25 jaar geleden besloten Gaby en ik om eens een korte reis naar Normandië te ondernemen.
Lees verder “25 jaar geleden: reis naar Normandië”25 jaar geleden: reis naar Normandië
Categorie: reisverhalen
Zestig jaar geleden: eerste keer op de Mont Ventoux
Ik ben dus drie keer naar Monieux getrokken en dan ben ik ook drie maal op de Mont Ventoux geweest. Dus ook al in juli 1966, toen Tom Simpson nog een onbekommerde deelnemer was aan de Tour. Voor mijn vriend Erik Westerlinck heb ik toen immers een Miroir du Cyclisme meegebracht met daarin de deelnemers aan de Tour van dat jaar. Tom Simpson droeg hierbij nog de wereldkampioenstrui, hij was immers wereldkampioen geworden in 1965. (Toen moet ik ook het ep’tje met « Le téléphon » en « Madame Robert » van Nino Ferrer hebben gekocht.) Mijn moeder durfde niet uitstappen omdat de wind zo hevig was. Daar trekt die straathond zich niks van aan. Hij pist tegen de wind in!
Lees verder “Zestig jaar geleden: eerste keer op de Mont Ventoux”Vijf jaar geleden: “De wereldwandelaars” van Wim Willems
25 jaar geleden: “De Provence, reisverhalen”
“Er zijn in de wereld slechts twee aardse paradijzen: de leeszaal van het British Museum en… de Provence,” aldus de Britse schrijver Ford Madox Ford, die lange tijd in de Provence verbleef en dankzij zijn vader Francis Hueffer (F.M.F. is een pseudoniem) zelfs een mondje Provençaals sprak en toegelaten werd tot de Félibrige, het genootschap ter verdediging van deze taal, dat door de dichter Frédéric Mistral (1830-1914) in 1854 was gesticht. Maar niet enkel vader en zoon Hueffer waren weg van de Provence, tal van schrijvers getuigen hieronder over hun liefde voor de enige aards paradijs (buiten het British Museum dus)…
Lees verder “25 jaar geleden: “De Provence, reisverhalen””35 jaar geleden: “Wie blijft die schrijft”
‘Wie blijft die schrijft’. Op die manier parafraseerde Mark Uytterhoeven destijds zowel de leegloop van BRT-medewerkers naar VTM als het feit dat men bij de BRT aan de lopende band boeken uitbracht (en het zou een gevestigde uitdrukking worden, zie bovenstaande illustratie). Twee jaar later zijn beide fenomenen nog steeds even actueel. De boeken die wij hier nu bespreken zijn echter tot stand gekomen n.a.v. uitzendingen die op VTM geen enkele kans zouden maken. Met andere woorden: het zijn interessante boeken.
Lees verder “35 jaar geleden: “Wie blijft die schrijft””Twintig jaar geleden: Ann in Caïro
De Belgische ambassade had me via mail uitgenodigd op een Europese Kerstmarkt in Cairo en ik heb daar meteen een uitstap van gemaakt: 9 uren bus van Quseir naar de hoofdstad. Dat gaf me ruim de tijd om wat Arabisch te studeren (ik volg nu privéles en ik moet vooral mijn schrijven oefenen!), mijn roman verder te lezen (No One Sleeps in Alexandria: speelt zich af in Egypte in de Tweede Wereldoorlog) en wat kruiswoordraadsels op te lossen. Ik vond een hotelkamer met eigen badkamer voor 7 euro!
Lees verder “Twintig jaar geleden: Ann in Caïro”310 jaar geleden: de thuiskomst van Lemuel Gulliver…
Het is vandaag 310 jaar geleden dat de zeevaarder Lemuel Gulliver, ontsproten aan de fantasie van de Ierse schrijver Jonathan Swift, is teruggekeerd van zijn fantastische reizen…
Lees verder “310 jaar geleden: de thuiskomst van Lemuel Gulliver…”Vijftig jaar geleden: naakt in Barcelona
Vandaag is het 45 jaar geleden dat Generalissimo Francisco Franco y Bahamonde is overleden. Wat gaan we nu krijgen? Alweer een bewijs dat ik opgeschoven ben naar extreem-rechts, zoals een “vriend” (met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig) me onlangs zei? Uiteraard niet. Eerder integendeel, de dood van Franco en het daarop volgende langzame herstel van de democratie was de aanleiding om op het einde van de jaren zeventig met mijn eerste vrouw op vakantie te gaan aan de noordoostkust van Spanje. Het was zo’n typische strandvakantie-met-twee-kleine-kinderen zodat ik er mij amper nog iets van herinner. Nog een geluk dat ik er destijds in mijn televisierubriekje (!) voor De Voorpost een stuk heb aan gewijd…
Lees verder “Vijftig jaar geleden: naakt in Barcelona”45 jaar geleden: Parijs zien en sterven
Om de een of de andere reden is de uitdrukking: “Napels zien en sterven”. Ik geloof echter dat voor de meeste mensen het in werkelijkheid “Parijs zien en sterven” is. Parijs, toch wel een mythische stad. De Zonnekoning in Versailles, de Bastille in 1789, de expatriates in de jaren dertig, de bezetting door de nazi’s, het existentialisme in de jaren vijftig, mei ’68… het lijkt wel of heel de wereldgeschiedenis zich op die ene plaats heeft afgespeeld. Iedereen moet in zijn leven op zijn minst dus één keer in Parijs geweest zijn. Ik ben er zelfs twéé keer geweest, dus op het eerste gezicht heb ik aan mijn plicht voldaan. Helaas moet ik echter toegeven dat die twee bezoeken telkens een ontgoocheling waren, zodat ze misschien niet meetellen…
Lees verder “45 jaar geleden: Parijs zien en sterven”45 jaar geleden: met Humjos naar Friesland (*)
De eerste helft van de zomervakantie (1980!) zit er alweer op. Onnodig er nogmaals aan te herinneren dat hij voor het grootste deel in het water gevallen. Daarom is het niet slecht dat er organisaties zijn die in augustus nog iets interessants plannen. Humjos (Humanistische Jongeren Service) is er zo één. Zij pakken met een origineel initiatief uit : een boottocht naar Friesland, met als startplaats Amsterdam.
Lees verder “45 jaar geleden: met Humjos naar Friesland (*)”
dagelijks iets degelijks 