Veertig jaar geleden: Moniek Darge over verkrachting

Veertig jaar geleden: Moniek Darge over verkrachting

Moniek Darge kennen we vooral als de vrouwelijke helft van het Logos-duo, maar in de jaren tachtig schreef ze een “dagboek over vrouwen tegen verkrachting“, onder de titel “Lijf tegen lijf” (Kritak). Moniek was zelf ooit het slachtoffer van een verkrachting en weet dus waarover ze het heeft, als ze op p.23 schrijft: “Wat doe je als je vriendin of je zus of je dochter verkracht wordt, of jijzelf! Dan loop je niet naar een actiegroep. De vraag blijft dan wat jij kan doen. Daarom schrijf ik hier ervaringen neer. Geen getheoretiseer over een ideale maatschappij zonder rolpatronen. Geen onderzoek naar hoe verkrachting ontstaat. Maar een verslag van emoties, van belevingen, nog steeds zo taboe in onze maatschappij“.

Lees verder “Veertig jaar geleden: Moniek Darge over verkrachting”

Vijf jaar geleden: Foch weg of niet?

Vijf jaar geleden: Foch weg of niet?

Burgemeester Tobback van Leuven wilde vijf jaar geleden van de heraanleg van het Generaal Fochplein gebruik maken om het plein een nieuwe naam te geven. “Het woord ‘oorlogsmisdadiger’ is wat overdreven,” zegt Tobback in Het Nieuwsblad van vandaag, “maar niemand kan ontkennen dat generaal Foch in de loopgravenoorlog aan de Somme, de Marne en Verdun honderdduizenden mannen als kanonnenvlees uit loopgraven heeft gejaagd.” Louis Tobback alludeert hiermee op de problematiek die ter sprake komt in de film “Paths of Glory” van Stanley Kubrick, film die in Frankrijk nog steeds niet mag worden vertoond. Professor Luc De Vos is het oneens met Tobback: “De politici die de generaals aanspoorden om terreinwinst te boeken in de loopgravenoorlog hebben eigenlijk veel meer slachtoffers op hun geweten. Zij eisten aanval na aanval om de publieke opinie in eigen land tevreden te houden.” Terloops wil ik erop wijzen dat ook de executie van Mata Hari, vandaag precies 105 jaar geleden, in die context dient te worden geplaatst.

Lees verder “Vijf jaar geleden: Foch weg of niet?”

Abdel Mabrouki wordt vijftig…

Abdel Mabrouki wordt vijftig…

Niet alleen Geri Halliwell wordt vijftig, ook voor Abdel Mabrouki is het zo ver. Abdel Mabrouki? Wie mag dat wel zijn? vraagt u zich af en niet ten onrechte natuurlijk. Wel, in Frankrijk is er wel een klein kansje dat men hem kent, vooral dan in uiterst linkse middens. Maar aan dat verhaal gaat een heel eigenaardige historie vooraf en die vertrekt bij mij thuis, jawel…

Lees verder “Abdel Mabrouki wordt vijftig…”

Tien jaar geleden: België bestaat niet/La Belgique n’existe pas

Tien jaar geleden: België bestaat niet/La Belgique n’existe pas

Elk jaar tracht ik me ertegen te verzetten, tegen de Tourgekte die zich van iedereen meester maakt. Ik denk dan: ik hou eigenlijk meer van het wereldkampioenschap of de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix, hou je dus een beetje in, De Schepper! Maar nee, elk jaar weer capituleer ik en wil ik reeds van de eerste seconde in het Tourgebeuren ondergedompeld worden. Daarom stond ik tien jaar geleden reeds van vóór de middag op “la une” van de RTBF omwille van “le grand départ” in Luik. En ik werd niet ontgoocheld: in het nieuws kreeg ik al sfeerreportages van ter plaatse in Luik. Maar tegelijk pikte ik dus ook de rest van het nieuws mee. En wat me opviel was, dat – buiten de problemen met de Euro – er niets was dat iets met ons Vlamingen te maken had. Zo was er b.v. een item over het afschaffen van de Minitel. Wij kénnen dat niet eens in Vlaanderen. In Frankrijk, ja, dààr kent men dat wel.

Lees verder “Tien jaar geleden: België bestaat niet/La Belgique n’existe pas”

Veertig jaar geleden: “De wereld, m’n thuis”

Veertig jaar geleden: “De wereld, m’n thuis”

Met heel wat vertraging viert de verzameling « De wereld, m’n thuis » haar derde verjaardag. De actie werd inderdaad einde 1978 gelanceerd door de v.z.w. INITIA. Zij had een dubbel doel : de jongere generaties bewustmaken van de onderlinge afhankelijkheid van de volkeren en fondsen vergaren om projecten van hulp aan de Derde Wereld te steunen.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “De wereld, m’n thuis””

Veertig jaar geleden: een jaar voor niks?

Veertig jaar geleden: een jaar voor niks?

Om de twee jaar vraagt de algemene vergadering van de Verenigde Naties aan haar lidstaten om dat jaar speciale aandacht te besteden aan een sociaal en humanitair probleem. Zo werd 1981 uitgeroepen tot het Jaar van de Gehandicapte. Als we echter een terugblik werpen op dat voorbije jaar, dan moeten we vaststellen dat het als twee druppels water gelijkt op het Jaar van de Vrouw en dat van het Kind. Met andere woorden : de copieuze werklunches en de installatie van commissies waren weer niet uit de lucht, maar echt de problemen aanpakken ? Ho maar ! Het Jaar van de Gehandicapte was dus een goed jaar voor hen die tot voorzitter of raadsman van een technische commissie werden gebombardeerd, maar waar zaten de gehandicapten zelf ? Hebben zij hier enige baat gevonden ? Werden zij voldoende bij deze werkzaamheden betrokken ? Zijn zij er kortom op vooruit gegaan ? Ja, zoals de processie van Echternach misschien…

Lees verder “Veertig jaar geleden: een jaar voor niks?”