Het overkomt me uiterst zelden dat ik een film, gebaseerd op een literair werk bekijk eer ik het boek gelezen heb. Vrijwel steeds is de film een tegenvaller. Wellicht omdat ik mij in het geschrevene geworteld had, mij ingeleefd had in situatie, sfeer, omgeving, mij de personages eigen gemaakt had. Het beeld was gevormd. Daar kon de beste film, geen goede regisseur, geen acteerprestatie tegenop tornen. ‘The Secret Hereafter’, een Canadese film van Atom Egoyan uit 1997, zag ik voor ik de gelijknamige roman van Russell Banks las. Hij maakte indruk op mij. Niet alleen op mij. Een succes. Bij het publiek. En hij genoot ook officiële waardering: in Cannes ging hij in 1997 met drie prijzen aan de haal waaronder deze van de jury.