Daan Vandewalle wordt vijftig…

Daan Vandewalle wordt vijftig…

Daan Vandewalle (foto Klara) is een pianist die zich specialiseert in hedendaags werk. Nu is die term “hedendaags” een rekbaar begrip, maar bij Daan mag je hem wel heel letterlijk opnemen. Hij laat zich zelfs bij voorkeur een “postmodern” pianist noemen, want als typisch kenmerk kan men toch wel het cross-over aspect aanhalen.
Lees verder “Daan Vandewalle wordt vijftig…”

35 jaar geleden: het eerste postmodernistische gebouw

35 jaar geleden: het eerste postmodernistische gebouw

35 years ago, the Portland Building, designed by Michael Graves, considered the 1st postmodern building is opened in Portland Oregon. Het Portland Public Service Building (of kortweg Portland Building genoemd) werd geopend is een icoon voor de postmoderne architectuur omdat het ontwerp inging tegen alle principes van het Nieuwe Bouwen. Het gebouw dient als kantoorgebouw voor het gemeentebestuur van de Amerikaanse stad Portland.
Lees verder “35 jaar geleden: het eerste postmodernistische gebouw”

Boudewijn Buckinx

Boudewijn Buckinx

Boudewijn Buckinx, die zijn thesis schreef over John Cage, schrijft zelf ook geen “ingewikkelde” muziek. Voor het Filharmonisch Orkest van Vlaanderen schreef hij in het kader van Antwerpen ’93 “negen onvoltooide symfonieën” (wees gerust, ze duren tesamen slechts anderhalf uur, afzonderlijk variëren ze van een halve minuut tot zestien minuten).
Lees verder “Boudewijn Buckinx”

Marjan Mozetich

De Week van de Hedendaagse Muziek in Gent heeft een veel minder ambitieus karakter dan Ars Musica (veel minder middelen ook), maar is daarom niet minder interessant. In 1995 staat ze b.v. in het teken van het postmodernisme en dan meer bepaald wil ze de Canadese componist Marjan Mozetich, die hier nog volslagen onbekend is, onder de aandacht brengen. Onnodig te zeggen dat het Boudewijn Buckinx was, die deze geestesgenoot heeft ontdekt. Mozetich schrijft “orenschijnlijk” tonale muziek, toegankelijk, niet complex, bedrieglijk gemakkelijk, kortom minimalistisch. Maar toch is hij ook een postmodernist, want er zitten b.v. allerlei “knipogen” in (zij het geen letterlijke “citaten”) en onverwachte wendingen op een totaal niet-klassieke manier. Die komen dan vaak voor op een moment dat hij door de vele herhalingen (zonder dat men hem hierdoor als “repetitief” kan bestempelen) net vervelend dreigt te worden. Aldus organisator Johan Huys, die blijkbaar reeds voor de muziek van Mozetich gewonnen is, maar die het ook geen donder kan schelen indien we niet allemaal zijn voorbeeld volgen. “Het is muziek die discussies zal uitlokken en zo hoort het ook.”

Referentie
Ronny De Schepper, Week van Hedendaagse Muziek, Het Laatste Nieuws 16 februari 1995