Veertig jaar geleden: Geuzenprijs voor Maurice De Wilde

Veertig jaar geleden: Geuzenprijs voor Maurice De Wilde

Het is vandaag precies veertig jaar geleden dat Maurice De Wilde (1923-1998) in de Gentse Opera de Geuzenprijs mocht ontvangen voor zijn reeks “De Nieuwe Orde“. Tom Lanoye was één van de gasten op de uitreiking van de Geuzenprijs door het studentengenootschap « ’t Zal wel gaan ». Naast prijswinnaars Maurice De Wilde en Jeroen Brouwers zouden (*) o.m. ook nog Wannes van de Velde en Raymond van het Groenewoud van de partij zijn. Deze laatste zal weliswaar niet zingen, maar dat doet Lanoye ook niet (zijn overigens geslaagde Al Jolson-imitatie daar gelaten) en toch zijn ze beiden een verplaatsing overwaard.

Lees verder “Veertig jaar geleden: Geuzenprijs voor Maurice De Wilde”

35 jaar geleden: de Buylefiet

35 jaar geleden: de Buylefiet

In mei 1987 ontstond er controverse rond BRT-journalist Daniël Buyle (Vorst, 14 februari 1951). De krant De Standaard leverde kritiek op twee door Buyle uitgezonden nieuwsuitzendingen. In de eerste uitzending had Buyle een montage gemaakt van opmerkelijke en tegenstrijdige uitspraken van CVP-Kamerlid Herman Suykerbuyk over de Voeren-crisis rond José Happart. De tweede uitzending was controversieel omdat Buyle tijdens een verslag over een boerenbetoging in Brussel een archief-fragment uit 1973 zou hebben gebruikt. In dit archief-fragment was een verslaggever ter plaatse te horen die het had over “zwaar vandalisme in de hoofdstad”. De nieuwe administrateur-generaal van de BRTN, Cas Goossens, gaf Buyle vanwege dit incident een zware sanctie. Volgens Goossens had Buyle met deze montages niet alleen de objectiviteitsregels, maar ook de werkafspraken geschonden. De feitelijke berichtgeving (“nieuws”) en achtergrondinformatie (“actueel”) waren niet duidelijk gescheiden. Bovendien waren de nieuwsuitzendingen hierdoor enkele minuten uitgelopen. De journalist werd op 20 mei 1987 hierom ontslagen.

Lees verder “35 jaar geleden: de Buylefiet”

35 jaar geleden: is het persoonlijke politiek?

35 jaar geleden: is het persoonlijke politiek?

Vandaag is het 35 jaar geleden dat Oliver North werd veroordeeld voor zijn aandeel in de zogenaamde “Iran-Contra-affair” (niet te vroeg juichen: later zullen zijn straffen ingetrokken worden). Ik schreef daar destijds een artikel over in De Rode Vaan onder de titel “Is het persoonlijke politiek?”. Ik vind het nog altijd één van de merkwaardigste artikels die ik ooit heb geschreven. Ik weet nog dat ikzelf het onderwerp heb aangebracht, het was dus zeker geen opdracht van hogerhand. Dus, waarom heb ik dit in godsnaam in mijn hoofd gehaald? Ik weet het nog altijd niet. Ik kan alleen maar zeggen dat we al een heel eind in 1987 zaten en dat we dus al in volle crisis zaten, wat het conflict tussen redactie en partij betreft. Ikzelf kreeg het daarbij nogal te verduren omdat de partij enkel maar mijn proza in aanmerking nam (en, dat wil ik graag toegeven, dat paste vaak nauwelijks of niet binnen een partijblad), maar niet mijn eigenlijke functie als een soort van redactiesecretaris (officieel was Lode De Pooter dit, maar die had op dat moment al last van zijn gezondheid, hij zou trouwens kort nadien met pensioen gaan en niet lang daarna overlijden, anders zou hij uitgerekend vandaag zijn 94ste verjaardag vieren), en dat hield in kopij van en naar de drukkerij dragen, de opmaak mee helpen verzorgen, proefdrukken nalezen enz. Allemaal zaken waar “echte” journalisten zich te goed voor voelden, maar ik deed dat graag en vond het dus zeker niet “beneden mijn waardigheid”, integendeel. Maar tegelijk hengelde ik wellicht toch naar een zekere vorm van erkenning, gewoon als journalist. En vandaar dus…

Lees verder “35 jaar geleden: is het persoonlijke politiek?”

De peperbus van nonkel Miele (24): vrijheid voor Julian Assange

De peperbus van nonkel Miele (24): vrijheid voor Julian Assange

De Britse minister van binnenlandse zaken Priti Patel heeft de uitlevering van Julian Assange (foto Espen Moe – originally posted to Flickr) aan de VS goedgekeurd. Alle journalisten en redacties die vandaag nog steeds niet degelijk op de hoogte zijn van het belang van zijn zaak en deze uitlevering stilzwijgend goedkeuren dragen mee bij aan de aanslag op de persvrijheid. (*)

Lees verder “De peperbus van nonkel Miele (24): vrijheid voor Julian Assange”

Dertig jaar geleden: het eerste nummer van Markant

Dertig jaar geleden: het eerste nummer van Markant

Nog niet zo lang geleden hebben we nog even in herinnering gebracht dat 35 jaar geleden Ludo Loose met een nota over De Rode Vaan een wig dreef tussen de redactie en de partijleiding, waardoor het blad op een hellend vlak terecht kwam, waaruit het niet meer zou recht krabbelen. Nadat in 1990 het Nederlandse “zusterblad” De Waarheid reeds was opgedoekt, moest op 6 maart 1992 dan ook De Rode Vaan de boeken sluiten – ondanks de woorden van Piet Lampaert dus wel degelijk na zeventig jaar (*). Op 8 mei 1992 verscheen weliswaar nog het eerste nummer van de niet-partijgebonden opvolger Markant.

Lees verder “Dertig jaar geleden: het eerste nummer van Markant”

Vijf jaar geleden: Wouter Vloebergh gekroond voor stadsgedicht over Sint-Niklaas

Vijf jaar geleden: Wouter Vloebergh gekroond voor stadsgedicht over Sint-Niklaas

Met het gedicht “Van Putifar tot pittabar” (zie onderaan) won de vroegere hoofdredacteur van het weekblad De Voorpost, Wouter Vloebergh (op bovenstaande foto in het midden tussen twee Voorpost-medewerkers: Luc De Ryck, nu burgemeester van Temse, en fotograaf Raoul De Graeve) vijf jaar geleden de prijs van Culturele Centrale Boontje (Sint-Niklaas) voor het beste stadsgedicht (literatuurwedstrijd). Deze creatie kadert in de viering van het 800-jarig bestaan van (de stad) Sint-Niklaas.

Lees verder “Vijf jaar geleden: Wouter Vloebergh gekroond voor stadsgedicht over Sint-Niklaas”