Melvyn Tan wordt zeventig…

Melvyn Tan wordt zeventig…

Fortepianist Melvyn Tan werd in 1956 in Singapore geboren. Hij gaf als vijfjarige zijn eerste concert en op negenjarige leeftijd maakte hij zijn eerste plaat. Een Britse stewardess, Pat Wood, was hierdoor zo onder de indruk dat zij erin slaagde hem onder de aandacht te brengen van Yehudi Menuhin. Daarom studeerde hij vanaf zijn twaalfde aan diens school in Surrey (*), waar hij les kreeg van o.a. Vlada Perlemuter en Nadia Boulanger. Daarna specialiseerde hij zich aan het Royal College of Music in 17de en 18de eeuwse muziek, maar toen hij daar verplicht werd een tweede instrument te kiezen en hij op die manier het klavecimbel “ontdekte”, ontdekte hij tevens de voordelen van de authentieke interpretatie en gaf hij de moderne piano op.

Lees verder “Melvyn Tan wordt zeventig…” →

“Maigret voit rouge” van Gilles Grangier

“Maigret voit rouge” van Gilles Grangier

Maigret voit rouge is een Franse politiefilm in zwart-wit uitgebracht op 18 september 1963 van Gilles Grangier. De film is gebaseerd op de roman Maigret, Lognon et les gangsters (1952) van Georges Simenon, in het Nederlands vertaald als Maigret en de gangsters. De rol van commissaris Maigret wordt voor de derde en laatste maal vertolkt door Jean Gabin, die dat eerder al in Maigret tend un piège en Maigret et l’Affaire Saint-Fiacre deed.

Lees verder ““Maigret voit rouge” van Gilles Grangier” →

Vijftien jaar geleden: “Post voor mevrouw Bromley” van Stefan Brijs

Vijftien jaar geleden: “Post voor mevrouw Bromley” van Stefan Brijs

Toen ik bericht kreeg dat mijn vader op sterven lag, sprongen wij uiteraard onmiddellijk in de wagen zonder veel na te denken over wat mee te nemen en wat niet. In Temse aangekomen bleek mijn vader echter aan de beterhand en al gauw zaten we daar dus met onze vingers te draaien. Recht tegenover het verzorgingstehuis bevindt zich echter een Standaard Boekhandel en dus stapte ik daar binnen om mij de nieuwste Umberto Eco aan te schaffen. Uiteraard kregen we “Heldere hemel” van Tom Lanoye daar bovenop als boekenweekgeschenk en het is uiteindelijk dàt boekje dat ik daar dan heb gelezen. Toen we zaterdagmorgen echter bericht kregen dat mijn vader alsnog was overleden, kregen we net hetzelfde scenario natuurlijk: opnieuw onmiddellijk de auto in, zonder omzien naar hoe of wat. Maar ook een overlijden wordt al bij al redelijk snel afgehandeld en tegen de namiddag zaten we alweer met niets omhanden. Dus opnieuw die Standaard Boekhandel binnen, deze keer voor “Post voor mevrouw Bromley” van Stefan Brijs, een boek waarmee ik al in mijn handen had gestaan, toen ik toch nog voor Umberto Eco had geopteerd…

Lees verder “Vijftien jaar geleden: “Post voor mevrouw Bromley” van Stefan Brijs” →