Tachtig jaar geleden: ontstaan van Sinatramania

Tachtig jaar geleden: ontstaan van Sinatramania

Vandaag is het precies tachtig jaar geleden dat het orkest van Tommy Dorsey een reeks optredens verzorgde in het Paramount Theatre van New York. Als zanger was de nu legendarische, maar toen nog piepjonge crooner Frank Sinatra van de partij. De optredens veroorzaakten zoveel ophef dat men van dan af sprak van “Sinatramania”.

Lees verder “Tachtig jaar geleden: ontstaan van Sinatramania”

Perry Como (1912-2001)

Perry Como (1912-2001)

Het is vandaag ook al twintig jaar geleden dat de Italiaans-Amerikaanse crooner Perry (eigenlijk Pierino) Como is gestorven. In de jaren vijftig, toen hij reusachtig populair was, moest ik (ondanks mijn jeugdige leeftijd waardoor ik nog in het ongewisse was over de rock’n’roll-revolutie) niet erg veel van hem hebben (uitgezonderd misschien “Magic moments”), maar dat is ondertussen gewijzigd. Dat is begonnen in 1973 toen hij zijn laatste hit had met “And I love you so” van Don McLean. Ik vond dat zeer aangrijpend gezongen door “zo’n oude man”. Zoals men kan uitrekenen, was Perry Como toen 61 jaar, tien jaar jonger dan ik nu ben!

Lees verder “Perry Como (1912-2001)”

Zestig jaar geleden: “It’s now or never” is de snelst verkochte single in Engeland…

Zestig jaar geleden: “It’s now or never” is de snelst verkochte single in Engeland…

Het is vandaag zestig jaar geleden dat Billboard meldde dat “It’s now or never” van Elvis Presley de snelst verkochte single in het Verenigd Koninkrijk was. Op een week tijd werden er immers 780.000 exemplaren van verkocht.

Lees verder “Zestig jaar geleden: “It’s now or never” is de snelst verkochte single in Engeland…”

Tex Beneke (1914-2000)

Tex Beneke (1914-2000)

Het is vandaag ook twintig jaar geleden dat de Amerikaanse zanger Tex Beneke is overleden (foto William P.Gottlieb via Wikipedia). Hij is een typisch voorbeeld van zangers in de zogenaamde big band era (*), toen zangers ondergeschikt waren aan orkestleiders (zelfs Frank Sinatra is zo nog begonnen bij Harry James en Tommy Dorsey). In het geval van Beneke was dat dus Glenn Miller en dat vanaf 1938. Nummers als “Chattanooga Choo Choo” of “I’ve Got A Gal In Kalamazoo” kennen wij dus als zijnde van Glenn Miller en enkel wie wat dieper wil graven, zal weten dat het Tex Beneke is die hierop de vocals voor zijn rekening neemt (**).

Lees verder “Tex Beneke (1914-2000)”

Johnnie Ray (1927-1990)

Johnnie Ray (1927-1990)

Het is vandaag al dertig jaar geleden dat de Amerikaanse crooner Johnnie Ray is gestorven. Wat hem onderscheidde van andere, zeg maar “normale”, crooners was zijn exuberante optreden. Vandaar dat ik deze live-versie heb gekozen, ook al wordt ze dan ontsierd door enorme teksten in een mij onbekende taal. Er bestaat een leukere versie (wat beelden betreft), maar helaas heeft men daar de live-muziek weggeknipt en er de studio-versie voor in de plaats gezet. Op die beelden ziet men ook heel goed het enorme hoorapparaat dat Ray in zijn rechteroor droeg. Hierdoor was hij vaak het voorwerp van spot (“hij kan gelukkig zichzelf niet horen zingen“) door mensen die aanstoot namen aan zijn hitsige act. Nochtans wordt hij precies daardoor (want niet door zijn muziek zelf die redelijk traditioneel is) als voorloper van de rock’n’roll beschouwd.

Tachtig jaar geleden: eerste plaat van Frank Sinatra

Tachtig jaar geleden: eerste plaat van Frank Sinatra

Vandaag precies tachtig jaar geleden werd de eerste plaat gezongen door Frank Sinatra uitgebracht. Het betrof “From the bottom of my heart” van Roy Ingraham en Jack Murray. Zoals in die tijd gebruikelijk werd die wel aangekondigd onder de benaming van de orkestleider, in dit geval Harry James. Sinatra had een tweejarig contract bij hem en werd 75 dollar per week betaald. Ray Setterfield van “On this day” vertelt het verhaal…

Though the song may have come from the bottom of Sinatra’s heart, it was a flop, selling just 8,000 copies – small-fry by any standards. Undaunted, Sinatra went on to become one of the biggest-selling recording artists ever, notching up sales of more than 150 million records worldwide. 

In 1941 en ’42 verscheen hij reeds tweemaal uncredited in films (“Las Vegas Nights” en “Ship ahoy”), maar vanaf 1943 ging zijn filmcarrière dan toch definitief van start met “Reveille with Beverly”. Vijf jaar later was hij te zien in “The miracle of the bells” van Irving Pichel. Producer Jesse L.Lasky even sought approval from the Catholic Church before casting him as Father Paul. The church had no objections. Frank Sinatra’s scenes weren’t written by screenwriter Ben Hecht but by DeWitt Bodeen (1908-1988), an author of several books on Hollywood stars.