Frankie Miller wordt zeventig…

Frankie Miller wordt zeventig…

Toen we nog jong waren (alweer die jaren zestig dus) bespraken we geen elpees (maar beluisterden we ze, voegt een kwatong hier over onze schouder aan toe), maar als we toch iets wilden vasthouden op papier van een of andere zanger was dat welke groepen hij doorlopen had en welke platen hij had gemaakt.
Voor Frankie Miller is deze praktijk zeker op z’n plaats, niet alleen omdat Millers « roots » in die magische sixties thuishoren, maar ook omdat hij echt goed is, steengoed zelfs, maar dat je er eigenlijk weinig literatuur aan kwijt kunt.
Frankie Millers eerste groep is The Del Jacks, en dat op veertienjarige leeftijd. Nog voor de jaren zestig erop zitten heeft hij echter reeds een tweede versleten : The Stoics. Met 1970 komen ook de elpees : de eerste, « Once on a Bluemoon », werd geproduceerd door Brinsley Schwartz. « Hugh Life » wordt in Amerika gemaakt onder de leiding van de legendarische Allen Toussaint, « The Rock » wordt zijn beroemdste, « Full House » zijn beste formatie. Bij « Double Trouble » klinken zwak de eerste verwijten door dat hij zich te weinig vernieuwt en bij « Fallin’ in love » wordt hem ronduit verweten op de sentimentele toer te gaan.
Dat kunnen we van « Easy money » (opnieuw in de VS opgenomen) zeker niet zeggen, al wellen herhaaldelijk waterlanders op bij de prachtige trage nummers die op deze schijf staan. Maar net zoals zijn tweelingbroertjes Rod Stewart en Bob Seger is Frankie gevoelig zonder gevoelerig te zijn.
En daarnaast zijn er dus de rocknummers. Kijk, we willen de kritikasters die beweren dat Miller zich te weinig vernieuwt graag gelijk geven. Alleen voegen we eraan toe : « Asjeblief, makker, luister niet naar hun gezanik, ga door met die heerlijke muziek ». Waarmee we alle pogingen van Miller om reggae, disco, new wave of horlepijpen te brengen op voorhand naar de vuilnisbak verwijzen. “Give me love” gaat weliswaar in de disco-richting; samen met « Cheap thrills » is het dan ook het enige nummer dat wij het liefst uit deze ruwe diamant zouden geslepen zien. (Ongedateerde recensie uit De Rode Vaan)

Referentie
Frankie Miller, Easy money, Chrysalis 511 268

Grace Slick wordt tachtig…

Grace Slick wordt tachtig…

Dat is even slikken! Grace Slick, de zangeres van sixties-groep Jefferson Airplane, wordt vandaag tachtig jaar. Dat betekent dus ook dat zij destijds ook al wat ouder was dan de doorsnee-leden van een popgroep uit die tijd. Dat wist ik toen hoegenaamd niet, integendeel ik vond haar verschrikkelijk opwindend. Dat interesseerde me eigenlijk méér dan haar zangtalent, moet ik toegeven. Hier is ze alvast in al haar glorie te bewonderen. “En het werd zomer…”

Lees verder “Grace Slick wordt tachtig…”

55 jaar geleden: The High Numbers afgewezen

55 jaar geleden: The High Numbers afgewezen

Dat The Beatles ooit door Decca werden afgewezen na een auditie is ondertussen legendarisch geworden, maar ook andere latere supergroepen hebben ooit dit lot ondergaan. Zo is het vandaag 55 jaar geleden dat The Who niet goed genoeg werden bevonden door EMI. Mogelijke reden waarom dit minder in het geheugen is blijven kleven: The Who heettten toen nog The High Numbers (foto YouTube). De afwijzing was trouwens ook de reden om het onder een andere naam te proberen.

Lees verder “55 jaar geleden: The High Numbers afgewezen”