Joe Morello (1928-2011)

Joe Morello (1928-2011)

Het is al vijftien jaar geleden dat Joe Morello, één van de beroemdste drummers uit de jazzgeschiedenis, in zijn woning in New Jersey is overleden (foto Pinterest). Morello, lid van het Dave Brubeck Quartet, werd 82. Het grootste succes van het Quartet was ongetwijfeld het nummer ’Take Five’ uit het album ’Time Out’ (1959). Alhoewel de credits voor ’Take Five’ naar saxofonist Paul Desmond gaan, draait het nummer helemaal rond het merkwaardige drumritme van Morello. Morello groeide op in Springfield, Massachusetts, waar hij eerst viool leerde bespelen. Op jonge leeftijd trad hij al toe tot het Boston Symphony Orchestra, maar als tiener liet hij de viool vallen voor het drumstel. Na de split van het Brubeck Quartet in 1968 wijdde Morello zich aan het geven van muzieklessen.

Lees verder “Joe Morello (1928-2011)” →

Dertig jaar geleden: “A house is not a home”

Dertig jaar geleden: “A house is not a home”

Dionne Warwick zong het reeds in het begin van de jaren zestig: “A house is not a home”, een huis is niet noodzakelijk een thuis. Reinhilde heeft het op zich genomen om van een huis een thuis te maken. Gemakshalve laat ze zich een coloriste noemen, maar haar doel is meer omvattend dan dat: een overeenkomst bereiken tussen het huis zoals het is, en de wensen en noden van de bewoners. En haar instrumenten daarbij zijn kleur en decoratie.

Lees verder “Dertig jaar geleden: “A house is not a home”” →

45 jaar geleden: “Het haar van de hond” van Hugo Claus

45 jaar geleden: “Het haar van de hond” van Hugo Claus

Op 12 maart 1981 ging “Het haar van de hond” van Hugo Claus in première in zijn eigen regie in Schouwburg Orpheus in Apeldoorn. Dat gebeurde door het Nederlandse gezelschap Toneelgroep Theater en wel om de volgende reden: “Claus had in die periode een verhouding met de actrice Marja Habraken en op haar verzoek heeft hij een toneelstuk geschreven voor dit gezelschap. Zij nam de hoofdrol op zich, Mira. Een andere speler was een oude vriend van Claus, de Lamme Goedzak van het Nederlandse acteursgild, Jerôme Reehuis. Hij kreeg de rol van Joris Herreman.” (Guido Lauwaert)

Lees verder “45 jaar geleden: “Het haar van de hond” van Hugo Claus” →

45 jaar geleden: “Don Kiesjot”

45 jaar geleden: “Don Kiesjot”

De Brusselse Beursschouwburg. Altijd goed voor een babbel in de late uurtjes tussen twee straalbezopen halve intellectuelen in een of ander provinciestadje. En dan gaat het van bla bla bla en van een kliek en van alle subsidies naar zich toetrekken enz. Daarbij gaat men er klaarblijkelijk van uit dat de Beursschouwburg zich enkel met het organiseren van popconcerten bezighoudt. Niet alleen is dit een grove leugen wat het “enkel” aangaat, ik meen zelfs dat het zwaartepunt reeds lang is verlegd.

Lees verder “45 jaar geleden: “Don Kiesjot”” →

45 jaar geleden: Vlaamse Communistische Studenten in Gent

45 jaar geleden: Vlaamse Communistische Studenten in Gent

Het studentenleven. Of je er nu naar bier ruikende verhalen over schrijft zoals Ernest Claes of vurige pamfletten zoals Rudi Dutschke of Daniël Cohn-Bendit, steeds zit er iets waars in, maar tegelijk ook een vertekening van de realiteit.
Studenten vormen een eigen wereldje met een eigen taal, eigen vergaderingen, zelfs eigen cafés. Een hermetisme dat hen vaak als elitarisme wordt aangewreven. De buitenwereld, de « anderen », kijken er dan ook dikwijls onbegrijpend tegenaan. Ook linkse “anderen” tegen linkse studenten.

Lees verder “45 jaar geleden: Vlaamse Communistische Studenten in Gent” →

Veertig jaar geleden: racisme en “culturele eigenheid”

Veertig jaar geleden: racisme en “culturele eigenheid”

« Met een stok in de hand kwam Amar de baan van Taroudant afgestapt. Hij wist niet waar dit domme avontuur op zou uitdraaien. Hij was eruit getrokken en zou proberen van z’n oom in Casablanca geld te lenen. Dan kon hij proberen op een lijnbus naar huis te geraken, naar Vilvoorde. Het laatste gesprek met vader had hem alles duidelijk gemaakt, althans dat dacht hij. Amar wilde niet weten van een huwelijk met Fatima en hij was Marokko beu, hij was de Marokkanen, hun eten, hun huizen en hun klimaat hartsgrondig beu. (….) Amar begreep wel dat hij bezig was een oude Marokkaanse traditie met de voeten te treden, maar hij had weinig met Marokkaanse tradities te maken. Hij had altijd in Vilvoorde gewoond en in feite voelde hij zich enkel Marokkaan omdat de anderen hem zo noemden. Hij wist niet zo goed wat hij was. In alle geval géén Belg, maar toch ook geen Marokkaan. Amar zat tussen twee stoelen ».

Lees verder “Veertig jaar geleden: racisme en “culturele eigenheid”” →