Het Evangelie volgens de Lukas (12): Moord zoekt soort

Het Evangelie volgens de Lukas (12): Moord zoekt soort

Ik had gehoopt, na het gebrei aan de Leuvense stoof van Tica Morgan, meer soelaas te vinden in de mij totnogtoe onbekende reeks Bonnard & Brunello van Johan D’Haveloose. Dat viel nogal tegen. Misschien heb ik mij vergist door met Deel 8 te beginnen (Yanaïka’s Trofee), misschien heb ik de waarschuwing in de wind geslagen dat de auteur een “veelzijdig en productieve schrijver” van kinderboeken en romans is, misschien was ik misleid door de aanprijzing dat “zijn ervaring als docent Engels met taal en studenten” zijn “spelen met woorden” aanport (hij geeft les aan de Hogeschool Gent), misschien had ik de noodsignalen van de uitgeverij niet herkend. Maar zeker is dat ook hier van spanning weinig in huis komt (halverwege het boek bestaat er geen twijfel meer over de dader, waarom dan nog zo lang voortspinnen?), als ik dat verklap hoef je de rest niet te lezen. Het volstaat na de inrekening van de kindermoordenaar inspecteur Brunello’s bedenkelijke uitspraak te horen (taalfouten inbegrepen in de politiepsychologie): “Ja, ze was zeer mooi , maar hoe veel bloed jij ook drinkt, zo mooi als haar word je nooit. Je bent en blijft een lelijke kindermoordenaar!” Geef mij maar de Hongaarse gravin en vampier Báthory Erzsébet, dàt waren nog eens tijden. En ook zij hoorde thuis in een instelling.

Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (12): Moord zoekt soort”

Het Evangelie volgens de Lukas (11): Dooie woorden

Het Evangelie volgens de Lukas (11): Dooie woorden

Zal ik ook eens een volstrekt overbodig boek bespreken ? Niet omdat het dwaas is, maar gewoon omdat het bedoeld is voor wie écht niks leest, en in de wachtkamer van de dokter of de tandarts veel te lang moet wachten op haar beurt. Ik zeg op haar beurt, omdat Tica Morgans reeks met Zoë Janssen en de gladde seriemoordenaar Sven van der Linde niet bedoeld is voor mannelijke lezers, maar alleen voor vrouwen die huis, tuin, keuken en kinderen als hun hoogste ambitie bekijken.

Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (11): Dooie woorden”

Dertig jaar geleden: interview met Michèle Morhange

Dertig jaar geleden: interview met Michèle Morhange

Dertig jaar geleden zorgde uitgeverij Manteau voor enige verbazing door in haar misdaadreeks een roman uit te brengen van een Gentse schrijfster die zowaar bij een Franstalig-Zwitserse firma (Luce Wilquin) haar werk uitgeeft. Zo werd “Le jardinier de la solitude” van Michèle Morhange “De hof der eenzaamheid”. “Le piège” (“De valstrik”) en “Fausse note” (“Valse noot”) liggen nog op een vertaling te wachten.

Lees verder “Dertig jaar geleden: interview met Michèle Morhange”

De schatkamer van Johan de Belie (23)

De schatkamer van Johan de Belie (23)

P.D. (Phyllis Dorothy) James, °Oxford 3.8.1920 – +Oxford 27.11.2014, debuteerde pas laat als schrijfster in 1962. Waardering en erkenning kwam er maar in 1980 voor haar roman ‘Innocent Blood’ maar toen leerde het publiek haar ander werk kennen, de reeks die haar wereldberoemd zou maken, deze met inspecteur Adam Dalgliesh in de hoofdrol. De man van Scotland Yard, met zin voor poëzie, kunstminnend – zijn familienaam kreeg hij mee van een vroegere leraar van P.D.James, zijn voornaam ontleende hij aan haar vader.

Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (23)”

De leestips van Nonkel Fons (retro 197)

De leestips van Nonkel Fons (retro 197)

Een man woont met z’n twee kinderen in een afgelegen boerderij. In de oorlog was hij als arts in een ziekenhuis verantwoordelijk voor misdaden. Op een dag komt een commando dat hem en zijn zoontje doodt als represaille. Het meisje, Nina, ontsnapt aan de dood omdat ze verborgen is in een ruimte onder de vloer. Een van de daders, Tito heeft het luik opgericht en haar daar gezien, maar het luik weer dicht gedaan. Tientallen jaren later komen Nina en Tito elkaar weer tegen in de stad…

Lees verder “De leestips van Nonkel Fons (retro 197)”

De leestips van Nonkel Fons (retro 178)

De leestips van Nonkel Fons (retro 178)

Mikami is de persofficier van de politie in district D in Japan. Een  ontvoeringszaak van 14 jaar geleden, waaraan hij als rechercheur heeft meegewerkt, komt opnieuw in de actualiteit doordat de commissaris-generaal uit Tokyo een bezoek aan district D en aan de ouders van het ontvoerde en vermoorde meisje Shoko zal brengen. Mikami moet de persbegeleiding van deze gebeurtenis doen en vooreerst de toestemming voor het bezoek aan de ouders vragen. De moeder is intussen overleden en vader Amamiya wil geen toestemming verlenen. Ondertussen zijn de relaties tussen de persdienst en de plaatselijke persclub verziekt door een andere zaak. Mikami gaat opnieuw spitten in de oude ontvoeringszaak om beter te begrijpen waarom de vader weigert. Hij stoot daarbij steeds meer op een muur van wantrouwen van de dienst recherche (waarvan hij vroeger deel uitmaakte). Er wordt gewag gemaakt van een Koda-memo die zou aangeven waarom het destijds misliep bij de politieactie. Mikami en de persdienst behoort nu tot Administratieve Zaken die op gespannen voet leeft met de recherche. Er ontspant zich een net van intriges tussen verschillende afdelingen van de politie in district D en Mikami wordt de speelbal tussen hen in. Bovendien heeft hij het op persoonlijk vlak ook lastig omdat zijn dochter Ayumi al een tijd geleden van huis is weggelopen. Op de vooravond van het bezoek van de commissaris doet zich een nieuwe ontvoeringszaak voor…

Lees verder “De leestips van Nonkel Fons (retro 178)”