Veertig jaar geleden kwam Rod Stewart voor een vierde keer in Vorst-Nationaal en het was de eerste maal dat ik er niet naartoe ben gegaan…
Lees verder “Veertig jaar geleden: Rod Stewart voor een vierde keer in Vorst-Nationaal”
Met « Het fortuin » (pvba De Vries – Brouwers, Antwerpen, 1985; 110 blz., 359 fr) is André De Ké aan zijn achtste publicatie toe.
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Het fortuin” van André De Ké”
Bij uitg. Tabula (Amsterdam, 1986; 186 blz.) verscheen de eerste uit een serie spionagethrillers van de Nederlandse auteur Martin Koomen rond de gentleman-geheimagent Robert Portland « Import, export, doodslag, moed ».
Lees verder “Veertig jaar geleden: thriller van Martin Koomen”
In Vrij Nederland van 5 oktober 1991 wordt Kartonnen dozen van Tom Lanoye geprezen als een “volwaardige autobiografische liefdeskomedie”, verteld met ironie en zelfspot. De recensie benadrukt Lanoyes vermogen om persoonlijke verhalen te vertellen met een tactische openhartigheid. Op 18 oktober schreef Johan de Belie onderstaand stuk in Het Vrije Waasland.
Lees verder “35 jaar geleden: “Kartonnen dozen” van Tom Lanoye”
Het overkomt me uiterst zelden dat ik een film, gebaseerd op een literair werk bekijk eer ik het boek gelezen heb. Vrijwel steeds is de film een tegenvaller. Wellicht omdat ik mij in het geschrevene geworteld had, mij ingeleefd had in situatie, sfeer, omgeving, mij de personages eigen gemaakt had. Het beeld was gevormd. Daar kon de beste film, geen goede regisseur, geen acteerprestatie tegenop tornen. ‘The Secret Hereafter’, een Canadese film van Atom Egoyan uit 1997, zag ik voor ik de gelijknamige roman van Russell Banks las. Hij maakte indruk op mij. Niet alleen op mij. Een succes. Bij het publiek. En hij genoot ook officiële waardering: in Cannes ging hij in 1997 met drie prijzen aan de haal waaronder deze van de jury.
Lees verder “35 jaar geleden: “The Secret Hereafter” van Russell Banks”
Achter het zware donkerrode gordijn klinkt gedempt geroezemoes, gefluister, gekuch door. Het geschuifel van voetstappen ook. Ik hou de adem in, luister. Herken ik een stem, een hoest. Voorzichtig tracht ik door een kier te gluren of ik ergens een gelaat herken. Trek me terug. Neem alvast mijn plaats in. Hoor de derde maal de bel klinken ergens in de gangen van het gebouw. De anderen voegen zich bij mij nu, in stilte. Nee, er wordt nog vlug gefluisterd “toi toi”. Het zwakke podiumlicht dooft – duisternis; nog alleen een smalle streep gluurt vanonder het gordijn. Tot ook de zaal in het donker duikt en alle geluiden ook daar verstommen. Mijn keel, mijn droge mond, mijn maag, mijn lichaam zindert.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (78)”
Het is vandaag al veertig jaar geleden dat Marcel De decker, de vader van Marc De decker aka Johan de Belie, is overleden. Een paar jaar voor hij zelf zou overlijden, schreef Johan het volgende in memoriam.
Lees verder “Marcel De decker (1915-1986)”
“Put me on a train in the pouring rain… heaven knows where I belong.” Het is al vijftig jaar geleden toen we ontdekten wat de nationale held van Schotland écht betekende. We reden met een boemeltrein de vijf uren durende rit van Inverness tot het helemaal noordelijke stadje Wick. Een weekendtrein waarmee vooral jonge arbeiders naar de talrijke kleine dorpjes terugkeerden, nadat zij een week in het iets meer geïndustrialiseerde centrum van de Schotse hooglanden hun toevlucht hadden gezocht vanuit hun verpauperde geboortestreek. Een sfeer van bierblikjes en sigarettewalm. Met in het treincoupé één cassetterecorder, met zegge en schrijve één cassette: “Never a dull moment” van Rod Stewart, toch al van 1972 daterend.
Lees verder “Veertig jaar geleden: Rod Stewart in Oostende”
Vandaag is het al 25 jaar geleden dat één van de bekendste Braziliaanse schrijvers is gestorven, met name Jorge Amado.
Lees verder “Jorge Amado (1912-2001)”
Meer dan 60.000 exemplaren verkocht, vertelt de wikkel die gevouwen is rond de vertaling van « Le coeur en poche » van het Waalse meisje Christine Aventin (foto YouTube). Met deze « Het hart op zak » (Manteau, Antwerpen, 1988; 174 blz.) zou de 16-jarige Aventin uit Luik de nieuwe Françoise Sagan zijn. Deze debuteerde als 18-jarige met « Bonjour tristesse ». En dankzij de media is Christine Aventin inderdaad al snel een fenomeen geworden. Radio en televisie storten zich op haar, de hele pers walst over het boek heen. Wat is de werkelijkheid achter deze nieuwe mythe? Om dat te weten te komen, lezen wij dus het boek.
Lees verder “Christine Aventin wordt 55…”
