John Densmore wordt 75…

John Densmore wordt 75…

John Densmore, de drummer van The Doors (foto YouTube), viert vandaag zijn 75ste verjaardag. Hij maakte ook deel uit van de groep toen ik die eind 1978 heb geïnterviewd, maar ik ga dat interview nu niet nog eens hernemen, aangezien ik dat al heb gedaan bij zijn (toenmalige) maten Ray Manzarek en Robby Krieger. Ja zelfs bij zanger Jim Morrison, al was die toen al enkele jaren overleden. Ik ga me hier dus nog maar eens beperken tot Wikipedia.

John Densmore (Santa Monica, Californië1 december 1944) was van 1965 tot 1973 de drummer van de band The Doors die in 1973 stopte. Hij ontpopte zich als een drummer met een heel eigen stijl die voornamelijk beïnvloed werd door jazzmusici Elvin JonesJohn ColtraneMiles DavisArt BlakeyBill Evans en Gene Krupa. Ook The Rolling Stones waren van grote invloed op John Densmore (ik neem aan dat Wikipedia hiermee dus Charlie Watts bedoelt).

Voordat hij toetrad tot The Doors speelde hij kort in een band met de naam The Psychedelic Rangers. Daarin speelde ook Robby Krieger; de latere gitarist van The Doors. Nadat enkele mensen de band van Ray Manzarek hadden verlaten werd Densmore en Krieger gevraagd om toe te treden tot diens nieuwe band. The Doors had nu de bezetting die zo’n fameuze reputatie zou verwerven.

Net als Manzarek en Krieger ergerde Densmore zich al vrij snel aan het buitensporige drugsgebruik van zanger Jim Morrison en diens oncontroleerbare gedrag. Hij kondigde zelfs twee keer aan de groep te zullen verlaten. In de laatste jaren van het bestaan van The Doors waren er dan ook al plannen om verder te gaan zonder Morrison. Toen The Doors enkele jaren na de dood van Morrison ter ziele ging startte Densmore samen met Robby Krieger, Phillip Chen, Roy Davis en Jess Roden The Butts Band. Hoewel de groep twee platen maakte was het geen succes. Alle drie overgebleven Doors richtten zich nu op een solocarrière. Densmore organiseerde drumprojecten, schreef boeken (waaronder zijn reflecties over The Doors, Riders on the Storm, dat verscheen in 1991) en acteerde.

Eén van zijn bekendste projecten is het produceren van de film Road to Return (1998). Met deze film geven Leslie Neale en haar echtgenoot Densmore inzicht in het “Project Return”. Een project in New Orleans dat tot doel heeft om jeugdige delinquenten niet te laten recidiveren na vrijlating, maar hun structuur en een opleiding te geven waardoor ze een maatschappelijke carrière kunnen opbouwen. De laatste keer dat Densmore in het nieuws kwam was toen de twee andere oud-bandleden, Krieger en Ray Manzarek, in 2002 opnieuw met The Doors begonnen. Densmore was er fel op tegen dat zij de naam The Doors gebruikten en spande een rechtszaak tegen hen aan. Daarom traden Krieger en Manzarek met o.a. Ian Astbury eerst op onder de naam The Doors of the 21st Century, later Riders on the Storm en tot aan de dood van Manzarek als Manzarek-Krieger.

Vijftig jaar geleden: de Notenkrakersbeweging

Vijftig jaar geleden: de Notenkrakersbeweging

Deze week was het vijftig jaar geleden dat een concert van het Concertgebouworkest geleid door Bernard Haitink in, uiteraard, het Concertgebouw in Amsterdam werd verstoord door componisten die deel uitmaakten van de zogenaamde Notenkrakersbeweging. Jammer genoeg bestaan er blijkbaar geen foto’s van de actie als zodanig, maar op de Nederlandse Wikipedia vond ik wel bovenstaande foto van Bert Verhoeff (ANEFO), waarop men een discussie kan zien tussen Notenkrakers (o.a. Peter Schat en Reinbert de Leeuw) en het Concertgebouworkest. Dat gebeurde in Hotel Krasnapolsky op 22 april 1970.

De Aktie Notenkraker werd gevoerd door een groep Nederlandse componisten die een vernieuwing van het toenmalige landschap in de klassieke muziek eisten en meer waardering voor en uitvoering van moderne klassieke muziek. De drijvende kracht in deze groep waren Jan van VlijmenMisha MengelbergReinbert de LeeuwLouis Andriessen en Peter Schat. De benaming Aktie Notenkraker werd gebruikt als de tegenhanger van de acties in de theaterwereld met de benaming Aktie Tomaat. Deelnemers werd Notenkrakers genoemd.

Om de onvrede van de leden van de Notenkrakersbeweging te begrijpen, moet rekening gehouden worden met de tijdsgeest. In de jaren zestig ontstond een vorm van maatschappelijke opstandigheid (denk hierbij bijvoorbeeld aan de Provobeweging), waarbij het respect voor de gevestigde orde en autoriteiten onder druk stond. Ook binnen het muziekleven was geen sprake meer van een vanzelfsprekende acceptatie van bijvoorbeeld orkestprogrammering of hiërarchie binnen een orkest. Symbool hiervoor staat het stuk On Escalation van Peter Schat, waarin tijdens het stuk de dirigent geacht wordt het podium te verlaten, waarna uitvoerende musici het stuk zelf gaan leiden. Kern van de kritiek van de componisten die bij de Notenkrakers hoorden of er sympathie voor voelden was dat er enorm veel aandacht was voor oude en laatromantische muziekwerken, waardoor er te weinig kansen waren voor de nieuwe generatie componisten. Deze kritiek, en de naar hun mening passieve houding van programmeurs en andere toonzetters op het gebied van muziekbeleid, leidde in 1969 onder meer tot een gezamenlijke compositie, de opera Reconstructie en de nu meest bekende actie van de Notenkrakers: het verstoren van een concert van het Concertgebouworkest in Amsterdam. In feite kan een kanttekening bij de juistheid van die actie geplaatst worden; bij het Concertgebouworkest was wel degelijk ook ruimte voor nieuwe muziek, zij het dat het niet de hoofdmoot van de programmering betrof. Het Concertgebouw heeft in praktijk dan ook zeer weinig tot niets ondernomen naar aanleiding van de kritiek. Ten slotte verscheen eind jaren zestig een aantal artikelen, essays en andere uitingen van de Notenkrakers of van individuele componisten binnen die groep. De inhoud daarvan bevatte (zeker voor die tijd) zeer links gedachtegoed.

De kritiek van de verschillende componisten op vooral de grote symfonieorkesten van het land, maakte dat de onderlinge verhoudingen ernstig verstoord waren geraakt. Het gevolg hiervan was dat deze componisten zich al dan niet tijdelijk genoodzaakt zagen hun muziek voor andersoortige ensembles te gaan componeren. Er bestaan onder andere voorbeelden van muziek voor blaasorkesten, zoals Monuments of the Netherlands van Louis Andriessen uit 1975, maar ook muziek voor ongebruikelijke muziekensembles, die dan ook vaak door de componisten werden opgericht om de muziek uit te kunnen voeren. Louis Andriessen richtte ensemble De Volharding op, Peter Schat en Floris Guntenaar het Amsterdams Elektrisch Circus. Er ontstonden nog veel meer dan deze ensembles, met verschillende levensduur en succes. De Volharding heeft zelfs tot 2009 bestaan. Een aantal componisten, waaronder Peter Schat, hervond de weg naar het symfonieorkest, legde de geschillen bij en ging zich ook in het schrijven opnieuw daarop richten. Dit leidde dan weer tot ongenoegen onder de componisten die dit (nog) níet deden, omdat zij dit zagen als verraad of als opportunisme, maar met het einde van de maatschappelijke rebellie die in de jaren zestig was opgekomen, eindigde ook de rebellie van deze componisten, in ieder geval als zijnde onderdeel van de Notenkrakers. (Wikipedia)

55 jaar geleden: “Little Red Rooster” (The Rolling Stones)

55 jaar geleden: “Little Red Rooster” (The Rolling Stones)

Morgen zal het 55 jaar geleden zijn dat The Rolling Stones de oude bluesklassieker “Little Red Rooster” uitbrachten (*). Ik heb dit nummer destijds merkwaardig genoeg ter sprake gebracht in een stukje over “gevoelswaarde” in de taal…
Lees verder “55 jaar geleden: “Little Red Rooster” (The Rolling Stones)”

Grace Slick wordt tachtig…

Grace Slick wordt tachtig…

Dat is even slikken! Grace Slick, de zangeres van sixties-groep Jefferson Airplane, wordt vandaag tachtig jaar. Dat betekent dus ook dat zij destijds ook al wat ouder was dan de doorsnee-leden van een popgroep uit die tijd. Dat wist ik toen hoegenaamd niet, integendeel ik vond haar verschrikkelijk opwindend. Dat interesseerde me eigenlijk méér dan haar zangtalent, moet ik toegeven. Hier is ze alvast in al haar glorie te bewonderen. “En het werd zomer…”

Lees verder “Grace Slick wordt tachtig…”

55 jaar geleden: huwelijk van Sonny & Cher

55 jaar geleden: huwelijk van Sonny & Cher

Sonny Bono was begonnen als hulpje van de legendarische platenproducer Phil Spector. Al gauw werkte hij zich van goofer op tot arrangeur, componist en eigen producer. Zijn toen zestienjarig vriendinnetje Cherilyn Sarkisian LaPiere, beter gekend als Cher (zie bovenstaande foto; zij is diegene zonder pornosnor), heeft daarin ook een belangrijke rol gespeeld, aangezien hij ze eerst in achtergrondkoortjes liet opdraven (o.a. voor You’ve lost that loving feeling van The Righteous BrothersDa doo ron ron van The Crystals en Be My Baby van The Ronettes) en daarna als leadzangeres.

Lees verder “55 jaar geleden: huwelijk van Sonny & Cher”

55 jaar geleden: The Rolling Stones in de Ed Sullivan Show

55 jaar geleden: The Rolling Stones in de Ed Sullivan Show

Tijdens hun tournee door de Verenigde Staten doen The Rolling Stones, net zoals The Beatles ook The Ed Sullivan Show aan. Bleef het bij The Beatles nog beperkt tot hysterisch gegil van de fans (waardoor Ed Sullivan zich geroepen voelde om over hen te verklaren dat The Beatles zelf “very decent and polite young guys” waren), dan moesten bij The Rolling Stones de grenzen natuurlijk een beetje worden verlegd. En wat kon worden voorspeld, gebeurde ook: er braken relletjes uit. Waarna Sullivan verklaarde dat ze nooit meer zouden terugkeren in zijn show. Uiteraard kon hij zijn woord niet houden, maar ook The Stones deden water in hun wijn: bij een later optreden zouden zij de – voor Amerikanen – controversiële hit “Let’s spend the night together” omdopen tot “Let’s spend some time together”…