Van een hoofd vol luizen tot een erotiserende trilmachine, mijn eerste kennismakingen met Brussel leerden mij bitter weinig over Brussel.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (75)”
Bij Matteüs 6:26 lezen we “de vogels in de lucht ze zaaien niet, ze oogsten niet, ze vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse vader die hen voedt”. Dat klinkt allemaal veelbelovend maar is het de realiteit? Kijk ik naar de tuin dan zie ik die beestjes toch wanhopig op zoek naar wat korreltjes die hopelijk her en der verspreid liggen. Of vechten om een plekje aan het graanbolletje dat we, goedhartig als we zijn, opgehangen hebben uit medelijden (en omdat we genieten van hun aanwezigheid en van het spektakel dat soms een gladiatorengevecht lijkt wanneer de ene de andere het licht in de ogen niet gunt). Wij: empathisch en sadistisch, zo (her)kennen we onszelf weer.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (74)”
Dinsdag is voor mij zonder twijfel de meest spannende dag van de week. Hij houdt steevast verrassingen in. Echte verrassingen mag men het misschien niet noemen. Vermits het een wekelijks weerkerend proces betreft. Maar toch kijk ik er toch telkenmale met enige angst, met huiver naar uit. Bij het ontwaken reeds besef ik: owee dinsdag, uit je doppen kijken. Op je hoede zijn. Nog heel even trachten te genieten. Nog gedurende een halfuur, een uur misschien de gedachten op nul zetten. Focussen op het weer, regent het, schijnen er zeven zonnen? Trachten probleemloos van het ontbijt te genieten. Nog even dubben of een boterham met abrikozenjam te prefereren is boven één met Nutella; of toch liever een zachtgekookt eitje? Maar voor dat laatste blijk ik toch reeds te nerveus.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (73)”
De Reflexspray kijkt me nog steeds aan, daar op dat plekje in de badkamer waar jij hem maandenlang klaar voor gebruik had liggen. Vruchteloos. Hopeloos. Schouderpijn, zo geloofde je. Zo bleef je beweren. Hoe lang je ook die spray hanteerde, hoe feller de pijn ook werd. Tegen mijn ongeloof in. Tenslotte allicht tegen je eigen beter weten in.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (72)”
Superhelden, het is een vreemd fenomeen waar je niet omheen kunt. De nieuwe goden? In de bioscoop, op televisie, in merchandising, via tal van producten die je als argeloze consument aan je collect and go-lijstje toevoegt vang je soms ongewild een glimp op, en ook je pc of tablet laat zich niet onbetuigd. Welkom dus Spiderman, Wonder Woman, Man of Steel, Flash Gordon, Iron Man, Wolverine en the Avengers.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (71)”
Mogadon, Valium (Diazepam), Temesta… of wat sterker: Rohypnol al geprobeerd? Lendormin, Imovane, Seresta ligt ook nog voor de hand. Aha, tenslotte soelaas gezocht bij homeopathische middelen, Sint-Janskruid, passiebloem, valeriaan, papaver, wietolie. En, succes? Natuurlijk niet. Niets is opgewassen tegen zo’n hardnekkig beest, tegen dat monster, tegen die veelkoppige nachtelijke draak, de slapeloosheid.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (70)”
De lente, wat een heerlijk seizoen. De aarzelende warmte van de eerste zonnestralen. Bloemen die reeds tevoorschijn komen. Bomen die bottend weer tot leven komen. Het geluid van een grasmaaier alsof het nooit was weggeweest. En de vogels. De tortel laat zich horen. Even later hippen enkele jonge merels door de tuin. Heerlijk. Alles is fris. Nieuwe geuren en kleuren. De wereld herrijst. Maar…
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (68)”
Zou opa Adhemar geloof hechten aan één van die doldwaze theorieën? Of drijft hij liever graag de spot met hen…
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (67)”
Ontwaken. De geluiden die me van buiten bereiken lijken gedempt te klinken, bereiken me als door een mist. Een auto zoeft, zijn motor brult vanochtend niet. Voetstappen lopen als over fluweel. De overgordijnen opentrekken. De tuin is een wit tapijt. Mijn hart maakt een sprong. Of is het mijn ziel? Mijn geheugen? Beelden. Herinneringen. Geluiden. De aanblik ontroert me. Het pure. Het zuivere.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (66)”
Er werd mij op gewezen dat ik, gezien mijn leeftijd, er wel eens over mocht denken de wereld enige nuttige raadgevingen na te laten. De wereld, daarmee werd bedoeld mijn nakomelingen. Niet zozeer zoon en dochter, die hebben inmiddels zelf een graad van wijsheid wel behaald, maar de zes kleinkinderen (*). Ik heb mijn twijfels. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit lieve grut aan mijn lippen zal hangen wanneer ik hen allerlei wijsheden in het oor tracht te blazen. Oh ze zijn niet alleen welopgevoed, ze zijn ook bijzonder lief, tactvol, en ze blijken van hun opa te houden. Dus zullen ze een welwillend oor verlenen aan mijn gedaas terwijl ze hunkerend loeren naar het zwarte televisiescherm of de inerte tablet waar zoveel spelletjes hen wachten.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (65)”
dagelijks iets degelijks 