Hoe zou het nog zijn met…? 44.Bert Popelier

Hoe zou het nog zijn met…? 44.Bert Popelier

Welke dichter hadden we in 1986 beter kunnen selecteren voor een lentenummer van De Rode Vaan dan Bert Popelier (°Passendale 1945). Uiteraard niet wegens een goedkope allusie op zijn familienaam — nee, zo zijn we niet — maar wegens zijn monoloog « Klei en Vuur » (waaruit bovenstaand fragment), op scène gebracht door Gerda Marchand als de slavin Io, sprekend tot Prometheus.

Lees verder “Hoe zou het nog zijn met…? 44.Bert Popelier”

Het hoekje van Opa Adhemar (78)

Het hoekje van Opa Adhemar (78)

Achter het zware donkerrode gordijn klinkt gedempt geroezemoes, gefluister, gekuch door. Het geschuifel van voetstappen ook. Ik hou de adem in, luister. Herken ik een stem, een hoest. Voorzichtig tracht ik door een kier te gluren of ik ergens een gelaat herken. Trek me terug. Neem alvast mijn plaats in. Hoor de derde maal de bel klinken ergens in de gangen van het gebouw. De anderen voegen zich bij mij nu, in stilte. Nee, er wordt nog vlug gefluisterd “toi toi”. Het zwakke podiumlicht dooft – duisternis; nog alleen een smalle streep gluurt vanonder het gordijn. Tot ook de zaal in het donker duikt en alle geluiden ook daar verstommen. Mijn keel, mijn droge mond, mijn maag, mijn lichaam zindert.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (78)”

35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende

“Put me on a train in the pouring rain… heaven knows where I belong.” Het is precies tien jaar geleden toen we ontdekten wat de nationale held van Schotland écht betekende. We reden met een boemeltrein de vijf uren durende rit van Inverness tot het helemaal noordelijke stadje Wick. Een weekendtrein waarmee vooral jonge arbeiders naar de talrijke kleine dorpjes terugkeerden, nadat zij een week in het iets meer geïndustrialiseerde centrum van de Schotse hooglanden hun toevlucht hadden gezocht vanuit hun verpauperde geboortestreek. Een sfeer van bierblikjes en sigarettewalm. Met in het treincoupé één cassetterecorder, met zegge en schrijve één cassette: “Never a dull moment” van Rod Stewart, toch al van 1972 daterend. Bijna vijf uur lang die ene plaat, van “Angel” via “I’d rather go blind” tot “Twistin’ the night away”. Het mengsel van stoere jongens en van kwetsbaarheid, van voeten op de bank en rauwe vloeken (er is een Australische rockband met de erg toepasselijke naam The Tourettes die een nummer heeft uitgebracht met als titel “Rod Fucking Stewart”) met gelijktijdig een blik door het raam of het eigen dorp niet in zicht was, dat was Rod Stewart: emotie en imago. En het is die sfeer en die boodschap, uit het leven gegrepen, die ons in de professionele verpakking van Stewart bleef boeien, en de reden waarom we hem nooit iets echt kwalijk hebben genomen, ook niet zijn flirten met de jet-set. Dat was de buitenkant, voor ons bleef Rod de gevoelige jongen van de talloze balladen en van de snelle rock, van Jeff Beck, van The Faces en van zichzelf vooral, met zijn gulden rasp.

Lees verder “35 jaar geleden: Rod Stewart in Oostende”

Roland Jooris wordt 85…

Roland Jooris wordt 85…

De Wetterse dichter Roland Jooris viert morgen zijn 85ste verjaardag. Hij publiceerde in veertig jaar een relatief klein aantal gedichten. Daarin gaat hij op zoek naar raakpunten tussen poëzie, beeldende kunst en werkelijkheid. Zijn werken over beeldende kunst van o.a. Roger Raveel, Raoul De Keyser en Etienne Elias zijn hier natuurlijk niet vreemd aan. Een gedicht over kunstenaar Paul Klee maakt deel uit van de permanente Poëzieroute in Gent. Roland Jooris schrijft niet getormenteerd. Ook niet psychologisch, noch filosofisch of geëngageerd. Vertelde hij ooit. Wat dan wel? Hij beschouwt zichzelf als de vakman die liefst achter zijn gedicht verdwijnt. Daarom praat hij ook liever over de techniek van het maken van het gedicht en over het “wat” van de poëzie. “Mijn poëtisch ik is niet ik-de-belijder maar ik-de-maker” commentarieerde hij.

Lees verder “Roland Jooris wordt 85…”

Poëzie van Paul Van Loon

Poëzie van Paul Van Loon

« De vrede ligt in je armen » (Bladen voor de Poëzie, jrg.33, nr.2, 1985, 295 fr.) is de debuutbundel van Paul van Loon (°Gent 1952). In de serie liefdesgedichten identificeert de dichter zich met de geliefde. Klassieke beelden worden in nieuwe, verrassende vorm gegoten. Is van Loon niet altijd origineel in zijn beeldvorming, hij klinkt verfrissend in de verwoording. Teder en gevoelig ook.

Lees verder “Poëzie van Paul Van Loon”

Spiegelsymboliek

Spiegelsymboliek


Hierboven herkent u het schilderij The Lady of Shalott van John William Waterhouse uit 1888 naar het gelijknamige gedicht van Alfred Tennyson uit 1833. In de legende van Elaine van Astolat zoals verhaald in een dertiende-eeuwse Italiaanse novelle met de titel Donna di Scalotta (No. lxxxi in de bundel Cento Novelle Antiche) zit de betoverde edelvrouw met haar rug naar het raam in een door water omringde toren aan haar weefgetouw. Zij weet dat zij de werkelijkheid, waaronder het nabijgelegen Camelot, alleen in de spiegel mag aanschouwen. Zo zij uit het raam zou kijken zou de betovering worden verbroken en haar noodlot, in het gedicht onbenoemd, maar het betreft een vroege dood, vervuld worden. Wanneer zij in de spiegel de onweerstaanbaar knappe Lancelot voorbij ziet rijden kan zij zich niet langer beheersen. De spiegel breekt op het ogenblik dat zij naar buiten kijkt. De dame laat zich in het gedicht van Tennyson op een boot naar Camelot drijven. Onderweg sterft zij.

Lees verder “Spiegelsymboliek”

The continent of Atlantis was an island… not!

The continent of Atlantis was an island… not!

Het “verdwenen continent” Atlantis is vooral tot een mythe uitgegroeid door de vermelding bij Plato in zijn Kritias- en Timaeus-dialogen (4de eeuw voor Christus), maar reeds vroeger vermeldt Homeros dat Odysseus er nog heeft verbleven en in de achtste eeuw voor Christus vinden we het ook bij Hesiodos, als hij verwijst naar de overleveringen van de Egyptische priesters. Marcel Mestdagh huldigt in het tijdschrift van de Stichting Mens en Cultuur (Gent, 1990) echter het merkwaardige standpunt dat het Ile de France het Atlantis van Plato is…

Lees verder “The continent of Atlantis was an island… not!”