Rudi van Vlaenderen (1930-1994)

Rudi van Vlaenderen (1930-1994)

De vzw Dacob, het archief en bibliotheek van de studie van het communisme, heeft onlangs het archief van acteur Rudi Van Vlaenderen (foto Jo Clauwaert) ontsloten.

Het kleine archief bij DACOB vzw weerspiegelt de voorkeur van Rudi van Vlaenderen voor maatschappijkritische kunst en meer bepaald zijn fascinatie voor het werk van Bertolt Brecht. Niet toevallig was hij ook stichtend lid van de beheerraad van de vereniging België-D.D.R en werkte nauw samen met het Masereelfonds.

In het archief vinden we tevens stukken die wijzen op zijn nauwe band met andere progressieve organisaties zoals de Gentse Multatulikring en de Federatie van de Socialistische Toneelverenigingen, afdeling Oost-Vlaanderen. Het archief is heel disparaat en werd zo goed als mogelijk beschreven en ingedeeld volgens toneelvoorstelling of -organisatie. Het bevat een aantal scripts, regieaanwijzingen en documentatiemateriaal.

Raadpleeg de inventaris hier of zoek in Pallas.

Lees verder “Rudi van Vlaenderen (1930-1994)”

Nand Buyl (1923-2009)

Nand Buyl (1923-2009)

Vandaag is het al tien jaar geleden dat Nand Buyl op 86-jarige leeftijd is overleden aan een hersenbloeding. Helaas kan ik geen stuk brengen over de man zelf. Ik zou uiteraard kunnen vertellen over hoe hij mijn jeugd heeft gekleurd, eerst als de schipper naast Mathilde en daarna als Axel Nort, maar daarover kunt u elders al uitgebreid lezen, ik heb daar niets speciaals aan toe te voegen. Toen ik daarna voor De Rode Vaan toneelrecensies verzorgde, was dit vooral in het Gentse en had ik dus weinig met Nand Buyl te maken. Die was immers op dat moment de leider van de Brusselse KVS. En hier zaten we met een probleem…
Lees verder “Nand Buyl (1923-2009)”

Theaterjaaroverzicht 1988

33 dirk tangheVoor het voetlicht was 1988 ongetwijfeld het jaar van de Blauwe Maandag Compagnie en van Dirk Tanghe (foto).

Het Antwerpse gezelschap maakt van theater opnieuw een belevenis. Vooral « Nachtwake » in een regie van Guy Joosten (begin dit jaar) en « De Meeuw » herkneed onder leiding van Luk Perceval zijn parels. Zowel het hedendaagse stuk van Lars Norén als de eigentijdse mise-en-scène van de « klassieker » van Anton Tsjechov ontlokten bij ons de uitroep: « Perfect ». Typisch voor het Belgische cultuurbeleid is de subsidiekruimel waarmee het gezelschap zich tevreden moet stellen.

Intussen blijven heel wat flink betoelaagde huizen maar wat aanmodderen. Toch hebben twee van die gevestigde schouwburgen het aangedurfd iemand te engageren die al lang in de alternatieve ruimten het theaterpubliek wist te enthousiasmeren. In het NTG kreeg regisseur Dirk Tanghe zelfs een contract voor drie jaar aangeboden. Binnenkort zien we daar nieuw werk van hem, met onder andere « Dood van een handelsreiziger » naar het werk van Arthur Miller.

In de Brusselse KVS ensceneerde Tanghe in februari een gedurfde versie van Shakespeares « Romeo en Julia ». Een kleine groep professionele acteurs werd er voor de gelegenheid aangevuld met 32 jongeren, van wie de meesten nog nooit op de planken gestaan hadden. Tanghe slaagt erin tegelijk tijdloos en bijzonder eigentijds te werken. « Romeo en Julia » werd alvast een overrompelend publiek succes.

Dat is wel nieuw aan de jonge durvers van het Vlaamse theater: er mag opnieuw gespeeld worden. Sommige confraters bekijken dat allemaal met een scheef oog. Moet theater dan niet iets « verhevens » zijn ? Anderen blijven pleiten voor de gecompliceerde warrigheid. Daarvoor halen zij zelfs al eens nijdig uit naar mensen die erin slagen de complexe realiteit of de al even ingewikkelde menselijke psyche te verzoenen met toegankelijk, wervelend, gevoelig, beklijvend theater. Wat moet theater anders zijn ?

Referentie

Piet Loose in De Rode Vaan nr.52 van 1988