Stefan Hertmans wordt zeventig…

Stefan Hertmans wordt zeventig…

De Gentenaar Stefan Hertmans, die zes jaar geleden de AKO Literatuurprijs heeft gewonnen voor zijn boek ‘Oorlog en terpentijn’, gebaseerd op de cahiers van zijn grootvader (zie bovenstaande foto), viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ter gelegenheid daarvan zou ik een oproep willen lanceren: wie heeft er nog foto’s van Stefan (of Stef zoals we hem toen noemden) uit de tijd van de Germaanse?

Lees verder “Stefan Hertmans wordt zeventig…”

Karel Heirbaut (1927-2001)

Karel Heirbaut (1927-2001)

Het zal morgen al twintig jaar geleden zijn dat Karel Heirbaut is overleden aan longvlieskanker. Toen ik zijn naam als zoekterm intikte op mijn blog, kwam ik bij deze bespreking van een stuk van De Barst door zijn stadsgenoot Johan de Belie terecht ondanks het feit dat zijn naam er niet in voorkomt. Op de pagina die het AMSAB aan Karel Heirbaut heeft gewijd, lees ik echter: “Karel Heirbaut is bekend geworden voor zijn strijd tegen sociaal onrecht. Hij lag mee aan de basis van een belangrijke beweging van strijdsyndicalisten in het Waasland. Met zijn theaterstukken, boeken en foto’s verspreidde hij zijn maatschappijkritisch gedachtegoed.” Ik neem dus aan dat dit één van zijn stukken was, of dat hij er althans toch aan heeft meegewerkt.

Lees verder “Karel Heirbaut (1927-2001)”

De schatkamer van Johan de Belie (12)

De schatkamer van Johan de Belie (12)

Het was vrij laat dat ik het debuut van Loekie Zvonik (°17.1.1935) ‘Hoe heette de hoedenmaker’ (1975), over haar relatie met de auteur Dirk De Witte, ontdekte en enthousiast (in januari 1988) recenseerde. Deze roman kende terecht een herdruk en een hernieuwd positief onthaal in 2018. Daarna publiceerde zij nog naast enkele verhalen ‘Duizend jaar Thomas’ en de roman die nu voor mij ligt: ‘De eerbied en de angst van Uri en Ima Bosch’ (1983). Zvonik zou gaan lijden aan jongdementie en overleed op 10.8.2000. 

Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (12)”

Het hoekje van Opa Adhemar (66)

Het hoekje van Opa Adhemar (66)

Ontwaken. De geluiden die me van buiten bereiken lijken gedempt te klinken, bereiken me als door een mist. Een auto zoeft, zijn motor brult vanochtend niet. Voetstappen lopen als over fluweel. De overgordijnen opentrekken. De tuin is een wit tapijt. Mijn hart maakt een sprong. Of is het mijn ziel? Mijn geheugen? Beelden. Herinneringen. Geluiden. De aanblik ontroert me. Het pure. Het zuivere. 

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (66)”

Hebjetgezien? (152): 1 jaar gratis

Hebjetgezien? (152): 1 jaar gratis

Er zijn heel wat interessante, boeiende programma’s te bekijken. En eventueel te becommentariëren. Waarom dus tijd besteden, verspillen zullen we maar zeggen, aan iets als een quiz. Waartoe dienen die tenslotte. Als amusement, entertainment, vulsel, ze gaan de verveling tegen. En ze bezorgen de kijker soms een feel good moment wanneer hij het antwoord op een gestelde vraag kent. Des te meer indien de kandidaat op het scherm het niet wist, joepie ik ben slimmer dat mijnheer modaal, mijn IQ… Dat verklaart het succes van een fenomeen als ‘Blokken’ dat nu al sedert 1994 hoge kijkcijfers scoort. Of is het het charisma van Ben Crabbé, zijn meestal nogal flauwe grapjes die je desondanks doen glimlachen, het feit dat je je vanuit je ingezakte zetel kan ergeren omdat er nog maar eens een lijntje van tetris gemist werd door een onhandige speler, “draai om dat blokje stuntel!”.

Lees verder “Hebjetgezien? (152): 1 jaar gratis”

Hebjetgezien? (151): EastEnders

Hebjetgezien? (151): EastEnders

Het zal vermoedelijk enigszins vreemd lijken dat ik over een televisieprogramma wil schrijven dat ik nooit zag, waarvan ik geen enkele aflevering meepikte. Hoewel de kansen voor het grijpen lagen, inmiddels – laat eens nagaan – reeds zo’n slordige 6.237. Al is het woord slordig allicht misplaatst want voor zover ik weet wordt de serie heel keurig gemaakt, en de reputatie van de BBC kennend… Want die heeft de soap waar ik het over heb onder zijn hoede. EastEnders.

Lees verder “Hebjetgezien? (151): EastEnders”

De schatkamer van Johan de Belie (10)

De schatkamer van Johan de Belie (10)

Abraham Yehoshua (°Jeruzalem 19.12.1936, foto Wikipedia) is één der belangrijkste hedendaagse Hebreeuwse auteurs. Zijn moeder was Marokkaanse, zijn vader stamt van Sefardische joden, deze afkomst mag (deels) zijn interesse voor de politiek en zijn opinie verklaren. Hij bleek een vurig voorvechter van de Palestijnse staat tot hij later overhelde naar de één-staat-oplossing met gelijke rechten voor Palestijnen en Israëli gezien het bestaan van de talrijke nederzettingen. Zijn meningen, zijn liefde voor het land, de problemen en de suggestie van de vreedzame en duurzame solutie komen – voortdurend maar steeds terloops – ook aan bod in zijn derde roman ‘Molcho’ (1987; in het Nederlands ‘De vijf jaargetijden van Molcho’, Wereldbiblioheek, Amsterdam).

Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (10)”

45 jaar geleden: brief van Leo Geerts

45 jaar geleden: brief van Leo Geerts

45 jaar geleden schreef ik samen met Johan de Belie een roman “Twice upon a time“, waarvoor we tevergeefs getracht hebben een uitgever te zoeken. Daarom schreven we ook mensen aan waarvan we dachten dat zij ons zouden kunnen steunen. Een bekend criticus in die tijd was de Antwerpenaar Leo Geerts (1935-1991). Op Wikipedia lees ik over hem het volgende: “Bij Geerts resulteerde het schrijven van een recensie of het opstellen van een uitgebreid portret van een auteur vaak in een uitvoerige briefwisseling. Samen met zijn gehele literaire nalatenschap bevindt deze correspondentie zich in het AMVC-Letterenhuis in Antwerpen. Uit deze omvangrijke correspondentie selecteerden de erven enkele brieven aan auteurs, aan debutanten, aan redacties, of aan wie hem om informatie vroeg. Dit werd het boek Brieven van Leo Geerts, mentor.” Ik heb het boek zelf nog niet gelezen, maar mogelijkerwijs staat daar dus ook onderstaande brief in…

Lees verder “45 jaar geleden: brief van Leo Geerts”

Het hoekje van Opa Adhemar (65)

Het hoekje van Opa Adhemar (65)

Er werd mij op gewezen dat ik, gezien mijn leeftijd, er wel eens over mocht denken de wereld enige nuttige raadgevingen na te laten. De wereld, daarmee werd bedoeld mijn nakomelingen. Niet zozeer zoon en dochter, die hebben inmiddels zelf een graad van wijsheid wel behaald, maar de zes kleinkinderen (*). Ik heb mijn twijfels. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit lieve grut aan mijn lippen zal hangen wanneer ik hen allerlei wijsheden in het oor tracht te blazen. Oh ze zijn niet alleen welopgevoed, ze zijn ook bijzonder lief, tactvol, en ze blijken van hun opa te houden. Dus zullen ze een welwillend oor verlenen aan mijn gedaas terwijl ze hunkerend loeren naar het zwarte televisiescherm of de inerte tablet waar zoveel spelletjes hen wachten.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (65)”