25 jaar geleden: nieuwe hoop voor Europees Centrum voor Opera en Vocale Kunst?

25 jaar geleden: nieuwe hoop voor Europees Centrum voor Opera en Vocale Kunst?

Hoe zou het nog met het Europees Centrum voor Opera en Vocale Kunst (ECOV) zijn? Het werd in 1983 gesticht door wijlen Karel Aerts, Paul Berckx en Micheline Heyse. Oorspronkelijk hielden zij hun zomercursussen in de Oude Commanderij van Alden Biesen (foto), maar sedert 1991 was dat in het Gentse muziekconservatorium. In 1994 verkeerde de vereniging echter blijkbaar reeds in moeilijkheden, aangezien ik in Het Laatste Nieuws toen een artikel schreef met als titel: “Nieuwe hoop voor het ECOV?”
Lees verder “25 jaar geleden: nieuwe hoop voor Europees Centrum voor Opera en Vocale Kunst?”

Antonia Brico (1902-1989)

Antonia Brico (1902-1989)

Vandaag is het al dertig jaar geleden dat Antonia Brico (foto Brustige via Wikipedia) is overleden. Zij was de eerste vrouw die in New York het orkest van de Metropolitan Opera dirigeerde. Maar na twee voorstellingen werd ze ontslagen omdat de bariton John Charles Thomas weigerde onder haar leiding te zingen.

Brico werd geboren als kind van Agnes Margaretha Brico, een 22-jarige ongehuwde moeder. Ze groeide op bij pleegouders, het echtpaar Wolthuis, waar ze de naam Wilhelmina Wolthuis had. Ze emigreerde met hen in 1907 of 1908 naar Oakland (Californië). Ze kreeg al jong pianoles en toen ze in 1919 van de Oakland Technical High School afkwam, was ze al een ervaren pianiste en had ze ervaring in het dirigeren. Aan de Universiteit van Californië – Berkeley werkte Brico als assistente van de directeur van de San Francisco Opera. Na haar afstuderen in 1923 studeerde ze piano bij verschillende leraren, met name de Poolse musicus Zygmunt Stojowski.

In 1927 ging Brico naar de Universiteit voor de Kunsten in Berlijn. Ze studeerde in 1929 af in orkestdirectie, als eerste Amerikaan. In die periode was ze ook een leerling van Karl Muck, dirigent van het Philharmonisch Orkest van Hamburg, bij wie ze na haar afstuderen nog drie jaar studeerde. Na haar debuut als professioneel dirigente bij de Berliner Philharmoniker in februari 1930, werkte Brico met de San Francisco Symphony Orchestra en de Philharmonische Gesellschaft van Hamburg. Ze kreeg lovende kritieken van critici en van het publiek. Optredens als gastdirigente bij orkesten in DetroitWashington D.C. en andere steden volgden al snel. In 1934 werd zij benoemd tot dirigente van het nieuw opgerichte Women’s Symphony Orchestra dat in januari 1939 (na de toelating van mannen) het Brico Symfonieorkest werd.

In juli 1938 was Brico de eerste vrouw die de New York Philharmonic leidde, maar na twee voorstellingen werd ze ontslagen omdat de bariton John Charles Thomas weigerde onder haar leiding te zingen. In 1939 trad ze op met het symfonieorkest van het Federal Music Project tijdens de New York World’s Fair. Tijdens een Europese tournee, waarin ze zowel als pianiste en als dirigente optrad, werd Brico door de Finse componist Jean Sibelius uitgenodigd om het Filharmonisch Orkest van Helsinki te leiden.

Brico verhuisde in 1942 naar Denver waar ze de Denver Philharmonic Orchestra oprichtte, een semi-professioneel orkest. Ze was van 1958 tot 1963 ook dirigente van het Boulder Philharmonic Orchestra. Ze gaf tevens pianoles, onder meer aan folk-zangeres Judy Collins, die haar carrière begon als klassiek pianiste. Brico bleef optreden als gastdirigente bij orkesten over de hele wereld.

Ze woonde sinds 1988 in de Bella Vita Towers, een verpleeghuis in Denver, waar ze in 1989 na een langdurige ziekte op 87-jarige leeftijd stierf. In 2018 maakte de Nederlandse Maria Peters een biopic over haar debuut onder de titel “De dirigent”. Het scenario (ook van Peters) heeft wat weg van een jeugdfilm en het acteren is ook navenant, maar het geheel is toch onderhoudend en kan een groot publiek aanspreken. Toch groter dan een saaie documentaire alleszins. (Wikipedia)