75 jaar weekblad Het Vrije Waasland

75 jaar weekblad Het Vrije Waasland

Dag op dag 75 jaar na de verschijning van het eerste nummer herdacht de Biblioteca Wasiana (i.s.m. andere instanties) de albasten verjaardag van Het Vrije Waasland (HVW). Het blad was decennialang dé bron van informatie voor het Waasland.

N.a.v. de verjaardag werd HVW gedigitaliseerd en vond in de bib in Sint-Niklaas een herdenkingsavond plaats. Na een hartelijk welkomstwoord door Rik Van Daele, directeur Bibliotheca Wasiana, gaf Bart Casier, directeur van Interwaas, toelichting bij de digitalisering. De hoofdmoot betrof een panelgesprek omtrent de rol en betekenis van HVW tussen sleutelfiguren uit de journalistieke wereld 1960-2000. Koen Dewanckel, ex-journalist en huidig communicatieverantwoordelijke van Interwaas, nam interviews af van

  • Marcel Van Brussel, jarenlang HVW-sportmedewerker
  • Luc De Ryck, aanvankelijk sportmedewerker HVW, later algemeen medewerker van concurrent De Voorpost
  • Wouter Vloebergh, hoofdredacteur De Voorpost

De huidige pers was in het panel vertegenwoordigd door Mattias Goossens, journalist Gazet van Antwerpen/Het Nieuwsblad.

De herdenkingsavond werd bijgewoond door een 75-tal genodigden, onder wie de dochter van de stichter (Maurice Van Haver) en tal van oud-journalisten en medewerkers.

Op de foto v.l.n.r. Koen Dewanckel, Luc De Ryck, Marcel Van Brussel, Wouter Vloebergh en Mattias Goossens.

L’Unità (1924-2014)

L’Unità (1924-2014)

Het is al vijf jaar geleden dat de legendarische Italiaanse communistische krant L’Unità ermee is gestopt. Na jarenlange financiële problemen en dalende oplages verscheen het vroegere officiële spraakorgaan van de Communistische Partij van Italië (PCI) sinds 1 augustus 2014 niet meer. De aandeelhouders raakten het niet eens over een crisisplan om de krant te redden. De 80 redacteurs hadden al drie maanden geen loon meer ontvangen. Of het verdwijnen ook te maken heeft met de schadevergoeding van twee miljoen euro die Silvio Berlusconi (foto) in 2009 van het blad eiste wegens de verslaggeving over een aantal seksschandalen waarbij hij betrokken was, is niet geweten.

L’Unità wordt op 12 februari 1924 in Milaan opgericht door Antonio Gramsci. De krant krijgt de naam “l’Unità, quotidiano degli operai e dei contadini”, oftewel “De Eenheid, de krant van de arbeiders en de boeren”. Van 1924 tot 1991 is l’Unità de officiële krant van de communistische partij, die drie jaar eerder, in 1921, werd opgericht o.a. door Gramsci en Togliatti.
De krant heeft een eerste gemiddelde oplage van 20.000 exemplaren per dag. Na de moord op de socialist Giacomo Matteotti op 10 juni 1924, waar l’Unità veel aandacht aan besteedt, loopt de oplage op tot 34.000 kopieën. Matteotti had zich fel uitgesproken tegen de fascistische partij en tegen Benito Mussolini. Op 8 november 1925 wordt de distributie van l’Unità en van l’Avanti, het partijorgaan van de socialistische partij, tijdelijk stopgezet. Na de mislukte aanslag op Mussolini op 31 oktober 1926 wordt de krant opgeheven.
In de periode 1927-1944 wordt l’Unità illegaal gedrukt. Met de komst van de geallieerden in Italië wordt alle opgeheven kranten weer nieuw leven ingeblazen. In Rome komt de eerste officiële editie van l’Unità weer uit. Opmerkelijk is dat er al die tijd afzonderlijke edities voor Noord- en Zuid-Italië bestonden.
Na afloop van de Tweede Wereldoorlog ging de PCI onder het leiderschap van Palmiro Togliatti zich meer en meer verzoenen met het establishment. De PCI had niet meer de ambitie om de bourgeoisstaat omver te werpen. Naar aanleiding van de moord op christendemocraat Aldo Moro in 1978 veroordeelt de krant de Rode Brigades en noemt ze ‘vijanden van de democratie’. Ook kondigt de krant een algemene staking af. De krant wordt ook een voortrekker van het eurocommunisme van Enrico Berlinguer: de dag na de val van de Berlijnse Muur kopt l’Unità met “De mooiste dag van Europa”.
In 1991 wordt de ondertitel van de krant van ‘giornale del PCI’ (krant van de PCI, Partito Comunista Italiano) veranderd in ‘giornale fondato da Antonio Gramsci’ (krant opgericht door Antonio Gramsci). De oplage ligt dan rond de 156.000 kopieën per dag.
Door ernstige economische problemen wordt l’Unità in juli 2000 opgeheven. Tot augustus van datzelfde jaar wordt de krant alleen nog online gepubliceerd. In 2001 wordt de krant echter weer nieuw leven ingeblazen en op 28 maart wordt de eerste nieuwe editie van l’Unità uitgegeven, die het dus echter amper tot 1 augustus 2014 zal uitzingen…

Lees verder “L’Unità (1924-2014)”

Dertig jaar geleden: brief van De Standaard

40 luc carnier en herman verspeetenEen paar dagen schreef ik t.g.v. die brief van Paul Goossens nog dat ik meestal zelfs géén antwoord kreeg op mijn sollicitatie. Wel, eerlijk is eerlijk, ook Patrick Bleyenberg van De Standaard heeft mij een antwoord gestuurd. In beide gevallen zal het wel een standaard-brief geweest zijn (*) maar ze deden toch alle twee hun best om het te doen lijken alsof het een persoonlijke brief was.

(*) Zeker in het geval van De Standaard :-)

Dertig jaar geleden: brief van Paul Goossens

44 paul goossensDertig jaar geleden, na mijn ontslag bij De Batselier, solliciteerde ik als gek. Ik denk dat ik wel ieder dag- en weekblad in Vlaanderen heb aangeschreven. Meestal kreeg ik zelfs nog geen antwoord. Daarom was ik – ondanks de afwijzing – toch in mijn nopjes met deze brief van Paul Goossens, de toenmalige hoofdredacteur van De Morgen. En in zekere zin kwam er inderdààd nog een vervolg op, al had dit niet direct iets met dit antwoord te maken. Het zal zowat een jaar later zijn, zeker, dat ik opving dat men op De Morgen iemand zocht om de sportredactie op zondag te komen versterken. Daar ben ik dan op ingegaan, maar journalistiek bleek dat niet echt een “uitdaging” te zijn, zoals het cliché dan luidt. Mijn taak bestond immers erin om artikels uit Het Laatste Nieuws (dat toen nog niet tot dezelfde persgroep als De Morgen behoorde, maar die samenwerking hing dus duidelijk al in de lucht) samen te vatten. Zeker in die tijd was sport inderdaad geen prioriteit bij De Morgen. Toen het dan ook nog eens slecht bleek te verdienen, kwam er al snel een einde aan de samenwerking. Mijn toenmalige vriendin had in die tijd immers een vriend van mij aangeworven om haar binnentuintje een beetje in orde te houden en die kreeg méér uitbetaald dan ik. Dus bood ze mij dezelfde som aan om haar ’s zondags gezelschap te houden. Dan was mijn keuze snel gemaakt natuurlijk. Toch zou ik occasioneel nog meewerken aan De Morgen. Zo herinner ik mij een bijdrage over mijn bezoek aan de barokopera van Drottningholm en (samen met Tony Landuyt) een stuk over Lomme Driessens.

Vijftig jaar geleden: schoolreis naar Gent

Vijftig jaar geleden: schoolreis naar Gent

In de Retorica ging de schoolreis richting Gent (ik was meteen verkocht, moet ik zeggen, ik heb nog meer dia’s die het bewijzen: kijk maar naar mijn album “1969” op Facebook) en één van de doelwitten was de drukkerij van Het Volk, die toen nog op de Poel was gevestigd. Later zou ze verhuizen naar de Forelstraat in Heirnis (je weet wel, die wijk waar alle straten de naam van een vis dragen), maar enkele maanden na de overname door Het Nieuwsblad ging de drukkerij ook daar dicht. Nu rijden onze beroepsrenners als openingswedstrijd zelfs niet meer de “Omloop Het Volk”, maar de “Omloop Het Nieuwsblad”. En zo komt het dat ik toch met enige nostalgie op deze episode van de geschiedenis terugkijk.

Het dagblad Het Volk werd destijds gesticht als “anti-socialistisch” dagblad, net zoals het ACV een “anti-socialistische” vakbond was. Allemaal gericht tegen de “sossen” natuurlijk, die vanop de kansel verketterd werden. Maar aangezien de toenmalige CVP een standenpartij was met hoegenaamd geen aandacht voor de arbeiders, moest de ontkerstening hiervan toch op een of andere manier worden tegengegaan en dat werd dus het ACV met als orgaan Het Volk.
Tegen de tijd dat ik voor het eerst iets van Het Volk vernam, was dat echter al lang geen strijdpunt meer. Nee, wij kenden eigenlijk eerst en vooral de speciale Tour-editie, waarmee elke avond werd geleurd door jongens die amper ouder waren dan wijzelf. En die riepen dan steeds met dezelfde intonatie: “Het Vooooolk, het gazetje van de Ronde van Frankrijk”.
Eén van die verkopertjes was niemand minder dan Hugo Claus, zoals die bekent tegenover Jeroen Wielaert in diens boek “Het Vlaanderen van de Ronde” (Arbeiderspers, 2013, p.52): “Als jongetje heb ik een tijdje geld verdiend door rond te lopen met de laatste editie van Het Volk. ‘Het Volk! Het Volk!’ Zo ging dat. Een lange psalm, een soort kreet. De krant met de uitslagen en dan ’s avonds in de andere wijken van de stad had je ook van die jongetjes. Samen zeiden we bijna een gebed, als van de muezzin, van de minaret.”

Lees verder “Vijftig jaar geleden: schoolreis naar Gent”