45 jaar geleden bracht Rod Stewart “Blondes have more fun” uit, waarvoor er reeds een kleine personeelswissel werd doorgevoerd in zijn begeleidingsgroep. John Jarvis werd vervangen door Duane Hitching (vermoedelijk omdat deze als typische studiomuzikant een afkeer heeft van het vermoeiende toeren) en de saxofonist Phil Kenzie kwam de hoop nog vergroten.
Lees verder “45 jaar geleden: “Blondes have more fun” (Rod Stewart)”
Aangezien Marc De decker aka Johan de Belie aka Opa Adhemar al enkele dagen overleden is, verwacht u zich natuurlijk niet meer aan een nieuw “hoekje”. Maar dankzij de medewerking van zijn kinderen kan ik er u alsnog één presenteren. Hopelijk zullen er nog volgen in de toekomst… Deze bijdrage heeft als titel “De Vuurtoren (Trinity Lighthouse)”.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (113)”
Het Blommenkindersdagboek is reeds enige tijd dicht geklapt, maar hier is nog een toemaatje waar we toen naartoe zijn geweest: een thé-dansant (zoals dat toen heette) van de Retorica van het college (mijn klas dus m.a.w.)
Lees verder “55 jaar geleden: thé-dansant met d.j.Adhemar”
Deze morgen droef nieuws in mijn mailbox: één van mijn oudste en trouwste vrienden, Marc De decker, in literaire middens beter gekend als Johan de Belie, is overleden. Hij is tot bij zijn overlijden nog altijd de meest productieve medewerker aan mijn blog gebleven (naast “De schatkamer van Johan de Belie” was er b.v. ook nog “Het hoekje van Opa Adhemar”), waarvoor zeker vandaag nog eens mijn oprechte dank. De uitvaartplechtigheid en asverstrooiing zal op donderdag 19 oktober plaatsvinden om 13u30 op begraafplaats Heimolen in Sint-Niklaas.
Lees verder “Marc De decker (1948-2023)”
“De bijbel en poëzie, daar is het gewone volk gevoelig voor.” Aldus priester-dichter Anton van Wilderode toen ik hem bij leven en welzijn ging interviewen. Maar met alle respect voor mijn en bijvoorbeeld ook Tom Lanoye’s leermeester, dat vond ik eigenlijk toch echte “kalotenpraat”. Ik sluit mij eerder aan bij Hugo Claus als die beweert: “Iedereen schrijft gedichten als hij zestien is, alleen de naïevelingen gaan gewoon door.” Vandaar dat hierboven het enige gedicht staat dat ik uit die periode heb bewaard, en dan nog enkel omdat Johan de Belie het wel “wijs” vond.
Ronny De Schepper
Daniel Wallace (°Birmingham, Alabama 1959) schreef een achttal romans en meerdere verhalen. Hij is vooral bekend door zijn semi-autobiografisch werk ‘Big Fish: A Novel of Mythic Proportions’ (1998) (‘Grote vis’, uitg. Van Buuren, 1998). Het autobiografische schuilt niet in details betreffende zijn leven. Het behelst louter de relatie tot zijn vader, de grote vis, die in werkelijkheid zeer stroef verliep en die hij hier verwoordt. Of meer dan dat, die hij wenst te herstellen – over de dood heen. Zijn vader, een zakenman pur sang, was meestal uithuizig (buitenlandse reizen) en de band met Daniel was vaag, vrijwel onbestaand. Zijn zoon inlijven in de zaak bleek een mislukking, deze was niet geïnteresseerd. Hij werkte in een boekhandel, ging aan de slag als illustrator, om tenslotte na dertien jaren en een studie Engels en filosofie, professor literatuur aan de universiteit van North Carolina te worden.
Lees verder “25 jaar geleden: “Big Fish” van Daniel Wallace”
Vandaag wordt het jongetje op bovenstaande foto 21 jaar. En nee, hij heeft de microbe van de wielersport niet geërfd van zijn vader. En op die manier komt er een eind aan een traditie die drie generaties heeft geduurd…
Lees verder “Fantasy league”
Het studententoneelfestival te Zagreb in september ’68 (foto Vhorvat via Wikipedia) vormde een theoretisch keerpunt waaraan de discussie over het politieke theater werd opgehangen. Theater als middel tot revolutie of als reflectiemiddel achteraf. Theater dat zich wou afzetten tegen de consumptiemaatschappij. Zagreb was een polarisatiepunt van wat leefde in toneel- en studentenmiddens. Van daaruit zou, via ook de festivals van Parma en Nancy een afgelijnde politiek en maatschappelijk geëngageerde theaterbeweging vertrekken. Toneel zou voor bewustwording moeten zorgen. Dat bewustmaken dient te geschieden door actie: straattoneel, agit-prop, provocatie en participatie door het publiek. Belangrijk is dus dat toneel zelf niet tot consumptieartikel verwordt: de toeschouwer consumeert theater-met-politieke-inslag. Slechts vrij zelden werkte het theater echt politiserend op het publiek in : reactie uitlokkend dus. Hoe zuiver van bedoeling ook, de gezelschappen evolueerden tot theater dat zich laat consumeren.
Lees verder “65 jaar geleden: toneel als middel of als doel?”
In het laatste hoofdstuk van de debuutroman van Cor de Jonge « Koren en een koepel van blauw licht » blijkt dat het hele verhaal als manuscript gevonden werd in een onbewoond huis. De romantiek is niet dood. Vinder van de tekst gaat op zoek naar de auteur (maar dat verklap ik dan verder niet) en becommentarieert meteen de tekst. Handig voor een recensent, je moet het slechts overtikken. Daar gaan we dan : « Het hele verhaal is een vernuftige constructie van een stukje realiteit, scherpzinnig waargenomen en vermengd met persoonlijke ervaringen en verlangens ». Of we het daarmee eens zijn is wat anders…
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Koren en een koepel van blauw licht” (Cor de Jonge)”
De reeks die uitgeverij Elsevier in 1986 startte onder de titel « Waar is de tijd » krijgt met de drie tot nu verschenen delen ruime belangstelling. Het zijn semidocumentaire werken, geschiedenis van de kleine man, waarin anekdote en historie samengaan. Zoals Vic De Donder in het eerste deel « Kom eens naar mijn kamer; een halve eeuw collegeleven in Vlaanderen » het opzet van zijn boek beschermt: « …geen geschiedenis, evenmin een historische schets of een schildering van sociale toestanden… Zoek er een sfeerbeeld in, een nostalgische terugblik, een brok geobjectiveerde melancholie, kwistig gelardeerd met anekdotes en verhalen. »
Lees verder “35 jaar geleden: de prijs van de nostalgie”
dagelijks iets degelijks 