Hoe zou het nog zijn met Viona Westra?

Hoe zou het nog zijn met Viona Westra?

Ooit zaten we met haar een hele dag op een door het Masereelfonds afgehuurde boot (*) die van Brugge naar Damme varend als decor voor een aantal TV-opnamen dienst deed. Terugdenkend aan die memorabele dag, belden we dan ook zonder verder dralen Viona Westra op. Een naar ons bescheiden oordeel bijzondere vrouw ook bekend van radio, televisie en plaat (ooit was zij leadzangeres bij de legendarische groep Mad Curry). Haar haalden we helemaal niet uit een luie zetel genietend van de zon, voor onderstaand gesprekje want Viona is druk bezig te verhuizen…

Lees verder “Hoe zou het nog zijn met Viona Westra?”

“Coppers”

“Coppers”

“Coppers” is een Vlaamse misdaadserie die net als “Baantjer” of “Aspe” de naam van de auteur van de boeken als titel heeft meegekregen. Ik zou zeggen dat het de minste van de drie is (al ken ik “Baantjer” eigenlijk niet goed genoeg om me daarover uit te spreken), maar de serie haalt toch een behoorlijk niveau.

Lees verder ““Coppers””

Veertig jaar geleden: de droeve geschiedenis van de Seizoenen van Liefde

Veertig jaar geleden: de droeve geschiedenis van de Seizoenen van Liefde

Je kan je afvragen wat iemand bezielt om op een podium te kruipen, met de bijna-zekerheid dat de afgang pijnlijk wordt. Masochisme, fanatiek narcisme of een blind- en doofmakende pretentie, waarbij de eigen vermeende of op z’n minst schaarse kwaliteiten buiten alle proporties worden opgeblazen, terwijl een totaal gebrek aan intrinsieke klasse op onverklaarbare wijze wordt genegeerd ? Blijft in ieder geval de vaststelling dat de ongeremde vermetelheid waarmee de, van talent gespeende, performers hun artistieke noodlot tegemoet zingen, debiteren of acteren, slechts slachtoffers achterlaat.

Lees verder “Veertig jaar geleden: de droeve geschiedenis van de Seizoenen van Liefde”

Veertig jaar geleden: en wie had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)

Veertig jaar geleden: en wie had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)

Een « typisch » toneelweekend. Eerst in Malpertuis-Tielt « Zeepbellen blazen » (“The two-character play”) van Tennessee Williams, waarin we met een krankzinnig (geworden ?) broer en zus worden geconfronteerd, dan in Controverse-Gent « Te meiden » (“Les bonnes”) van Jean Genet, waarin twee meiden een moord op hun « madam » beramen, maar er niet toe komen en ze dus onder elkaar maar « spelen », met kwalijke gevolgen. Indien dit op zichzelf nog geen teken van krankzinnigheid zou zijn (krank betekent eigenlijk « ziek »), dan helpt regisseur Bert Van Tichelen alvast een handje door de drie rollen door mannen te laten vertolken. « Genet zou het liever zo gehad hebben », zegt hij. Nogal wiedes, er wordt anaal gecoïteerd, gemasturbeerd en afgezogen (of toch gedaan alsof) dat het een lieve lust is en Jean Genet is van dat soort vertier, vooral bij mannen dan, nooit erg vies geweest.

Lees verder “Veertig jaar geleden: en wie had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)”