Waarom geen tien dagen per week?

Waarom geen tien dagen per week?

Wat mij al mijn hele leven lang irriteert: waarom telt een week zeven dagen? Wat een onhandig getal! Waarom geen tien? En 52 weken in een jaar! Waarom geen vijftig? Om dan nog van de maanden te zwijgen: twaalf in een jaar i.p.v. tien. En hier is het nog erger, want een maand kan zowel 30 als 31 dagen tellen en eentje moet het zelfs met 28 (soms 29) stellen! Er werd veel gelachen met de poging van Napoleon om een en ander in te passen in een decimaal systeem, maar het zou allemaal toch veel eenvoudiger geworden zijn! Of niet soms, chatgpt?

Lees verder “Waarom geen tien dagen per week?” →

Sexual Healing tussen Gent en Wevelgem (reprise)

Sexual Healing tussen Gent en Wevelgem (reprise)

Tijd om even het geweer van schouder te veranderen. Van Sint Willebrord naar Oostende is eigenlijk maar een kattensprongetje. Van Londen naar Oostende idem. In de winter van ’81 was hij van daar uit aan de Vlaamse kust aangespoeld. Als een stuk geloogd wrakhout. Berooid, verward en verslaafd aan sex en drugs. Een eenzame gebroken man. Marvin Gaye, ooit een gevierde rock- en soulman uit de Motown stal. Nu een gevallen ster. His only friend was named Cocaine. And no one else was to blame.

Lees verder “Sexual Healing tussen Gent en Wevelgem (reprise)” →

Józef Beker (1937-2026) 

Józef Beker (1937-2026) 

Op 18 maart overleed de Poolse ex-renner Jozef Beker (rechts op de foto, als tweede in de Ronde van Oostenrijk 1965, naast de winnaar Hans Furian). Als staatsamateur kon Beker nooit prof worden maar hij zat wel vaak in de Poolse selecties. Zijn grootste overwinning kwam er in de Ronde van Polen, die hij won in 1965. Hij werd geboren in Mokrzeszów en reed later voor de lokale ploeg LZS. Na zijn wielercarrière werkte hij als draaier.

Paul Vlaeminck (1939-2016)

Paul Vlaeminck (1939-2016)

Tien jaar geleden vernam ik in mijn krant het heengaan van Paul Vlaeminck, in zijn hoogdagen directeur van de dienst Culturele Animatie en Feestelijkheden in Gent. Alleen… de heer Vlaeminck (die ikzelf niet persoonlijk heb gekend) was toen al meer dan veertien dagen overleden. Een mogelijke reden dat het zo lang heeft geduurd vooraleer hij de krant heeft gehaald, zou kunnen zijn dat hij is overleden op Guadeloupe, maar dat heb ik dan wel op het internet moeten vernemen, want dat staat ook niet in het artikeltje van JCD (Jan Claeys, vermoed ik).

Lees verder “Paul Vlaeminck (1939-2016)” →

Antoine Demoitié (1990-2016)

Antoine Demoitié (1990-2016)

De 25-jarige Antoine Demoitié van Wanty-Groupe Gobert werd na een crash in Gent-Wevelgem aangereden door een motard en is tien jaar geleden in het Franse Rijsel aan zijn verwondingen bezweken. Ik neem aan dat hij de renner was die met de eveneens gevallen Jens Debusschere werd verward, toen Marc Sergeant naar diens toestand informeerde en tot zijn verbijstering te horen kreeg dat die “kritiek” was. Karl Van Nieuwkerke repliceerde daarop zeer terecht dat hij hoopte dat het met “die andere renner, wie het ook mag zijn” goed ging aflopen, maar het heeft dus niet mogen zijn. Toch vind ik het zeer merkwaardig dat er voor de rest tijdens de uitzending met geen woord werd gerept over een valpartij met zo’n zware gevolgen.

Lees verder “Antoine Demoitié (1990-2016)” →

Veertig jaar geleden: “Het perspectief van de worm” van Staf Schoeters

Veertig jaar geleden: “Het perspectief van de worm” van Staf Schoeters

Een bijzonder spannende thriller, met politieke duiding en achtergrond, met wortels in een zeer hedendaagse problematiek, verscheen van Staf Schoeters (Merksem, 1949) bij Bruna (Aartselaar, 1986; 192 blz., 395 fr.) : « Het perspectief van de worm ». Snelle plotontwikkeling staat een psychologische benadering van het hoofdpersonage, een Vlaams free-lancejournalist, niet in de weg. Verrassende ontwikkelingen, herkenbare situaties en een actuele basis houden de aandacht vast. De roman speelt in het milieu van de vredesbeweging. Het sterke verhaal over CIA-infiltratie is minder fantastisch dan het zou kunnen lijken. En vanuit deze waarschijnlijkheidsfactor bouwt Staf Schoeters een andere, meer bizarre theorie op. Die willen we hier niet prijsgeven, want dan is de lol er grotendeels af. En die lol gunnen we u met een sterke, soms amusant-relativerende en goed geschreven thriller van eigen bodem.

Referentie
Johan de Belie, Vrede, oorlog en… inwijding, De Rode Vaan nr.13 van 27 maart 1986

Negentig jaar geleden: de eerste Nederlandse film

Negentig jaar geleden: de eerste Nederlandse film

“De Nederlandse cinema heeft een slechte reputatie, vooral binnen Nederland. Vraag de gemiddelde Nederlander naar een film uit zijn vaderland en hij zal antwoorden: ‘Ik bekijk geen Nederlandse films’. Buiten Nederland lijkt de ontvangst van onze films iets positiever, maar niemand zal beweren dat we tot de top behoren. Dit heeft twee hoofdredenen. Ten eerste het slechte acteerwerk. We hebben geen professionele toneelschool en de meeste acteurs komen uit het theater, wat simpelweg totaal anders is dan filmacteren. Ten tweede is er nauwelijks budget.” Dit schrijft een zekere “Noddahead” op de Internet Movie Database n.a.v. “Ventoux” van Nicole van Kilsdonk uit 2015 (*) en zoals men uit de tekst kan afleiden, is hij (of zij?) zelf een Nederlander.

Lees verder “Negentig jaar geleden: de eerste Nederlandse film” →

Veertig jaar geleden: “Zo’n zeer bijzondere zondag” van Mireille Cottenjé

Veertig jaar geleden: “Zo’n zeer bijzondere zondag” van Mireille Cottenjé

Om eerlijk te zijn, ik weet niet meer wat er uiteindelijk van de one-woman guerilla, die Mireille Cottenjé tijdens ons interview in het vooruitzicht stelde, gekomen is. Wat ik wel nog weet, is dat ze er voor De Rode Vaan een reisreportage over Peru en Bolivië heeft aan overgehouden, die gepubliceerd werd in het daarop volgende 1 mei-nummer.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Zo’n zeer bijzondere zondag” van Mireille Cottenjé” →

Veertig jaar geleden: “Die Turken van hiernaast” van Monica Penders

Veertig jaar geleden: “Die Turken van hiernaast” van Monica Penders

« Die Turken van hiernaast » van Monica Penders (Van Goor Jeugdboeken, 128 blz., 360 fr) is werkelijk een kluif met alle (negatieve en positieve) stereotypen over gastarbeiders. De negatieve stereotypen worden gedebiteerd door ene tante Lenie die zodanig negatief wordt afgeschilderd dat zelfs de grootste racist zich daar amper in zal herkennen (als Penders mag overdrijven, dan wij ook).

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Die Turken van hiernaast” van Monica Penders” →