Marjan Mozetich wordt 75…

Marjan Mozetich wordt 75…

De Week van de Hedendaagse Muziek in Gent heeft een veel minder ambitieus karakter dan Ars Musica (veel minder middelen ook), maar is daarom niet minder interessant. In 1995 stond ze b.v. in het teken van het postmodernisme en dan meer bepaald wil ze de Canadese componist Marjan Mozetich, die hier nog volslagen onbekend is, onder de aandacht brengen. Onnodig te zeggen dat het Boudewijn Buckinx was, die deze geestesgenoot heeft ontdekt. Mozetich schrijft “orenschijnlijk” tonale muziek, toegankelijk, niet complex, bedrieglijk gemakkelijk, kortom minimalistisch. Maar toch is hij ook een postmodernist, want er zitten b.v. allerlei “knipogen” in (zij het geen letterlijke “citaten”) en onverwachte wendingen op een totaal niet-klassieke manier. Die komen dan vaak voor op een moment dat hij door de vele herhalingen (zonder dat men hem hierdoor als “repetitief” kan bestempelen) net vervelend dreigt te worden. Aldus organisator Johan Huys, die blijkbaar reeds voor de muziek van Mozetich gewonnen is, maar die het ook geen donder kan schelen indien we niet allemaal zijn voorbeeld volgen. “Het is muziek die discussies zal uitlokken en zo hoort het ook.”

Referentie
Ronny De Schepper, Week van Hedendaagse Muziek, Het Laatste Nieuws 16 februari 1995

Dertig jaar geleden: Dinska Bronska met “De getuigen” en “Moratorium”

Dertig jaar geleden: Dinska Bronska met “De getuigen” en “Moratorium”

Dinska Bronska speelde zich dertig jaar geleden in de kijker met een opgemerkte enscenering van twee oudere eenakters van Hugo Claus, De getuigen en Moratorium. De groep beschikte in die tijd over een ruimte waarin dertig mensen kunnen plaatsnemen, maar er zijn géén vaste theaterzetels, want men wil helemaal vrij zijn wat de vormgeving betreft. In een beginfase zal de zaal trouwens voornamelijk dienen als repetitieruimte, want Dinska Bronska zelf wil juist de straat op, of althans toch naar speciale lokaties zoals stations e.d. Eigenlijk hoort de “zaal” immers gewoon bij het huis van de kern van Dinska Bronska, Anouk David en Walter Janssens.

Lees verder “Dertig jaar geleden: Dinska Bronska met “De getuigen” en “Moratorium””

Veertig jaar geleden: het eerste postmodernistische gebouw

Veertig jaar geleden: het eerste postmodernistische gebouw

Forty years ago, the Portland Building, designed by Michael Graves, considered the first postmodern building is opened in Portland Oregon. Het Portland Public Service Building (of kortweg Portland Building genoemd) werd geopend is een icoon voor de postmoderne architectuur omdat het ontwerp inging tegen alle principes van het Nieuwe Bouwen. Het gebouw dient als kantoorgebouw voor het gemeentebestuur van de Amerikaanse stad Portland.

Lees verder “Veertig jaar geleden: het eerste postmodernistische gebouw”

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (143)

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (143)

Postmodernisme is nog steeds een begrip dat veel discussie kan losweken. Ieder steekt er immers zowat in wat hij erin kwijt wil. En kijk: dat is precies de meest gangbare definitie van postmodernisme! * Om het allemaal nog wat ingewikkelder te maken, wordt er deze middag om 14 uur in de faculteit Rechten van de universiteit een internationaal symposium gehouden over « postmoderniteit en postmodernisme ». Maar dan in ’t Engels, want het is zoals gezegd een internationaal symposium * Zowel de architectuur, de muziek als het theater komen aan bod en een professor uit Boedapest spreekt zelfs over «postmoderniteit en postcommunisme in Oost-Europa » * ’s Avonds volgt aansluitend een optreden in het Gravensteen van het ensemble Currende onder leiding van Erik Van Nevel (foto). Zij brengen Vlaamse polyfonische werken. Een fikse duik in het verleden dus om al die postmoderne lezingen door te spoelen. (HLN, 4/7/1997)