Glenn Frey (1948-2016)

Glenn Frey (1948-2016)
Glenn Frey, gitarist en stichtend lid van de Amerikaanse rockband Eagles, is vijf jaar geleden gestorven in New York. Hij werd 67 jaar. Volgens de bandleden overleed hij aan de complicaties van reumatoïde artritis, een acute dikkedarmontsteking en een longontsteking. Hij was enkele weken geleden ziek geworden. De Eagles annuleerden in november 2015 nog een optreden in Washington als gevolg van de gezondheidsproblemen van Frey. De bedoeling was om eind 2016 opnieuw op te treden, maar dat zal dus zonder hun gitarist zijn.

Glenn Frey kennen wij dus vooral als één van de zangers/gitaristen/stichters van The Eagles. Wat minder bekend is, dat is dat Frey ook een bescheiden acteercarrière heeft uitgebouwd, o.a. in de televisieserie “Miami Vice” en in de Hollywoodfilm “Jerry Maguire”.
Eind mei 2013 heb ik nog naar het eerste deel van de documentaire “The history of the Eagles” gekeken op Canvas en toevallig stond ’s anderendaags, op 1 juni, in de Gazet van Antwerpen, een bespreking van de dvd in kwestie door ene S.V.
The story of an American band is de ondertitel van History of the Eagles,” schrijft S.V. “In deze drie uur durende documentaire wordt dan ook meermaals benadrukt hoe oer-Amerikaans dit in 1971 opgerichte gezelschap wel is.”
Dat kan wel zijn, maar zelf viel ik toch achterover toen ik vernam dat de eerste twee elpees in Londen werden opgenomen! The Eagles wilden immers per se Glyn Johns (o.a. van The Who, The Rolling Stones en Led Zeppelin) als producer en die wilde op zijn beurt enkel in zijn vertrouwde Olympic Sound Studios in het zuidwesten van Londen werken, vandaar. Dat maakt dus ook dat de legendarische Desperado-elpee (de afgedrukte hoes kan volgens de documentaire niet de originele hoes zijn), die zo door en door Amerikaans klinkt, dus eigenlijk een Engels product is. Overigens ging de elpee die wij nu inderdaad (en terecht) “legendarisch” noemen oorspronkelijk de mist in. Het is pas toen Linda Ronstadt het titelnummer coverde dat er wat schot in de zaak kwam. Uit de documentaire blijkt overigens dat het verhaal dat The Eagles oorspronkelijk de begeleidingsband van mooie Linda was, stevig dient te worden gerelativeerd. Ten eerste heetten ze toen nog niet The Eagles, ten tweede waren er toen nog maar twee leden bij (Glenn Frey en Don Henley) en ten derde heeft dat verhaal toch maar heel kort geduurd. Anderzijds dient gezegd dat de vriendschap en de samenwerking met Linda Ronstadt nadien nog is blijven doorlopen.
S.V. schrijft daarom terecht: “Het eerste deel van de documentaire is fantastisch. In twee uur tijd nemen de makers je mee naar California op het scharnier van de sixties en seventies. De eerste samenwerkingen van Don Henley en Glenn Frey vormen dan onderdeel van een ontluikende scene waarin ook Jackson Browne, Bob Seger, J.D.Souther, Joni Mitchell en Linda Rondstadt een rol spelen. Historische beelden benadrukken speelplezier en camaraderie, en maken duidelijk hoe uit een onachtzaam uitgesproken zinnetje een wereldsong kon ontstaan.” Hiermee maakt S.V. een allusie op “You can’t hide your lying eyes”.
“De meningsverschillen die later leidden tot verschillende personeelswissels komen minder nadrukkelijk aan bod dan in de verhalen van Eagles-biografen,” stelt S.V. terecht vast en hij of zij gaat verder: “History of the Eagles is zo ‘band approved‘ dat je de historische correctheid in vraag moet stellen. Dat doet weinig af aan de heerlijke onderdompeling van die eerste filmhelft. Het reünie-verhaal in een tweede deel is minder interessant en bevestigt het bestaande beeld, van groepsleden die nog alleen via hun advocaten met elkaar praten, niet. Of is het veelzeggend genoeg dat de vier Eagles in de volle drie uur van deze film niet één keer samen aan de interviewtafel te zien zijn?”
Een zeer terechte opmerking, al heeft dit het voordeel dat ik dan eindelijk misschien zal kunnen plaatsen wie wie is. Dat is trouwens een kritiek die S.V. in zijn of haar recensie wel had mogen vermelden: het is niet altijd duidelijk wie aan het woord is. Soms moet je als kijker enkel op de stem afgaan en dat is toch wel heel veel gevraagd, vind ik. En de vele personeelswisselingen maken het er dan al niet makkelijker op en al helemaal niet als The Eagles in beeld komen zoals ze nu zijn: kale of grijze, dikke uitgezakte mannekes die er in het beste geval als gepensioneerde boekhouders uitzien en in het slechtste geval spreken ze nog altijd een beetje haperend omdat de drugs hun verwoestende werk hebben gedaan (vooral bij Joe Walsh).

 

83_eagles_desperado_xlarge
Lees verder “Glenn Frey (1948-2016)”

Phil Spector (1939-2021)

Phil Spector (1939-2021)

De legendarische New Yorkse muziekproducer Phil Spector is gisteren in zijn cel overleden. Dat meldt de doorgaans goed ingelichte Raymond Thielens. Spector zou vier weken geleden besmet zijn geraakt met het coronavirus en vervolgens van de gevangenis – waar hij een celstraf voor moord uitzit – naar het ziekenhuis zijn overgebracht. Hij herstelde goed en mocht terug naar de gevangenis, maar herviel. Hij zou zaterdag overleden zijn. (Het Laatste Nieuws)

Lees verder “Phil Spector (1939-2021)”

55 jaar geleden: de eerste single van David Bowie

55 jaar geleden: de eerste single van David Bowie

Can’t Help Thinking About Me is een nummer van de Britse muzikant David Bowie en uitgebracht op single onder de naam David Bowie and the Lower Third, gisteren precies 55 jaar geleden. Het was de eerste single die Bowie uitbracht onder zijn nieuwe artiestennaam nadat hij zijn naam veranderde van David Jones naar David Bowie. Ook was het de eerste single die Bowie uitbracht in de Verenigde Staten, alsmede de eerste keer dat “Bowie” werd aangegeven als de schrijver in de credits van de single.

Lees verder “55 jaar geleden: de eerste single van David Bowie”

Robby Krieger wordt 75…

Robby Krieger wordt 75…

Vandaag viert Robby Krieger, gitarist van The Doors zijn 75ste verjaardag. Eind 1978 heb ik hem (en de overige Doors, maar dus uiteraard niet frontman Jim Morrison die toen al zeven jaar overleden was) geïnterviewd in het Brusselse Hotel Amigo. Hij was de stilste van de drie en moeide zich enkel op het einde van het interview in het gesprek, met name toen het ging over het feit dat punkgroepen vaak naar The Doors verwezen als voorbeeldfunctie…

Lees verder “Robby Krieger wordt 75…”

John Lennon (1940-1980)

John Lennon (1940-1980)

Morgen is het al veertig jaar geleden dat John Lennon werd vermoord. Tot mijn stomme verbazing heb ik mijn artikel dat ik ter gelegenheid van zijn dood heb geschreven ondertussen over zovele onderdelen verspreid dat ik het hier niet meer kan hernemen. Ik ga dus van de gelegenheid gebruik maken om wat orde te scheppen in artikels die met John te maken hebben…

Lees verder “John Lennon (1940-1980)”

Veertig jaar geleden: The Kinks in Vorst-Nationaal

Veertig jaar geleden: The Kinks in Vorst-Nationaal

Morgen zal het al veertig jaar geleden zijn dat The Kinks optraden in Vorst-Nationaal. Op het internet heb ik enkel een affiche van een week eerder in München gevonden, maar ook in Vorst speelde de groep Nine Below Zero in het voorprogramma. Ik moet destijds dit optreden gerecenseerd hebben voor De Rode Vaan, maar ik heb het niet teruggevonden. Nochtans was het een belangrijk optreden, al was het maar omdat ik er tinnitus aan heb overgehouden. (*)

Lees verder “Veertig jaar geleden: The Kinks in Vorst-Nationaal”

Vijftig jaar geleden: “All things must pass”

Vijftig jaar geleden: “All things must pass”

Morgen zal het al een halve eeuw geleden zijn dat All Things Must Pass werd uitgebracht, het driedelige solo-album van George Harrison. Het was zijn derde solo album, na de filmmuziek Wonderwall music uit 1968 en het meer experimentele Electronic Sounds uit 1969, maar het was dus zijn eerste sinds het uiteenvallen van The Beatles. Vandaar dat het een driedubbel album werd, want het is vooral het resultaat van de frustraties waar George mee zat omdat zijn muziek (vooral door Paul McCartney) de laatste tijd werd geweigerd voor Beatle-albums. Toch staan er ook hits op zoals “My Sweet Lord” en “What Is Life”. Dit was het eerste album van een popartiest dat uit drie platen (zes kanten) bestaat. Het pas verschenen album Woodstock bestaat ook uit drie LP’s, maar dat is niet van één artiest.