Gent bij valavond, de « Brug », de Blandijnberg, je bent in goed gezelschap, de eind-jaren-zestig herinneringen duiken op. Je stapt auditorium C binnen : uit de boxen soulmusic. Om maar te vertellen dat daar de punkdichter Tom Lanoye de première van zijn solo-verzenshow « Jamboree » zal geven.
Lees verder “Veertig jaar geleden: de Tom Tom Club”
Han le Blanc — zo zouden we de 15de druk van de Nederlandse zedenschets, met de kneuterige anti-held « Han De Wit gaat in ontwikkelingshulp » van Heere Heeresma, kunnen omschrijven. Een boek dat de spot drijft met alle waarden en gelukkig evenzeer met alle onwaarden en zelfs antiwaarden uit de samenleving der Lage Landen. Amusant, en heel relevant, in een soms knotsgekke stijl, met absurditeiten die als hele waarheden boven het vlakke polderlandschap uitstijgen. Je hoeft niet eens lange tenen te bezitten, Heeresma weet toch wel op je likdoorns te trappen. Met een grimlach doorsta je dat dan. Omdat je nu eenmaal voor jezelf maar beter stoer kan doen — en bekennen dat we allemaal een beetje Han De Wit zijn. Naast Pa Pinkelman de meest amusante figuur uit de Nederlandse literatuur.
Referenties
Johan de Belie, Han le Blanc, De Rode Vaan nr.46 van 1987
Heere Heeresma, Han De Wit gaat in ontwikkelingshulp, De Prom, Baarn, 1987, 118 blz.
Louis Couperus (1863-1923) kondigde op 6 november 1902 het plan voor een nieuwe roman aan in een brief aan zijn uitgever. Maar het duurde nog even eer hij de eerste zinnen zou schrijven. Dan ging het evenwel snel, in vier maanden voltooide hij ‘Van oude mensen de dingen die voorbijgaan’. In december 1904 was de roman klaar om in afleveringen te verschijnen in het tijdschrift Groot Nederland. Pas in 1906 volgde de publicatie in boekvorm. Het zou na ‘Eline Vere’ (1889) en ‘De boeken der kleine zielen’ (1901) ongetwijfeld het meest succesvolle, en ook meest beklijvende werk van de auteur worden. Tevens zeer bekend dankzij de televisiebewerking (Avro) in 1975 met coryfeeën als Josine van Dalsum, Ellen Vogel, Georgette Hagedoorn en Paul Steenbergen; inmiddels op dvd te vinden.
Lees verder “120 jaar geleden: “Van oude mensen de dingen die voorbijgaan” (Louis Couperus)”
O die zalige tijden toen moeder voorlas over Hans die in de oven zou branden en branden. Of vader met zijn tweedelige Baekelandt-avontuur over moord en verkrachting. Toen in elk verhaal een heks voorkwam, waar (lekker!) op elke bladzijde seksuele allusies gemaakt werden en, zeer verborgen, rolpatronen en machtsstructuren op ons werden losgelaten. Sneeuwwitje als superieure hoer, Repelsteeltje als geraffineerde gigolo, Assepoester als femme fatale, de koning als symbool voor de CVP, de kikker stond voor de KP en veranderde in de mooie prins.
Lees verder “Veertig jaar geleden: een revolutionair sprookje”
“Mijn schilderijen en plastieken copiëren niets, stileren niets, abstraheren niets. Ze zijn iets.” Deze boude affirmatie komt uit de mond van Renaat Ramon, die nu al vier jaar decennia de strenge kunst der geometrische abstractie beoefent. Maar bevat ook de grootste ascese niet haar moment van speelsheid? Renaat Ramon mag dan al de antipode zijn van de media- en trendgevoelige “bekende Vlaming”, in de kunstwereld is zijn zestigste verjaardag niet onopgemerkt voorbijgegaan.
Lees verder “25 jaar geleden: de “ongehoorde gedichten” van Renaat Ramon”
Om alvast in de stemming te komen, grijpen we nog eens terug naar zijn bundel “Empty Bed Blues” uit 1996 en dan wel via een recensie door Johan de Belie…
Lees verder “Hoe zou het nog zijn met…? 51.Roger de Neef”
Met ‘The Golden House’ (2017) beschreef Salman Rushdie zo ongeveer alles wat fout liep in het Amerika op weg naar, en onder de bezielende leiding van, de heer Trump.
Lees verder “Vijf jaar geleden: “The Golden House” (Salman Rushdie)”
Tien jaar geleden vond de eerste poëzieavond in café Afkikker plaats. De avond stond in het teken van Johan Daisne. Deze Gentse schrijver en poëet wordt door de dichters van de avond immers op handen gedragen.
Lees verder “Tien jaar geleden: poëzieavond in den Afkikker”
Het is vandaag precies vijftien jaar geleden dat Jan Mariën mij op weg heeft gezet om een eigen blog op te starten. Het eerste artikel was onderstaande voorstelling van mijn blog en vooral van mezelf, waarbij het oorspronkelijk de bedoeling was dat het ook een verwijzing naar ieder artikel zou bevatten. Uiteraard heb ik dat niet volgehouden en de meeste hieronder staande “links” zijn ook niet meer geldig. Maar de blog zelf was wel een succes met op het moment dat ik dit post een totaal van meer dan vier miljoen bezoekers, waarvan 351 abonnees, wat een dagelijks gemiddelde geeft tussen 1000 en 1500. Met dank aan mijn zoon John (medebeheerder na het overlijden van Jan Mariën) en een aantal medewerkers zoals Johan de Belie, Fons Mariën, Miel Dullaert, Luc De Ryck, Raymond Thielens, Jan De Smet, Theo Buiting, Lukas De Vos, enz. enz.
Lees verder “Vijftiende verjaardag van mijn blog”
De Braziliaanse schrijfster Lygia Bojunga Nunes wordt vandaag negentig jaar. Zij is minder expliciet dan b.v. een Gaston Van Camp, wat haar politieke boodschap betreft (wellicht omdat ze « ter plaatse » schrijft en niet vanuit het comfortabele België), maar de sfeer van de favella’s, de arme krottenwijken van Rio de Janeiro, is er niet minder in afwezig. Dit is reeds het geval in « Het circusmeisje » (uitg. Westfriesland, Hoorn,113 blz, 320 fr), het boek waarvoor ze als eerste auteur uit de Derde Wereld de internationale jeugdliteratuurprijs, de Hans Christian Andersen Medaille, kreeg.
Lees verder “Lygia Bojunga Nunes wordt negentig…”
dagelijks iets degelijks 