Vijftien jaar geleden: klimmen in de sneeuw op de Galibier

Vijftien jaar geleden: klimmen in de sneeuw op de Galibier

Traditiegetrouw ging de burgemeester van Temse, Luc De Ryck, ieder jaar op fietsvakantie in Frankrijk. Vijftien jaar geleden viel dit echter fiks tegen: “Winter in de zomer in de Franse Alpen” kopte hij in zijn toenmalige rubriek “Rechtstreekse lijn met de burgemeester”.

Lees verder “Vijftien jaar geleden: klimmen in de sneeuw op de Galibier”

Hoe zou het nog zijn met Hélène de Villeneuve?

Hoe zou het nog zijn met Hélène de Villeneuve?

De mooie Française Hélène de Villeneuve (°Avignon, 1969) is sedert 1991 eerste hobo-solo bij het KFOVV. Daarvóór speelde ze bij I Solisti Veneti van Claudio Scimone. Ze is vooral enthousiast over de samenwerking met Jos Van Immerseel. Dat zal omgekeerd ook wel het geval zijn, zo te zien! Ze woont nu in Antwerpen en probeert Nederlands te spreken. Ze beklaagt zich erover dat Vlamingen veel te snel op Frans overschakelen als ze horen dat ze Franstalig is. Ze heeft de ambitie een eigen kamermuziekensemble op te richten.

Ronny De Schepper

Paul Van Aken (1949-2011)

Paul Van Aken (1949-2011)

Het is alweer vijftien jaar geleden dat de Neerlandicus Paul van Aken op 62-jarige leeftijd is overleden. Paul was zoon van de Vlaamse auteur Piet van Aken (1920-1984) en de appel viel niet ver van de boom: ook Paul was schrijver, zij het vooral essayist, literair recensent en criticus. Van Aken publiceerde talloze artikelen in literaire tijdschriften als Ons Erfdeel en Septentrion, alsmede in humanistische bladen als De Vrijzinnige Lezer en Het Vrije Woord en in maçonnieke bladen als Thoth. Hij schreef trouwens ook een “Kritiek van de Maçonnieke Rede” (2003). Beroepshalve gaf hij lessen Nederlandse taal en literatuur in het middelbaar onderwijs.

Lees verder “Paul Van Aken (1949-2011)”

Veertig jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

Veertig jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

“Put me on a train in the pouring rain… heaven knows where I belong.” Het is al vijftig jaar geleden toen we ontdekten wat de nationale held van Schotland écht betekende. We reden met een boemeltrein de vijf uren durende rit van Inverness tot het helemaal noordelijke stadje Wick. Een weekendtrein waarmee vooral jonge arbeiders naar de talrijke kleine dorpjes terugkeerden, nadat zij een week in het iets meer geïndustrialiseerde centrum van de Schotse hooglanden hun toevlucht hadden gezocht vanuit hun verpauperde geboortestreek. Een sfeer van bierblikjes en sigarettewalm. Met in het treincoupé één cassetterecorder, met zegge en schrijve één cassette: “Never a dull moment” van Rod Stewart, toch al van 1972 daterend.

Lees verder “Veertig jaar geleden: Rod Stewart in Oostende”