Robin Williams (1951-2014)

Robin Williams (1951-2014)

De Amerikaanse acteur Robin Williams werd vijf jaar geleden dood aangetroffen in zijn huis nabij San Francisco. De politie vermoedde dat hij was overleden door verstikking. Nog volgens de Californische politie ging het vermoedelijk om een geval van zelfdoding. Zijn woordvoerster verklaarde daarop dat de acteur inderdaad tegen een depressie vocht. Persoonlijk denk ik eveneens dat Robin Williams het “Peter Pan”-syndroom had (niet willen opgroeien, volwassen worden), wat wel toepasselijk is, aangezien hij deze rol (en de hele problematiek die het met zich meebrengt) vertolkte in de film “Hook” van Steven Spielberg. In deze film komt bovendien een vaderfiguur voor “who lost his marbles”. Als hij van zijn zoon dan zijn marbles letterlijk terugkrijgt na diens avontuur in Neverland, is hij zo in zijn nopjes dat hij uit het raam vliegt (symbool van sterven, neem ik aan) terwijl hij roept: “Seize the day!”, carpe diem, de bekende slogan van Robin Williams’ personage in “Dead poets society”. Nee, dat kan allemaal geen toeval zijn…

Lees verder “Robin Williams (1951-2014)”

45 jaar geleden: Eddy Merckx wint zijn vijfde (en laatste) Tour

45 jaar geleden: Eddy Merckx wint zijn vijfde (en laatste) Tour

Vandaag vieren we allemaal de vijftigste verjaardag van de eerste Tourzege van Eddy Merckx, maar het is ook 45 jaar geleden dat Eddy Merckx zijn vijfde (en laatste) Tour heeft gewonnen. Hij deed dat door “golden oldie” Raymond Poulidor (op dat moment 38 jaar!) voor te blijven en de Spaanse kampioen Vicente Lopez Carril.

Het verschil tussen deze twee was slechts één seconde en in de laatste bonificatiesprint probeerde de Spanjaard daarom alsnog de tweede plaats te veroveren. Dit werd hem verhinderd door Barry Hoban, de Britse ploegmaat van Poulidor, die “de deur dicht deed” (achter Gerben Karstens, die de sprint won). Lopez Carril legde nog klacht neer, maar kreeg uiteraard geen gehoor bij de jury die op die manier Poulidor voor de derde keer (na 1964 en 1965) met een tweede plaats bedacht.

Merckx won ook de laatste rit, nadat zijn vriend Patrick Sercu werd gedeklasseerd. Deze had op de wielerbaan van Vincennes op zijn beurt “de deur dicht gedaan” voor een andere landgenoot Staf Van Roosbroeck die op die manier als derde over de streep kwam. De klacht van Van Roosbroeck werd aanvaard, maar dat leverde hem uiteraard nog geen ritwinst op, aangezien Merckx als tweede was geëindigd. Patrick Sercu, die de groene trui droeg, werd niet naar de laatste plaats verwezen, maar enkel naar de derde, zodat hij op die manier alsnog zijn overwinning in het puntenklassement kon behouden (anders zou die trui zoals in 1969, 1971 en 1972 nogmaals naar Eddy Merckx zijn gegaan). Het was dat jaar overigens de laatste keer dat de wielerbaan van Vincennes als aankomstplaats van de Tour gold.
Merckx kwam met zijn vijfde overwinning naast Jacques Anquetil te staan. Daarna zouden ook nog Bernard Hinault en Miguel Indurain zich bij dit uitgelezen gezelschap voegen, maar bij het begin van de 21ste eeuw zou Lance Armstrong hen met zeven overwinningen van de kaart vegen. Toen deze hem wegens georganiseerd dopinggebruik weer werden afgenomen, kreeg het viertal de glorie terug waarop ze zeker recht hebben, al mogen ook zij hun handen niet in onschuld wassen…

Lees verder “45 jaar geleden: Eddy Merckx wint zijn vijfde (en laatste) Tour”

Vijftig jaar geleden: de maanlanding

Vijftig jaar geleden: de maanlanding

Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat de eerste mens voet zette op de maan. Het was toen een zaterdag, net zoals vandaag, dus toen op maandag de kranten daar verslag over uitbrachten, werd de maanlanding in ons land overschaduwd door de eerste Touroverwinning van Eddy Merckx, bijna dertig jaar na Sylveer Maes (fotomontage Raymond Thielens), maar neem het van mij aan: de maanlanding was toch nog een ietsiepietsie belangrijker…

NASA; het ruimteprogramma van de Verenigde Staten onder leiding van de Duitse raketwetenschapper Werner von Braun, was verantwoordelijk voor de maanlanding van de Apollo 11 op 20 juli 1969. In Europa was het toen al de 21ste, het was namelijk vier voor drie ’s nachts. Ik herinner me dat ik me speciaal liet wekken. Mijn vader zat al voor de televisie. Ikzelf bleef een tijdje in de deuropening staan, maar ben toen opnieuw gaan slapen. Als zeventienjarige had ik uiteraard geen monsters verwacht en nog minder “maanmannekes”, maar uiteindelijk vond ik het toch een beetje saai. En alleszins werd, op de tijd dat ik daar stond, “Space oddity” van David Bowie zeker niet gedraaid!

De eerste man die voet zette op de maan was Neil Armstrong. De foto’s van zijn collega-astronaut Buzz Aldrin zijn wereldberoemd geworden. Michael Collins bleef achter in de Apollo-cabine. Aangekomen onderaan de ladder, zei Armstrong: “I’m going to step off the LEM now” (verwijzend naar de maanlander). Hij draaide zich om en zette zijn linkervoet op het maanoppervlak om vervolgens te zeggen: “That’s one small step for man, but one giant leap for mankind”, ofwel in het Nederlands: “Dit is een kleine stap voor een mens, maar een reuzensprong voor de mensheid”. Toen Armstrong zijn beroemde uitspraak deed, werden zijn woorden rechtstreeks uitgezonden via de Voice of AmericaBBC en talrijke andere televisie- en radiostations ter wereld. Geschat wordt dat 450 miljoen mensen zijn zin gehoord hebben, op een toenmalige wereldpopulatie van 3,631 miljard mensen. Uiteraard heeft hij dit zelf niet bedacht en zijn dit de woorden van een ghostwriter, maar wie dat precies is geweest, wordt nog steeds geheim gehouden.

Na Apollo 11 zijn nog vijf maal mensen op de maan geland (ook weer steeds twee per keer), alle in het kader van het Apolloprogramma, dat was ingesteld door de Amerikaanse president John F. Kennedy.

Hoewel de Sovjet-Unie aanvankelijk een voorhoederol speelde in de ontwikkeling van de ruimtevaart in de jaren vijftig en zestig (tenslotte was de Sovjet-Unie onder het Loena ruimtevaartprogramma verantwoordelijk voor de eerste onbemande maanlanding) en er een opdracht zou zijn verstrekt aan de nationale ruimtevaartpionier Korolev om de mogelijkheden te onderzoeken en ontwikkelen, hebben Sovjet-Unie en (later) Rusland geen enkele poging ondernomen een bemande maanlanding uit te voeren. Ook andere landen hebben tot nog toe niks in die richting gedaan. [Wikipedia]

Vijftig jaar geleden: Lucien Van Impe laat voor het eerst van zich horen in de Tour

Vijftig jaar geleden: Lucien Van Impe laat voor het eerst van zich horen in de Tour

Vandaag is het vijftig jaar geleden dat Lucien Van Impe derde werd in de Tourrit naar Chamonix na Pingeon en Merckx. Het is de eerste maal dat hij zich laat zien in de Tour en dat is ook niet te verwonderen want voor de start had hij amper 160km bij de profs gereden…
Lees verder “Vijftig jaar geleden: Lucien Van Impe laat voor het eerst van zich horen in de Tour”

Vijftig jaar geleden: Rik Van Looy wint zijn laatste Tourrit

Vijftig jaar geleden: Rik Van Looy wint zijn laatste Tourrit

Ik geef het toe: ’t zijn lastige dagen voor de bejaarde Van Looy-supporters die nog in leven zijn. Er is de hittegolf, maar er is ook de viering van de vijftigste verjaardag van de Tour-overwinning van Eddy Merckx. En toch… Toch valt er vandaag ook voor hen iets te vieren: vijftig jaar geleden won hun idool zijn laatste Tour-rit.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: Rik Van Looy wint zijn laatste Tourrit”

Edvald Boasson Hagen wint in de Dauphiné

Edvald Boasson Hagen wint in de Dauphiné

De Noorse renner Edvald Boasson Hagen (bovenstaande foto Jean-Pierre Verstraete; onderstaande foto Erik Westerlinck) heeft de eerste etappe in de Dauphiné gewonnen. De Noor vloerde Philippe Gilbert en Wout van Aert in de sprint na een lastige heuvelrit. Hagen is meteen ook de eerste leider. De rit werd trouwens helemaal gekleurd door Scandinaven, maar ook enkele Vlamingen: Oliver Naesen en Julien Vermote zaten mee in de vroege vlucht en Naesen bleef nadien samen met Bjorg Lambrecht en de Deen Magnus Cort Nielsen tot vlak voor de finish uit de greep van het peloton.

In zijn jonge jaren werd hij “Eddy” genoemd, enerzijds als verkleinwoord van Edvald natuurlijk, maar anderzijds ook wel als referentie aan niemand minder dan Eddy Merckx. De laatste tijd wordt dat koosnaampje nog weinig gebruikt. Misschien is Edvald “eruit gegroeid”, maar vooral: ondanks het feit dat hij een zeer aantrekkelijke renner is op aanvallend gebied en zowat op alle terreinen en in alle disciplines uit de voeten kan, heeft hij tot op heden toch nog niet de successen behaald die het epitheton “Eddy” zouden rechtvaardigen. Zo is hij b.v. in 2018 wel voor de tiende keer tijdritkampioen van zijn land geworden, maar overwinningen in internationale confrontaties zijn zeldzaam. Daarom kon hij zijn geluk niet op na zijn dagsucces in de Ronde van Valencia 2019. In de openingstijdrit snelde hij naar de winst en daarmee bezorgde hij zijn werkgever Dimension Data de eerste zegeruikers van het seizoen. “Het is geweldig om weer te winnen, zeker zo vroeg in het jaar. Ik ben blij met mijn rit en met hoe goed onze nieuwe tijdritfiets van BMC aanvoelde”, zei de Noor, voor wie het nagelbijten was omdat na hem nog ruim dertig renners moesten finishen. De 31-jarige Noor legde de 10,3 kilometer af in 12:55, vijf seconden sneller dan de Spanjaard Ion Izagirre. De Duitser Tony Martin finishte als derde op zeven tellen. Dylan Teuns werd op acht seconden vierde. Het parcours in Orihuela was grotendeels vlak, maar de finish lag wel op een klimmetje van 600 meter aan gemiddeld negen procent, een kuitenbijter dus en geen voer voor hardrijders pur sang. Boasson Hagen bleef in zijn eerste wedstrijd van het seizoen als enige onder de 13 minuten. Voor de tienvoudige nationale kampioen tijdrijden was het alweer drie jaar geleden dat hij een internationale tijdrit op zijn naam bracht. In 2016 won hij de tijdrit in de Ronde van Qatar.

Lees verder “Edvald Boasson Hagen wint in de Dauphiné”