Het hoekje van Opa Adhemar (96)

Het hoekje van Opa Adhemar (96)

Het zomert! De lucht kleurt azuurblauw. Het graan golft goudgeel over het veld. Klaprozen zenden hun vurig rood hemelwaarts. De koeien staan lui dommelend in de schaduw van een eik. Twee mussen laten vechtend om een hapje het stof van de landweg opdwarrelen. Ernest Claes en Stijn Streuvels laten hun blik over dit alles glijden en knikken goedkeurend, het leven is schoon.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (96)”

Het hoekje van Opa Adhemar (95)

Het hoekje van Opa Adhemar (95)

Het staat nu wel vast, het is bewezen: het vuur werd naar de mensen gebracht door Prometheus. Hij stal het van de Olympus en bracht het als geschenk naar de wereld waar wij er onze zin mee konden doen. Waarom anders zou Zeus hem anders zulke vreselijke straf opgelegd hebben? Vastgeketend liggen aan een rots op een berg van de Kaukasus, de Elbrus of de Kazbek, en hem daar iedere dag door Zeus’ arend, zijn lieveling, zijn bliksemwerper, de lever laten uitrukken en verorberen. Waarna dat orgaan prompt weer aangroeide zodat de volgende dag de kwelling en pijn konden hernomen worden. Tot Heracles die geliefde vogel van de oppergod zou doden en dan Prometheus, onze vuurbrenger, verlossen.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (95)”

Het hoekje van Opa Adhemar (94)

Het hoekje van Opa Adhemar (94)

Het is niet dat ik een adept ben van Feng shui, ik ben niet van plan mijn meubels in een bepaalde hoek te plaatsen, me te bekommeren om de elementen water en wind in mijn slaapkamer zolang ik hen op aanvaardbare wijze weet buiten te houden. Evenmin ben ik van plan een specialist in huis te halen om te laten bepalen hoe de aardstralen onder en door mijn woning zinderen en mij het dagelijks bestaan trachten onmogelijk te maken tenzij ik mijn bed in een hoek van 45° opricht. Nee, niets van dat alles. Wel hou ik van een min of meer minimalistisch interieur.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (94)”

Het hoekje van Opa Adhemar (93)

Het hoekje van Opa Adhemar (93)

Wanneer hij zich als een wollig deken behoedzaam, teder, over de dag neervlijt, dan koester ik genegenheid voor deze die toch alles om me heen langzaam laat vervagen. Er zijn even zoveel momenten dat hij me onverhoeds overvalt, me bij de keel grijpt, in een wurggreep houdt, zijn ondoordringbaarheid dreigend over me neerstort. Nooit ontkomen we er aan. Net zoals we de dag laten geboren worden zien we hem ook telkens weer kwijnen. Hij dooft. Met tegenzin, tegenstribbelend. Steeds weer blijkt hij onmachtig, niet opgewassen tegen zijn duistere broer. Broeder? Of vijand. Eén en ander.  Liefde en haat. Net zoals de gevoelens die ik voor hem koester. Ambigu. De nacht. Mijn vriend. Mijn strijd.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (93)”

Het hoekje van Opa Adhemar (90)

Het hoekje van Opa Adhemar (90)

Wanneer ik aan Serge – Sergio – Quisquater denk dan verrijst daar niet het beeld van de sprong die hij uitvoerde op het podium in Talinn, het Eurovisiesongfestival van 2002, waar hij geen hoge ogen gooide samen met zijn Ladies en het nummer ‘Sister’ dat hier dan toch een hit werd. Evenmin zie ik hem optreden als lid van Touch of Joy. Ook niet naast Geena Lisa om voor de VRT ‘Fata Morgana’ te presenteren, nee ook dat verdwijnt naar de achtergrond. Net als latere presentaties voor VTM zoals ‘De foute quiz’. Nee, Sergio Quisquater, dat is voor mij een XXXL pak frieten, twee berenpoten, een vleeskroket, twee curryworsten speciaal en een ferme klad mayonaise.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (90)”

Rita Tushingham wordt tachtig…

Rita Tushingham wordt tachtig…

De Britse actrice Rita Tushingham viert vandaag haar tachtigste verjaardag. Ze speelde o.a. in The Knack …and How to Get It (1965), Doctor Zhivago (1965), de Nederlandse film Mysteries (Paul de Lussanet, 1978) en Telstar: The Joe Meek Story (2008), maar ze zal voor eeuwig gelinkt blijven aan haar screen debut in A Taste of Honey (1961).

Lees verder “Rita Tushingham wordt tachtig…”

Het hoekje van Opa Adhemar (89)

Het hoekje van Opa Adhemar (89)

Net heb ik nog een vertwijfelde, wanhopige poging gedaan om mits een kleine bevochtiging van de potaarde de rozen die zich op de tafel in de eetkamer veeleer in een palliatieve afdeling wanen, te reanimeren. Vergeelde blaadjes die drie weken geleden frisgroen oogden, de rode schatjes zingen zoals Adamo het hen voorzong “Quand les roses se fanaient…”, ze laten zieltogend hun kopje en de rest van hun tere lijf neerslachtig hangen. Bloemen, planten, mijn dada niet.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (89)”

Het hoekje van Opa Adhemar (88)

Het hoekje van Opa Adhemar (88)

De stad waar ik al mijn ganse leven vegeteer, geboren en getogen zeg maar, de stad die boogt op de titel ‘hoofdstad van het Land van Waas’, wat niet veel voorstelt want dat land is een vlak gebied dat zoals de naam het suggereert veelal schuilgaat onder wazige zichzelf verstoppende mistlagen over haar bolle akkers, welnu die stad blijkt twee troeven te hebben. Het shopping center, weliswaar druk bezocht omdat in het land der blinden éénoog koning is maar pover in vergelijking met wat de modale kooplustige zich ervan droomt. En dan de Grote Markt. Jaja, er is ook Sinterklaas met jaarlijks zijn toeters en bellen, en ook het groot ballonfestijn maar dat zijn toch doekjes voor het bloeden – zo heeft iedere locatie wel iets, elk naar eigen maat, een carnaval, een processie, een stoet, een missverkiezing… Wij beschikken dus over een Grote Markt, niet zomaar groot, echt Groot, wat zeg ik, de grootste van het land. (Foto LimoWreck via Wikipedia)

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (88)”