Tag: Johan de Belie

Marc De decker (1948-2023)

Marc De decker (1948-2023)

Deze morgen droef nieuws in mijn mailbox: één van mijn oudste en trouwste vrienden, Marc De decker, in literaire middens beter gekend als Johan de Belie, is overleden. Hij is tot bij zijn overlijden nog altijd de meest productieve medewerker aan mijn blog gebleven (naast “De schatkamer van Johan de Belie” was er b.v. ook nog “Het hoekje van Opa Adhemar”), waarvoor zeker vandaag nog eens mijn oprechte dank. De uitvaartplechtigheid en asverstrooiing zal op donderdag 19 oktober plaatsvinden om 13u30 op begraafplaats Heimolen in Sint-Niklaas.

Lees verder “Marc De decker (1948-2023)” →

55 jaar geleden: een gedicht (sic)

55 jaar geleden: een gedicht (sic)

“De bijbel en poëzie, daar is het gewone volk gevoelig voor.” Aldus priester-dichter Anton van Wilderode toen ik hem bij leven en welzijn ging interviewen. Maar met alle respect voor mijn en bijvoorbeeld ook Tom Lanoye’s leermeester, dat vond ik eigenlijk toch echte “kalotenpraat”. Ik sluit mij eerder aan bij Hugo Claus als die beweert: “Iedereen schrijft gedichten als hij zestien is, alleen de naïevelingen gaan gewoon door.” Vandaar dat hierboven het enige gedicht staat dat ik uit die periode heb bewaard, en dan nog enkel omdat Johan de Belie het wel “wijs” vond.

Ronny De Schepper

25 jaar geleden: “Big Fish” van Daniel Wallace

25 jaar geleden: “Big Fish” van Daniel Wallace

Daniel Wallace (°Birmingham, Alabama 1959) schreef een achttal romans en meerdere verhalen. Hij is vooral bekend door zijn semi-autobiografisch werk ‘Big Fish: A Novel of Mythic Proportions’ (1998) (‘Grote vis’, uitg. Van Buuren, 1998). Het autobiografische schuilt niet in details betreffende zijn leven. Het behelst louter de relatie tot zijn vader, de grote vis, die in werkelijkheid zeer stroef verliep en die hij hier verwoordt. Of meer dan dat, die hij wenst te herstellen – over de dood heen. Zijn vader, een zakenman pur sang, was meestal uithuizig (buitenlandse reizen) en de band met Daniel was vaag, vrijwel onbestaand. Zijn zoon inlijven in de zaak bleek een mislukking, deze was niet geïnteresseerd. Hij werkte in een boekhandel, ging aan de slag als illustrator, om tenslotte na dertien jaren en een studie Engels en filosofie, professor literatuur aan de universiteit van North Carolina te worden.

Lees verder “25 jaar geleden: “Big Fish” van Daniel Wallace” →

65 jaar geleden: toneel als middel of als doel?

65 jaar geleden: toneel als middel of als doel?

Het studententoneelfestival te Zagreb in september ’68 (foto Vhorvat via Wikipedia) vormde een theoretisch keerpunt waaraan de discussie over het politieke theater werd opgehangen. Theater als middel tot revolutie of als reflectiemiddel achteraf. Theater dat zich wou afzetten tegen de consumptiemaatschappij. Zagreb was een polarisatiepunt van wat leefde in toneel- en studentenmiddens. Van daaruit zou, via ook de festivals van Parma en Nancy een afgelijnde politiek en maatschappelijk geëngageerde theaterbeweging vertrekken. Toneel zou voor bewustwording moeten zorgen. Dat bewustmaken dient te geschieden door actie: straattoneel, agit-prop, provocatie en participatie door het publiek. Belangrijk is dus dat toneel zelf niet tot consumptieartikel verwordt: de toeschouwer consumeert theater-met-politieke-inslag. Slechts vrij zelden werkte het theater echt politiserend op het publiek in : reactie uitlokkend dus. Hoe zuiver van bedoeling ook, de gezelschappen evolueerden tot theater dat zich laat consumeren.

Lees verder “65 jaar geleden: toneel als middel of als doel?” →

Veertig jaar geleden: “Koren en een koepel van blauw licht” (Cor de Jonge)

Veertig jaar geleden: “Koren en een koepel van blauw licht” (Cor de Jonge)

In het laatste hoofdstuk van de debuutroman van Cor de Jonge « Koren en een koepel van blauw licht » blijkt dat het hele verhaal als manuscript gevonden werd in een onbewoond huis. De romantiek is niet dood. Vinder van de tekst gaat op zoek naar de auteur (maar dat verklap ik dan verder niet) en becommentarieert meteen de tekst. Handig voor een recensent, je moet het slechts overtikken. Daar gaan we dan : « Het hele verhaal is een vernuftige constructie van een stukje realiteit, scherpzinnig waargenomen en vermengd met persoonlijke ervaringen en verlangens ». Of we het daarmee eens zijn is wat anders…

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Koren en een koepel van blauw licht” (Cor de Jonge)” →

35 jaar geleden: de prijs van de nostalgie

35 jaar geleden: de prijs van de nostalgie

De reeks die uitgeverij Elsevier in 1986 startte onder de titel « Waar is de tijd » krijgt met de drie tot nu verschenen delen ruime belangstelling. Het zijn semidocumentaire werken, geschiedenis van de kleine man, waarin anekdote en historie samengaan. Zoals Vic De Donder in het eerste deel « Kom eens naar mijn kamer; een halve eeuw collegeleven in Vlaanderen » het opzet van zijn boek beschermt: « …geen geschiedenis, evenmin een historische schets of een schildering van sociale toestanden… Zoek er een sfeerbeeld in, een nostalgische terugblik, een brok geobjectiveerde melancholie, kwistig gelardeerd met anekdotes en verhalen. »

Lees verder “35 jaar geleden: de prijs van de nostalgie” →

Vijftig jaar geleden: de putsch van Pinochet

Vijftig jaar geleden: de putsch van Pinochet

Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat de democratisch verkozen socialistische president van Chili, Salvador Allende, door een militaire putsch onder leiding van generaal Augusto Pinochet werd aan de dijk gezet. Daarbij kwam Salvador Allende om het leven (bovenstaande foto). Volgens de putschisten had hij zelfmoord gepleegd, maar sympathisanten van het regime hebben altijd beweerd dat hij werd vermoord. Op Wikipedia wordt nu beweerd dat op 19 juli 2011 door zijn dochter Isabel Allende Bussi (niet te verwarren met de drie jaar oudere gelijknamige schrijfster) werd bekendgemaakt dat het inderdaad om zelfmoord ging. Maar uit de rest van de tekst van Wikipedia blijkt dat de schrijver ook op voorhand al de versie van de putschisten genegen is, zodat ik mijn twijfels blijf hebben. Hoe dan ook, in die tijd stond heel progressief Vlaanderen op z’n kop en wilden wij op diverse manieren de Chileense vluchtelingen ter hulp komen. Wij van Jongerengroep De Veldstraat deden dit met een benefietavond. Maar die draaide op iets heel anders uit…

Lees verder “Vijftig jaar geleden: de putsch van Pinochet” →

45 jaar geleden: rock-opera “De kat”

45 jaar geleden: rock-opera “De kat”

Indien alles goed zou zijn gegaan, had in het najaar van 1978 de rock-opera “De Kat” in première moeten gaan in Sint-Niklaas. “In het voorjaar reeds waren zo’n twintig Waaslanders druk in de weer met een project, dat volgens hen een grote weerklank zou moeten hebben. Dàt is alleszins wat de initiatiefnemers, Ronny De Schepper, Johan de Belie en Walter Vercruyssen, beogen,” zo schreef ikzelf in “De Voorpost” en aangezien ik daarin schreef onder het pseudoniem Jan Segers kon ik op die manier over mijzelf in de derde persoon schrijven. Meer zelfs, ik kon ook mezelf interviewen…

Lees verder “45 jaar geleden: rock-opera “De kat”” →

55 jaar geleden: “Judith en Holofernes”

55 jaar geleden: “Judith en Holofernes”

Heb ik jullie al verteld dat ik ooit een opera heb “geschreven”? Ik dacht van wel, maar ik vind het niet terug, dus bis repetita placet. Uiteraard kan ik daar geen exacte datum meer op plakken, de reden waarom ik dan teruggrijp naar deze feestelijke zomerdag is tweeledig: (1) ik moet reeds tamelijk “oud” zijn geweest en (2) het moet in de tijd geweest zijn vóór ik Johan de Belie heb leren kennen, want anders zou ik die daar zeker bij hebben betrokken. Het thema was “Judith en Holofernes” (cfr.bovenstaand schilderij van Caravaggio), m.a.w. het thema waarmee Mieke Musschoot enkele jaren later zou doctoreren, maar dat wist ik op dat moment uiteraard nog niet.

Lees verder “55 jaar geleden: “Judith en Holofernes”” →