65 jaar geleden: eerste aflevering van “L’abonné de la ligne U”

65 jaar geleden: eerste aflevering van “L’abonné de la ligne U”

65 jaar geleden werd op de Franse televisie de eerste aflevering van “L’abonné de la ligne U” uitgezonden. Hoe het kwam dat ik die eerste aflevering heb bekeken, weet ik niet meer, ik weet alleen dat ik onmiddellijk in de ban van de serie was, al zou het nog enkele dagen duren voor ik veertien jaar werd. Als ik me goed herinner, was er dagelijks een korte aflevering in de vooravond en ik weet nog goed dat ik daarvoor mijn spel met mijn buurjongens staakte. Later, toen ik op De Rode Vaan werkte zou ik bij onze buren van de tweedehandsboekenwinkel Pêle-mêle het boek van Claude Aveline kopen (zie foto) en ik geloof ook dat ik het in één ruk, zoals dat heet, heb uitgelezen, al herinner ik mij daar niks meer van. Van de televisieserie evenmin trouwens. Maar zoals Tom Lanoye zei, toen ik hem opbelde voor een gesprekje over zijn lievelingsjeugdboek: “Ik heb zin om het nu trouwens onmiddellijk nog eens te herlezen, zie.”

Lees verder “65 jaar geleden: eerste aflevering van “L’abonné de la ligne U””

Andreas Eschbach wordt zestig…

Andreas Eschbach wordt zestig…

Vandaag viert de Duitse schrijver Andreas Eschbach zijn zestigste verjaardag…

“Zijn buurman in het vliegtuig herkende hem toen ze over de Alpen vlogen. ‘Neemt u me niet kwalijk, maar bent u niet de schrijver Peter Eisenhardt?’ zo luidde zijn verrukkelijke vraag, waarvan alle niet al te bekende schrijvers evenveel houden als van hun kinderen. Ja, gaf Peter Eisenhardt toe, hij was het. ‘Ik heb een paar van uw boeken gelezen,’ zei de man en noemde de titels van twee romans, die helaas allebei van een andere auteur waren. ‘Ik vond ze erg mooi, echt waar.’ Eisenhardt grijnsde als een boer met kiespijn. ‘Leuk om te horen.'”
Na ontgoochelende ervaringen met Brusselmans, Alfau en zelfs een verkeerd gekozen boek van Gabriel Garcia Marquez besloot ik deze keer maar resoluut voor ontspanning te kiezen. Aangezien ik om een of andere reden erg geïnteresseerd ben in de Dode Zee-rollen (zie hier, hier en hier), nam ik “Het Messias Mysterie” van Andreas Eschbach uit mijn boekenkast. Al vlug merkte ik echter de oorspronkelijke Duitse titel “Das Jesusvideo” (2002) luidde en in de tekst werd ook snel duidelijk dat men deze titel heel letterlijk mocht interpreteren. “Godverdomme, wat heb ik nou weer aan mijn fiets hangen,” dacht ik, zeker toen ik op het internet ook nog een zinnetje oppikte: “Er bekennt sich hemmungslos zu seinen Vorbildern Konsalik, Simmel, Kneifel, nennt aber auch Hamsun, Hemingway und Astrid Lindgren als prägende Lektüren.”
Maar toen kwam ik op p.24 bovenstaande tekst tegen. Het mag duidelijk zijn dat Eschbach hiermede zichzelf beschrijft. Om de eenvoudige reden dat hij in deze paragraaf elke schrijver typeert… En dat vond ik dan weer zelfrelativerend genoeg om verder te lezen.
Eschbach studeerde lucht- en ruimtevaartkunde in Stuttgart, maar maakte zijn studies niet af. Hij werkte dan maar als softwareontwikkelaar en zelfstandig ondernemer, tot op het ogenblik dat zijn succes als schrijver hem toeliet, hiervan zijn hoofdberoep te maken. Samen met zijn tweede echtgenote Marianne, leeft hij op dit moment in Bretagne (Frankrijk).

Lees verder “Andreas Eschbach wordt zestig…”