55 jaar geleden: opname van “Eight days a week”

55 jaar geleden: opname van “Eight days a week”

Eight Days a Week werd opgenomen op 6 oktober 1964 als een mogelijke titelsong en single voor de tweede speelfilm van The Beatles. Deze speelfilm had een tijd lang de werktitel “Eight Arms to Hold You” en volgens Lennon schreven hij en McCartney het nummer om te gebruiken als titelsong. Net zoals de titel van de eerste film A Hard Day’s Night afkomstig was van een verspreking van Ringo, zegt Paul McCartney dat ook de uitspraak “eight days a week” van Ringo was.
Lees verder “55 jaar geleden: opname van “Eight days a week””

Vijftig jaar geleden: release van “Abbey Road”

Vijftig jaar geleden: release van “Abbey Road”

In de zomer van 1969 vlogen The Beatles er nog eens voor een laatste keer in, nadat ze in de winter de moeizame filmopnamen hadden afgerond voor het album Get Back dat pas veel later onder de nieuwe naam Let It Be zou worden uitgebracht. De sessies voor Abbey Road zouden de laatste worden van The Beatles als groep. Achter de schermen speelden zakelijke conflicten, onderlinge irritaties en de wetenschap dat het succes hun boven het hoofd was gegroeid, maar in de studio konden The Beatles alle bijzaken opzij zetten. Daar werkten ze aan muziek die volgens velen hun meest doorwrochte, best klinkende album opleverde. Aldus Jan Vollaard in de NRC.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: release van “Abbey Road””

Vijftig jaar geleden: “Sugar Sugar” op nummer één

Vijftig jaar geleden: “Sugar Sugar” op nummer één

Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat “Sugar Sugar” van The Archies op nummer één stond. Althans in de Verenigde Staten. Toevallig is het wel ook exact vijftig jaar geleden dat het nummer de Vlaamse ultratop 30 binnen kwam. Het zou ook bij ons op nummer één geraken (op 25 oktober) en daar zeven weken blijven staan.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Sugar Sugar” op nummer één”

Vijftig jaar Woodstock

Vijftig jaar Woodstock

Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat, precies op de dag dat bij ons Stijn Streuvels overleed, in de Verenigde Staten het fameuze Woodstock-festival van start ging (*). Als dàt geen duidelijk omen was dat er nieuwe tijden aangebroken waren! Eigenlijk is het eerder bekend geworden door de film van Michael Wadleigh en Martin Scorsese en de daarbij horende driedubbele elpee die beide door bovenstaande foto van het vrijende koppeltje Bobbi en Nick Ercoline werden gepromoot. Destijds heb ik er ook in mijn wekelijks rubriekje in De Voorpost aandacht aan besteed, toen het festival nog maar tien jaar achter de rug lag – en dat leek toen al een eeuwigheid!

Lees verder “Vijftig jaar Woodstock”

55 jaar geleden: Rod Stewart voor het eerst op televisie

55 jaar geleden: Rod Stewart voor het eerst op televisie

Morgen zal het ook al 55 jaar geleden zijn dat het eerste televisieoptreden van Rod Stewart plaatsvond. Dat was in “Beat Room” op BBC2. Met welk nummer staat er niet bij vermeld, maar ik dacht dat het “Good morning little schoolgirl” zou geweest zijn, waarmee hij even later ook in “Ready Steady Go” was te zien. “Schoolgirl” werd echter pas op 10 september opgenomen…

Rod Stewart treedt op dat moment ongeveer een jaar op in het clubcircuit. Hij had toen onderdak gevonden bij Chris Peers, niet de Belgische ex-wielrenner natuurlijk, want die zou pas twee jaar later geboren worden, maar wel iemand die zich als manager opwierp van mensen die eigenlijk uit het “buskers-circuit” kwamen, zoals Peter Sarstedt (“Where do you go to, my lovely”). Peers zegt over Rod Stewart: “Hij is de grootste vrek die ik ooit heb ontmoet, maar ook bezeten met een onwrikbare wil om er te komen.”
Ondertussen was Chris Blackwell, de zoon van een Engelsman die zich in Jamaica had gevestigd als eigenaar van een bananenplantage, tot de constatatie gekomen dat de lokale muziek (ska, later reggae genoemd) evenzeer een exportproduct kon worden als bananen. Hij vormde zijn eigen label “Island” en liet voor de Westindische gemeenschap in Engeland in 1964 Millie Small een cover van de R&B-hit van Barbie Gaye uit 1957 “My boy Lollipop” opnemen. Voor de mondharmonicasolo plukte hij een muzikant van de straat, maar dat was dan niet Rod Stewart zoals de legende wil, maar wel Jimmy Powell (*).
Met Jimmy Powell and the Five Dimensions werden twee singles opgenomen, “That’s alright”/”I’m looking for a woman” en “I’ve been watching you”/”Sugar babe”, maar het is mogelijk dat Rod hier niet eens op meespeelt, want hij mocht enkel mondharmonica spelen. Vocaal kwam hij hoegenaamd niet aan zijn trekken. Op een bepaald moment wou de manager hem wel eens horen zingen, maar Jimmy Powell vloog toen kwaad van het podium: “I am the lead singer and no-one else!” Toch hield Rod er in 1964 nog een single aan over (“Good Morning Little Schoolgirl”, de klassieker van Big Bill Broonzy), die tijdens de studiotijd van Jimmy Powell and the Five Dimensions werd opgenomen, samen met drummer Bobby Graham, gitarist Brian Daly, pianist Reg Guest en bassist John Paul Jones. Op de B-zijde namen ze “I am gonna move to the outskirts of town” van Welden & Jacobs op. Ondanks een optreden in “Ready Steady Go” (**) werd het een flop omdat de tekst veel te gewaagd was (de opwarmer van “Ready Steady Go” was Gary Glitter die later voor pedofilie zou worden vervolgd). The Yardbirds namen ongeveer tegelijk ook het nummer op, met een afgezwakte tekst, en zelfs die versie ging de mist in.
Jimmy Powell and the Five Dimensions waren Beatle-epigonen, terwijl Rod Stewart liever rhythm and blues wou spelen (al heeft hij later wel zowel Lennon- als McCartney-composities opgenomen), daarom trok hij eruit en werd hij buskend in één van de vele Londense stations opgemerkt door de toenmalige blueslegende Long John Baldry (1941-2005).

Lees verder “55 jaar geleden: Rod Stewart voor het eerst op televisie”