Jim Morrison (1943-1971)

Jim Morrison (1943-1971)

Het is vandaag al een halve eeuw geleden dat Jim Morrison, de zanger van The Doors (op de foto tweede van links), is overleden. Hij had zich immers achter het Who-adagium geschaard: “Hope I die before I get old”. Ikzelf heb The Doors zo’n 35 jaar geleden ontmoet, in de tijd dat Jim Morrison nog als een heilige werd beschouwd, maar sedert het boek “Riders on the storm” van drummer John Densmore weten we dat Morrison eigenlijk een gevaarlijke gek was…

Lees verder “Jim Morrison (1943-1971)”

Clarence Clemons (1942-2011)

Clarence Clemons (1942-2011)

Het zal morgen al tien jaar geleden zijn dat de Amerikaanse saxofonist Clarence Clemons is overleden. Hij was het meest kleurrijke lid (letterlijk en figuurlijk) van Bruce Springsteen’s E-Street Band. Op de video “Glory days” vertelt Bruce over de grappige manier waarop hij met hem kennismaakte: “Op een avond zijn we in een kleine club aan het spelen en plotseling vliegt de deur open. Een boom van een kerel heeft ze met hengsels en al eruit gerukt. ‘Mag ik meespelen?’ vraagt hij ons. Nou, wie zou er tegen zo een kleerkast ‘neen’ durven zeggen? Achteraf bleek wel dat het eigenlijk door een stormwind was dat de deur was afgebroken, maar ondertussen was Clarence al lid van de groep en wilden we hem voor geen geld meer missen.

Lees verder “Clarence Clemons (1942-2011)”

45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)

45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)

45 jaar geleden werd “A night on the town” uitgebracht, waarbij ik me de vraag stelde: zal Rod Stewart na drie “Pictures” nu ook x-aantal “Atlantic Crossings” maken? Bovendien werden vooral zijn televisie-optredens “gevaarlijk commercieel” zodat ik enigszins met deze elpee verlegen zat. Het gekreun van nieuw liefje Britt Ekland op “Tonight’s the night” vond ik ronduit misselijk en zelfs de beste nummers als “Big Bayou” en “Wild side of life” bleven onder de (weliswaar hoge) doorsnee Stewart-maat.

Lees verder “45 jaar geleden: “A night on the town” (Rod Stewart)”

55 jaar geleden: “Out of time” van Chris Farlowe

55 jaar geleden: “Out of time” van Chris Farlowe

Andrew Loog Oldham, de manager of The Rolling Stones, vond dat het stilaan tijd werd dat de onderschatte Engelse R&B-zanger Chris Farlowe een hit had. He suggested “Out Of Time” as a suitable song which Jagger and Richards had written with Farlowe in mind, believing that the song would fit his voice perfectly. The session featured several session musicians, including a young Jimmy Page on guitar along with drummer Andy White and Arthur Greenslade for the beautiful cello arrangement not utilized on the original Rolling Stones recording for their album “Aftermath” (*). Immediate Records released “Out of Time” on 17 June 1966. It entered the UK Singles Chart on the 29th of June 1966, at a position of number 36. “Out Of Time” eventually became Farlowe’s only top-10 hit, reaching number 1 on the 3rd of August that year.

Lees verder “55 jaar geleden: “Out of time” van Chris Farlowe”

55 jaar geleden: eerste rockoptreden van Janis Joplin

55 jaar geleden: eerste rockoptreden van Janis Joplin

55 jaar geleden vond het eerste rock-optreden plaats van Janis Joplin in de Avalon (San Francisco). Daarvóór had ze wel al in folk- en bluesclubs solo opgetreden, met enkel handgeklap als begeleiding. Samen met een heuse rockgroep (zou dat toen al Big Brother & the Holding Company geweest zijn?) vertolkt ze nu o.m. “Down on me”.

Lees verder “55 jaar geleden: eerste rockoptreden van Janis Joplin”

55 jaar geleden: pop wordt volwassen

55 jaar geleden: pop wordt volwassen

Er valt iets voor te zeggen dat 16 mei 1966 de dag is waarop popmuziek volwassen werd, zoals Patrick Roefflaer van de FB-groep Music For Ever stelt. Natuurlijk niet omdat het vandaag precies 55 jaar geleden is dat voorzitter Mao in China opriep om de Culturele Revolutie te starten, maar wel omdat het de officiële verschijningsdatum is van twee platen die een belangrijke stap vormden, in het concept elpee. Blonde On Blonde van Bob Dylan en Pet Sounds van The Beach Boys waren immers veel méér dan een verzameling singles, aangevuld met wat ballast.

Ronny De Schepper