Er werd mij op gewezen dat ik, gezien mijn leeftijd, er wel eens over mocht denken de wereld enige nuttige raadgevingen na te laten. De wereld, daarmee werd bedoeld mijn nakomelingen. Niet zozeer zoon en dochter, die hebben inmiddels zelf een graad van wijsheid wel behaald, maar de zes kleinkinderen (*). Ik heb mijn twijfels. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit lieve grut aan mijn lippen zal hangen wanneer ik hen allerlei wijsheden in het oor tracht te blazen. Oh ze zijn niet alleen welopgevoed, ze zijn ook bijzonder lief, tactvol, en ze blijken van hun opa te houden. Dus zullen ze een welwillend oor verlenen aan mijn gedaas terwijl ze hunkerend loeren naar het zwarte televisiescherm of de inerte tablet waar zoveel spelletjes hen wachten.