoals hij werd aangesproken, huwde op 4/3/1953 in Sint-Niklaas met Amandine Weemaes. Zij betrokken café De Tramstatie (huidig ’t Schrijverke). Het echtpaar verliet Temse in de herfst van 1954 en verhuisde naar Borgerhout, waarna zij op meerdere plaatsen woonachtig waren, uiteindelijk in Melsele. Zijn echtgenote overleed in 2004. Zij kregen twee dochters, van wie één overleed op 5-jarige leeftijd.
Door De Ryck genoot een opleiding tot elektricien en groeide uit tot een specialist-scheepselektricien. Als dusdanig startte hij na zijn wielercarrière een eigen zaak in Antwerpen. 64 jaar oud, ging hij met pensioen.
Isidoor De Ryck was als wielrenner eigenlijk een late roeping. Na zijn legerdienst – al bijna 22 jaar oud – debuteerde hij in juni 1948 bij de liefhebbers. Hij nam aan 30 koersen deel, boekte 3 overwinningen en eindigde 20 maal binnen de eerste 5. In 1949 ging hij over naar de categorie van de Onafhankelijken, waar hij zich bevestigde als een belofte. Prof geworden in mei 1950, ontpopte hij zich als een uitstekend ronderenner, klimmer en temporenner, maar helaas beschikte hij niet over een goede sprint. Al in zijn eerste profmaand won hij de Ronde van Luxemburg (inclusief de laatste rit), na een bitsig duel met de plaatselijke favorieten Bim Diederich en Jean Kirchen. Die zege werd in Temse bekroond met een ontvangst op het gemeentehuis.
Door beschikte intussen over een enthousiaste supportersclub, aangevoerd door voorzitter (en overbuur) Remy Hauman. Dat jaar mocht ons land aan de Ronde van Frankrijk deelnemen met een 6-koppige B-ploeg – de Arendjes (beloften) – en Door werd in de ploeg opgenomen, samen met o.a. Marcel De Mulder en Armand Baeyens. In de 6de rit, een tijdrit over 78 km gewonnen door Ferdi Kübler, moest hij 60 km op een kapot achterwiel rijden. Zijn volgwagen had geen vervangwiel bij, zodat hij buiten de tijdsgrens aankwam en werd uitgeschakeld. Op 21 juli won hij Brussel-Mondorf. Na het wielerseizoen hield hij de conditie op peil op de piste en ook daar bleek hij een revelatie.
Het jaar daarop won hij een rit en werd hij 4de in de Dauphiné Libéré. Hij werd opnieuw geselecteerd voor de Tour, dit keer voor de A-ploeg (sportbestuurder: Sylveer Maes), met kleppers als Stan Ockers, Germaine De Rycke, Hilaire Couvreur, Marcel De Mulder, Roger De Cock, Armand Baeyens… In het gebergte werd hij echter ziek, met opgave als gevolg. Het bleef bij twee Tourdeelnames.
1952 bracht zijn grootste triomf. In augustus won hij op overtuigende wijze de Ronde van Duitsland, een wedstrijd die toen heel wat gewicht had en gold als een uitstekende voorbereiding op het wereldkampioenschap. Naar aanleiding daarvan werd hij nogmaals op het gemeentehuis ontvangen. In de Ronde van Catalonië won hij een rit en eindigde hij 4de.
De seizoenen 1953 en 1954 waren minder succesrijk – in 1954 won hij de beroepsrennerskoers in Temse – en in 1955 ging Door van start zonder merk. Idem in 1956. Hij werd toen 4de in de Omloop Het Volk, kwam ten val in de Ronde van Vlaanderen, kreeg er de griep bovenop en hing meteen de fiets aan de haak. Hij was 29. De ronderenner werd opnieuw (scheeps)elektricien en startte een eigen zaak.
Isidoor De Ryck woonde jarenlang in Melsele. De jongste jaren betrok hij een serviceflat in Kallo. Toen zijn gezondheid taande, werd hij opgenomen in het rusthuis van Melsele. Isidoor De Ryck is overleden op 11 januari 2009, hij was van 1926, woonde in Kallo en is gestorven aan Parkinson. Ik heb nog sporadisch contact met hem gehad.
Een artikel over Isidoor, met foto, staat te lezen in het boek ‘Temse in de goeie ouwe tijd’ uit 1999.

Lees verder “Isidoor De Ryck (1926-2009)”