Het hoekje van Opa Adhemar (29)

Het hoekje van Opa Adhemar (29)

De stad. Mijn stad. Waar ik geboren en getogen ben. Een provincienest van zo’n 77.000 inwoners. Ik dus één ervan, al zo’n 70 jaren lang, tot mijn schade (en schande). Zij ligt er al sinds de 13de eeuw. Met drie deelgemeenten, twee landelijke en een inmiddels tamelijk verstedelijkte. En met het grootste marktplein van België, bij decreet uit de verre tijden (verordenend dat er geen miezer grond mag afgeknabbeld worden). Meteen ook het lelijkste, en dat tracht men te verdoezelen door er zoveel mogelijk evenementen op te organiseren zodat zij zo vaak als kan bedekt is met de gekste rariteiten, gaande van een vegetarische picknick tot een zangstonde voor bejaarden. Waarop de stad boogt? Twee pijlers: haar patroon, de heilige Nicolaas, en ballonnen. Sint-Nicolaas, een vent die 1.700 jaar geleden in een ver land leefde, een gekke hoed op zijn hoofd, gebukt onder een bizar ongeloofwaardig verhaal over drie kinderen in een kuip, nu vraag ik je… Voor zo iemand hebben ze dus een ganse woning ingericht (foto Ontdek Sint-Niklaas), organiseren ze een optocht, voorstellingen, fabriceren ze zelfs pralines. Draven ieder jaar talloze onder schoensmeer bedolven pieten en mieten op. Ballonnen, uit hun kracht gegroeide voetballen opgeblazen met lucht (of erger, met iets dat nog minder weegt dan lucht) en zo ten hemel gestuurd worden, met enkele personen (doodsverachting!) in een mandje bengelend eronder. Ballen, enfin de laatste jaren nemen ze ook andere bizarre vormen aan, ik zag al een varken en een mosterdpot voorbijvliegen indien mijn ogen me niet bedrogen.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (29)”

Harry Potter and the Goblet of Fire

Harry Potter and the Goblet of Fire

In ‘Harry Potter and the Goblet of Fire’ (‘Harry Potter en de Vuurbeker’, 2000) vinden we Harry die de zomervakantie doorbrengt bij zijn oom, tante en neefje Dirk die tot zijn ellende een vermageringskuur ondergaat. Maar al snel is de held in de gelegenheid te gaan logeren bij zijn vrienden de familie Wemel die hem meenemen naar het WK Zwerkbal, fantastisch! Helaas wordt het feest achteraf op de camping verstoord door hooligans, of zijn het Dooddoeners, volgelingen van de gevreesde Voldemort? Is de Meester van het Kwaad aan het herrijzen, wat Harry al vreesde omdat zijn befaamde teken op zijn voorhoofd recent zo’n pijn deed en hem een soort nachtmerrie bezorgde…

Lees verder “Harry Potter and the Goblet of Fire”

Het hoekje van Opa Adhemar (28)

Het hoekje van Opa Adhemar (28)

Cochem, een stadje met iets meer dan 5.000 inwoners aan de Moezel, der Mosel, in de Eifel. Als Benidorm het Spaanse Blankenberge is, dan is Cochem het Duitse equivalent. Je ontmoet er Vlamingen bij de vleet. Hoewel het de laatste jaren steeds minder toeristen lokt. Wat zijn de grote troeven van deze pleisterplaats: een historische burcht en het bezit van een Weinkönigin. Nee, natuurlijk is er veel meer: Bratwurst, Erdinger, een verlicht kruisbeeld in de bergen (ook Mariabeelden! met bijhorende verhalen over een herdersjongen verongelukt toen hij een schaapje wou redden, en een knaap die zijn zusje ter hulp kwam maar zelf neerstortte), campings… teveel om op te sommen. En daarheen richten wij onze schreden. Volgt u maar.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (28)”

Antonio Skarmeta: Il postino

Antonio Skarmeta: Il postino

“De poëzie is niet van wie haar schrijft, maar van de mensen die haar gebruiken”. Hier citeert Antonio Skarmeta in zijn roman ‘Il postino’ (1985; oorspronkelijke titel: ‘Ardiente paciencia’) Pablo Neruda, samen met de postbode Mario de centrale figuur van dit werk dat wellicht, ten onrechte, minder gelezen werd dan de bejubelde film bekeken. Een citaat dat het boek omvat: immers hier wordt inderdaad de poëzie van de Chileense dichter ten volle gebruikt. Het werk ademt zijn woorden, zijn geest, zijn inspiratie. 

Lees verder “Antonio Skarmeta: Il postino”

Johan de Belie: “Nachttreinen”

Johan de Belie: “Nachttreinen”

Morgen zal het precies vijftien jaar geleden zijn dat ik in het oude spoorwegstation van Sinaai een bezoek heb gebracht aan een tentoonstelling van miniatuurtreintjes. Het was een vaste tentoonstelling, dus ik denk dat deze nog altijd toegankelijk is. Voor wie alvast in de stemming wil komen, breng ik nog even het verhaal “Nachttreinen” van Johan de Belie in herinnering. Johan is van Belsele, vlakbij Sinaai en misschien heeft hij ook wel een bezoek gebracht aan dit wonderlijke universum, waarin wij ons allemaal opnieuw kind voelen en met heimwee terugdenken aan lange treinreizen die we ooit hebben mogen maken…
Lees verder “Johan de Belie: “Nachttreinen””

Doris Lessing (1919-2013)

Doris Lessing (1919-2013)

Het zal morgen precies honderd jaar geleden zijn dat schrijfster Doris Lessing (foto Elya via Wikipedia) in Perzië werd geboren. Zij bracht de eerste jaren van haar leven door in Rhodesië (van 1924 tot 1949, tot de echtscheiding uit haar tweede huwelijk met Gottfried Lessing) wat zich zou weerspiegelen in tal van haar autobiografische werken. Daarnaast schreef zij hoofdzakelijk talloze romans, novellen, verhalen (ook voor kinderen, en enkele specifiek over katten), maar ook non-fictie werken, toneelstukken en zelfs operalibretto’s. Zij overleed te Londen op 17 november 2013.

Lees verder “Doris Lessing (1919-2013)”

Zeventig jaar geleden: Aldous Huxley feliciteert George Orwell

Zeventig jaar geleden: Aldous Huxley feliciteert George Orwell

Vandaag is het zeventig jaar geleden dat Aldous Huxley (links), de auteur van “Brave New World”, zijn collega George Orwell (rechts) een brief stuurt om hem te feliciteren met “1984”. Aanleiding om even te mijmeren over het genre science-fiction…

Zou Bertolt Brecht van science-fiction hebben gehouden? Ik betwijfel het. En nochtans is er geen enkel genre, waarin het vervreemdingseffect een grotere rol speelt. Elk SF-verhaal bouwt immers z’n eigen wereld op en de kijker of lezer moet zich telkens opnieuw een aantal codes eigen maken.
Lees verder “Zeventig jaar geleden: Aldous Huxley feliciteert George Orwell”