Had ik niet beloofd het over mijn nogal vreemde peter te hebben? Wel zo vreemd was hij in feite ook weer niet, zijn beroep ja dat fascineerde mij wel. Wat hij dan wel deed? Brandweerman was hij niet, bergbeklimmer evenmin. En garnaalvisser te paard evenmin. Nee, hij stond op de markt. Niet met sjakossen zoals Eddy Wally, gelukkig; en zingen deed hij evenmin – hij was niet zo’n oom die op ieder familiefeest in wild gezang losbarstte of mopjes vertelde. Nee hij verkocht roomijs ofte krimglas (in mijn dialect ook wel pillekekoud); maar dat was voor de warme maanden – werd het kouder dan veranderde zijn wagen in een wafelkraam. En ja het legde hem geen windeieren!

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (5)” →

Vorige keer had ik het over die zomers aan zee. Maar er waren ook winters in die jaren. De winter dat was vooral de periode van kerstmis. En later, heel wat jaren later, raakte die tijd verbonden met één boek dat ik dan telkens herlas: ‘Eline Vere’ van Couperus. Die sfeer, dat dromerige, dat zoet-zwoele, dat verdovend-zwangere, ach die betoverende Eline. En Vincent, en Otto van Erlevoort, ik zie al die figuren telkens voor mij verschijnen, in het salon, of op hun uitstapjes naar zee.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (4)” →

Vijf jaar geleden verscheen het tweede “hoekje van Opa Adhemar”, dat tegelijk ook een beetje het éérste echte “hoekje” was, aangezien het eerste eigenlijk een stukje was voor het schooltijdschrift van zijn kleindochter. Buiten dat op die manier de titel van de reeks was geboren, had het eigenlijk weinig te maken met de nostalgische verhalen die zouden volgen.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (2)” →