25 jaar geleden: het eerste nummer van Markant

25 jaar geleden: het eerste nummer van Markant

Nog niet zo lang geleden hebben we nog even in herinnering gebracht dat dertig jaar geleden Ludo Loose met een nota over De Rode Vaan een wig dreef tussen de redactie en de partijleiding, waardoor het blad op een hellend vlak terecht kwam, waaruit het niet meer zou recht krabbelen. Nadat in 1990 het Nederlandse “zusterblad” De Waarheid reeds was opgedoekt, moest op 6 maart 1992 dan ook De Rode Vaan de boeken sluiten – ondanks de woorden van Piet Lampaert dus wel degelijk na zeventig jaar (*). Op 8 mei 1992 verscheen weliswaar nog het eerste nummer van de niet-partijgebonden opvolger Markant.
Lees verder “25 jaar geleden: het eerste nummer van Markant”

Bekroond stadsgedicht over Sint-Niklaas

Bekroond stadsgedicht over Sint-Niklaas

Met het gedicht “Van Putifar tot pittabar” (zie onderaan) won de vroegere hoofdredacteur van het weekblad De Voorpost, Wouter Vloebergh (op bovenstaande foto in het midden tussen twee Voorpost-medewerkers: Luc De Ryck, nu burgemeester van Temse, en fotograaf Raoul De Graeve) gisteren de prijs van Culturele Centrale Boontje (Sint-Niklaas) voor het beste stadsgedicht (literatuurwedstrijd). Deze creatie kadert in de viering van het 800- jarig bestaan van (de stad) Sint-Niklaas.
Lees verder “Bekroond stadsgedicht over Sint-Niklaas”

Willy Courteaux (1924-2017)

Willy Courteaux (1924-2017)

Pas nu is bekend geraakt dat zaterdag reeds Willy Courteaux is overleden, de vroegere journalist bij Humo en eminente vertaler van het werk van William Shakespeare. Wie over die twee aspecten meer wil vernemen, moet doorklikken naar de items die ik daaraan heb gewijd. Hieronder volgt de neerslag van een “bezoek” bij hem thuis dat Filip Delmotte en ikzelf in de woelige periode begin 1989 hebben afgelegd (de rubriek “Het bezoek” in de vernieuwde Rode Vaan was precies een kopie van het fameuze “Humo sprak met”). De tekst is uitgeschreven door Filip Delmotte. Ik kan me van dit interview helaas niet zo heel veel meer herinneren. Wellicht was mijn inbreng minimaal (Shakespeare). Ik herinner me nog wel dat we heel bewust niet de persoonlijke toer zijn opgegaan. Zo hebben we met geen woord gerept over zijn zoon Wolfgang en of hij eventueel nog andere kinderen had. Volgens het doodsbericht, opgesteld door zijn echtgenote Jeanne Soens, was dat inderdaad het geval, maar ze worden niet bij name genoemd. Pas bij zijn dood vernam ik overigens ook dat Willy Courteaux tot de Gravensteengroep behoorde, al stond hij bij de regionale verkiezingen van 2004 wel op de lijst van de Vlaamse Democraten Brussel, een linkse scheurlijst van de N-VA.
Lees verder “Willy Courteaux (1924-2017)”