Jean Rouaud wordt zeventig…

Jean Rouaud wordt zeventig…

De Franse auteur Jean Rouaud (foto YouTube) werd geboren te Campbon op 13 december 1952. Na het lyceum, een episode die sterk aan bod komt in zijn werk, studeerde hij wetenschappen en letterkunde aan de universiteit van Nantes. Om dan aan een grillige beroepsloopbaan te beginnen: pompbediende, verkoper van encyclopedieën, bediende in een boekhandel, om tenslotte gedurende zeven jaren een krantenkiosk uit te baten te Parijs, rue de Flandre 101, 19de arrondissement. Maar ondertussen schreef hij… Met het voornemen een familiekroniek in een trilogie te gieten. Het zullen uiteindelijk vijf boeken worden. En al met de eerste roman was het raak…

Lees verder “Jean Rouaud wordt zeventig…”

35 jaar geleden: leve de Stille!

35 jaar geleden: leve de Stille!

Aangezien ik een stille genieter ben, grijp ik met genoegen naar de vertaling die Jef Ector verzorgde van de biografie die Gaius Suetonius Tranquillus, ja Suetonius « de stille » dus, schreef over Caligula, keizer van het Romeinse Imperium van 37 tot 41. Aangevuld met enige beschouwingen en een mooie paralleltekst van de Griekse auteur Dio Cassius.

Lees verder “35 jaar geleden: leve de Stille!”

45 jaar geleden: brief naar Peter Koelewijn over “De Kat”

45 jaar geleden: brief naar Peter Koelewijn over “De Kat”

Indien alles goed zou zijn gegaan, had in het najaar van 1978 de rock-opera “De Kat” in première moeten gaan in Sint-Niklaas. “In het voorjaar reeds waren zo’n twintig Waaslanders druk in de weer met een project, dat volgens hen een grote weerklank zou moeten hebben. Dàt is alleszins wat de initiatiefnemers, Ronny De Schepper, Johan de Belie en Walter Vercruyssen, beogen,” zo schreef ikzelf in “De Voorpost” en aangezien ik daarin schreef onder het pseudoniem Jan Segers kon ik op die manier over mijzelf in de derde persoon schrijven. Helaas is het er nooit van gekomen. Toch zijn er een aantal interessante verwikkelingen aan voorafgegaan…

Lees verder “45 jaar geleden: brief naar Peter Koelewijn over “De Kat””

Veertig jaar geleden: de Tom Tom Club

Veertig jaar geleden: de Tom Tom Club

Gent bij valavond, de « Brug », de Blandijnberg, je bent in goed gezelschap, de eind-jaren-zestig herinneringen duiken op. Je stapt auditorium C binnen : uit de boxen soulmusic. Om maar te vertellen dat daar de punkdichter Tom Lanoye de première van zijn solo-verzenshow « Jamboree » zal geven.

Lees verder “Veertig jaar geleden: de Tom Tom Club”

35 jaar geleden: Han le Blanc

35 jaar geleden: Han le Blanc

Han le Blanc — zo zouden we de 15de druk van de Nederlandse zedenschets, met de kneuterige anti-held « Han De Wit gaat in ontwikkelingshulp » van Heere Heeresma, kunnen omschrijven. Een boek dat de spot drijft met alle waarden en gelukkig evenzeer met alle onwaarden en zelfs antiwaarden uit de samenleving der Lage Landen. Amusant, en heel relevant, in een soms knotsgekke stijl, met absurditeiten die als hele waarheden boven het vlakke polderlandschap uitstijgen. Je hoeft niet eens lange tenen te bezitten, Heeresma weet toch wel op je likdoorns te trappen. Met een grimlach doorsta je dat dan. Omdat je nu eenmaal voor jezelf maar beter stoer kan doen — en bekennen dat we allemaal een beetje Han De Wit zijn. Naast Pa Pinkelman de meest amusante figuur uit de Nederlandse literatuur.

Referenties
Johan de Belie, Han le Blanc, De Rode Vaan nr.46 van 1987
Heere Heeresma, Han De Wit gaat in ontwikkelingshulp, De Prom, Baarn, 1987, 118 blz.

Veertig jaar geleden: een revolutionair sprookje

Veertig jaar geleden: een revolutionair sprookje

O die zalige tijden toen moeder voorlas over Hans die in de oven zou branden en branden. Of vader met zijn tweedelige Baekelandt-avontuur over moord en verkrachting. Toen in elk verhaal een heks voorkwam, waar (lekker!) op elke bladzijde seksuele allusies gemaakt werden en, zeer verborgen, rolpatronen en machtsstructuren op ons werden losgelaten. Sneeuwwitje als superieure hoer, Repelsteeltje als geraffineerde gigolo, Assepoester als femme fatale, de koning als symbool voor de CVP, de kikker stond voor de KP en veranderde in de mooie prins.

Lees verder “Veertig jaar geleden: een revolutionair sprookje”

25 jaar geleden: de “ongehoorde gedichten” van Renaat Ramon

25 jaar geleden: de “ongehoorde gedichten” van Renaat Ramon

“Mijn schilderijen en plastieken copiëren niets, stileren niets, abstraheren niets. Ze zijn iets.” Deze boude affirmatie komt uit de mond van Renaat Ramon, die nu al vier jaar decennia de strenge kunst der geometrische abstractie beoefent. Maar bevat ook de grootste ascese niet haar moment van speelsheid? Renaat Ramon mag dan al de antipode zijn van de media- en trendgevoelige “bekende Vlaming”, in de kunstwereld is zijn zestigste verjaardag niet onopgemerkt voorbijgegaan.

Lees verder “25 jaar geleden: de “ongehoorde gedichten” van Renaat Ramon”