“Luister, de politie kan zich ook niet met iederéén bezig houden, nie waar? Neem nu die gastarbeiders. Dat tuig neemt ons zo in beslag dat wij voor serieuze mensen geen tijd meer hebben. Allé, om nu ’t voorbeeld te vertellen van die Marokkaan, Mokhyar Lakhdar. Kijk, daar begint het al mee : Mokhyar Lakhdar, wie héét er nu zó ? Waarom heten die lui niet Janssens of Peeters ? Dat zou toch al een hele verbetering zijn, nietwaar ? Mokhyar Lakhdar… daar geraakt ne mens niet wijs uit, daar moeten fouten van komen, hé. En zo komt het dat die Mokhyar, die bestuurder is van een tram en aangifte kwam doen van het feit dat een passagier onwel was geworden en met een ambulance was afgevoerd, niet minder dan drie keer moest terugkeren vooraleer zijn papieren voor zijn werkgever in orde waren. Drie keer ! Zeg nu zelf, dan zoudt ge als simpelen agent van Sint-Gillis-Brussel toch uw geduld gaan verliezen, nietwaar? Dus ik zeg tegen de Gerard : « Geef danen ies ne stoemp ». En die doet dat. En de Louis ook en Jef deed ook mee. Zegt dienen bruinen toch wel dat hij dat tegen een dokter zal gaan zeggen, zeker ! Jongens, dan hebben w’em eens in een donker kot geduwd, hé, en met de matrak d’erop. Lap ! Patat ! « Pitié ! Pitié ! » riep hij. En wij : « Gade nu nog noar nen dokteur, manneke ? » Maar hij dierf niet meer natuurlijk. En dan hebben w’em maar laten gaan. En gelachen dat we hebben ! Allé, geeft d’er ons nog ene.” (De Rode Vaan nr.7 van 1982)