Allen daargeen!

Allen daargeen!

Tien jaar geleden, juist wanneer de wereld op z’n kop staat wegens het West-Vlaams in de nieuwe VRT-serie “Het goddelijke monster” (foto), vind ik hier in een oude Rode Vaan een stukje van mijzelf over de reisbrochure « Ontdek West-Vlaanderen ». Alhoewel ik het voor de rest vrij droog houd, heb ik als titel “Allen daargeen!” gekozen. Wat u echter niet kan zien, dat is dat er aan die titel “geprutst” is. En met name tussen de “r” en de “g”. Het zetten gebeurde in die tijd (kort na Gutenberg) nog in lood en blijkbaar had de “linotypist” (zoals een zetter ook nog wordt genoemd) gedacht dat ik mij had vergist. Hij had er dus alsnog “daarheen” van gemaakt, maar op mijn verzoek werd deze “fout” weer rechtgezet…

Lees verder “Allen daargeen!”

De ridderepiek

De ridderepiek

Ridderepiek is de naam voor de berijmde verhalen uit de verzameling middeleeuwse ridderavonturen. Het genre ontstond in de Oud-Franse literatuur en kreeg snel navolging bij Engelse auteurs. Deze zogenaamde “ridderromans” waren geen “romans” in de moderne zin van het woord, maar lange, berijmde gedichten in de volkstaal. Vaak is de stof internationaal: vertaald en bewerkt uit het Frans of het Engels.

Lees verder “De ridderepiek”

Paul Van Aken (1949-2011)

Paul Van Aken (1949-2011)

Het is alweer tien jaar geleden dat de Neerlandicus Paul van Aken op 62-jarige leeftijd is overleden. Paul was zoon van de Vlaamse auteur Piet van Aken (1920-1984) en de appel viel niet ver van de boom: ook Paul was schrijver, zij het vooral essayist, literair recensent en criticus. Van Aken publiceerde talloze artikelen in literaire tijdschriften als Ons Erfdeel en Septentrion, alsmede in humanistische bladen als De Vrijzinnige Lezer en Het Vrije Woord en in maçonnieke bladen als Thoth. Hij schreef trouwens ook een “Kritiek van de Maçonnieke Rede” (2003). Beroepshalve gaf hij lessen Nederlandse taal en literatuur in het middelbaar onderwijs.

Lees verder “Paul Van Aken (1949-2011)”

Roland Jooris wordt 85…

Roland Jooris wordt 85…

De Wetterse dichter Roland Jooris viert morgen zijn 85ste verjaardag. Hij publiceerde in veertig jaar een relatief klein aantal gedichten. Daarin gaat hij op zoek naar raakpunten tussen poëzie, beeldende kunst en werkelijkheid. Zijn werken over beeldende kunst van o.a. Roger Raveel, Raoul De Keyser en Etienne Elias zijn hier natuurlijk niet vreemd aan. Een gedicht over kunstenaar Paul Klee maakt deel uit van de permanente Poëzieroute in Gent. Roland Jooris schrijft niet getormenteerd. Ook niet psychologisch, noch filosofisch of geëngageerd. Vertelde hij ooit. Wat dan wel? Hij beschouwt zichzelf als de vakman die liefst achter zijn gedicht verdwijnt. Daarom praat hij ook liever over de techniek van het maken van het gedicht en over het “wat” van de poëzie. “Mijn poëtisch ik is niet ik-de-belijder maar ik-de-maker” commentarieerde hij.

Lees verder “Roland Jooris wordt 85…”

Emile Degelin (1926-2017)

Emile Degelin (1926-2017)

Vandaag zou de Vlaamse filmregisseur en literator Emile Degelin (foto Daviddegelin op de Nederlandstalige Wikipedia) 95 jaar zijn geworden, mocht hij niet op 20 mei 2017 overleden zijn. Johan de Belie schreef in 1984 een artikel over hem als “eeuwige puber” en Degelin zou wel gewenst hebben dat dit ook nu nog altijd het geval zou zijn…

Lees verder “Emile Degelin (1926-2017)”

Hubert Lampo (1920-2006)

Hubert Lampo (1920-2006)

Vandaag is het al vijftien jaar geleden dat de Antwerpse schrijver Hubert Lampo is overleden. Om het over hem te hebben ben ik, in tegenstelling tot gewoonlijk, niet vertrokken van Wikipedia, omdat de gegevens daar veel te uitgebreid zijn, net als bij het Hubert Lampo Genootschap trouwens (maar daar vind ik dat normaal). Daarom heb ik geopteerd voor de zogenaamde “thuispagina” van Louis Jacobs. Ik hoop dat hij het me niet kwalijk neemt.

Lees verder “Hubert Lampo (1920-2006)”

Carla Walschap

Carla Walschap

De “willekeurige woordenzoeker” heeft een vreemde keuze op mijn leestafel te voorschijn gegoocheld (of is dat ondertussen “gegoogeld” geworden?): Carla Walschap. Met mijn excuses aan de betrokkene: mijn eerste verrassing was dat ze nog steeds in leven was. En ten tweede blijkt het onfrisse exemplaar dat uit mijn bibliotheek te voorschijn komt, haar debuut te zijn, “met twaalf pentekeningen” van haar vader Gerard Walschap…

Lees verder “Carla Walschap”