Paul Van Aken (1949-2011)

21 paul van akenHet is alweer vijf jaar geleden dat de Neerlandicus Paul van Aken op 62-jarige leeftijd is overleden. Paul was zoon van de Vlaamse auteur Piet van Aken (1920-1984) en de appel viel niet ver van de boom: ook Paul was schrijver, zij het vooral essayist, literair recensent en criticus. Van Aken publiceerde talloze artikelen in literaire tijdschriften als Ons Erfdeel en Septentrion, alsmede in humanistische bladen als De Vrijzinnige Lezer en Het Vrije Woord en in maçonnieke bladen als Thoth. Hij schreef trouwens ook een “Kritiek van de Maçonnieke Rede” (2003). Beroepshalve gaf hij lessen Nederlandse taal en literatuur in het middelbaar onderwijs.
Lees verder “Paul Van Aken (1949-2011)”

Ludo Martens (1946-2011)

Ludo Martens (1946-2011)

Het is vandaag ook alweer vijf jaar geleden dat Ludo Martens, de partij-ideoloog van de Vlaamse PVDA, is overleden. Hij is amper 65 geworden en overleed aan de ziekte van Alzheimer. Ludo Martens werd geboren in Torhout, maar mijn collega Jan Mestdagh, die toch een vijftal jaren ouder was, heeft hem daar blijkbaar nooit gekend, er werd op De Rode Vaan alvast niet veel over hem gesproken. Ikzelf had toen uiteraard ook al Amada (zoals de PVDA oorspronkelijk heette en ik blijf erbij dat ik een hand heb gehad in de overgang van “Alle macht aan de arbeiders” naar het letterwoord Amada, maar zoiets kan ik natuurlijk niet bewijzen) de rug toegekeerd, al heb ik nog één keer voor de PVDA gestemd toen ik al losse medewerker was van De Rode Vaan (*). Dat kwam dan vooral omdat ik het adagium van Martens (zoals hij dat op de radio nog eens mocht herhalen) eigenlijk nog steeds kan onderschrijven, namelijk dat “een politicus het volk moet dienen”. De vraag is echter welk volk de PVDA dan in gedachten had. Ondanks het IJzerbedevaart-verleden van Ludo Martens kan dat toch niet het Vlaamse volk geweest zijn: sommige programmapunten van de PVDA staan namelijk volledig haaks op de verlangens en de verzuchtingen van de Vlamingen. Al geef ik toe dat het een moeilijke evenwichtsoefening is tussen “het volk” te geven wat het wil en het anderzijds aan het verstand te brengen wat het dan wel zou “moeten” willen…
Lees verder “Ludo Martens (1946-2011)”

Dirk Tanghe wordt zestig…

Dirk Tanghe wordt zestig…

De Vlaamse theatermaker Dirk Tanghe viert vandaag zijn zestigste verjaardag. Ik moet nog vaak aan hem terugdenken. Zoals deze week nog toen ik las dat Benny Claessens (de dikke broer van Bart De Pauw uit “Het geslacht De Pauw”) in zijn jongste stuk in het NTG zijn acteurs op het podium laat plassen (en het gelukkig daarna ook zelf weer opkuisen). Niet dat Dirk Tanghe zoiets ook zou doen. Nee juist integendeel! In een periode dat dergelijk “theater” opgang begon te maken en ik mij meer en meer met tegenzin naar de schouwburg sleepte, was hij voor mij juist een rots in de branding. En niet alleen voor mij blijkbaar: zijn stukken waren meestal een groot succes. Dat kón dus wel niet goed zijn! Dirk moest in die tijd dan ook vaak spitsroeden lopen bij zijn spitsbroeders en ik twijfel er niet aan dat dit ook heeft bijgedragen tot wat later is gevolgd…
Lees verder “Dirk Tanghe wordt zestig…”

Lode De Pooter (1925-1993)

Lode De Pooter (1925-1993)

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat mijn leermeester bij De Rode Vaan, Lode De Pooter, officieel met pensioen is gegaan. In de praktijk maakte dat weinig verschil uit: Lode bleef haast dagelijks naar de redactie komen om daar zijn functie als redactiesecretaris uit te oefenen, ook al was deze functie na zijn pensionering theoretisch aan mij toegewezen. Dat heeft echter nooit problemen gegeven, Lode en ik, die in de nieuwe lokalen van de Lemonnierlaan naast elkaar zaten, bleven gewoon de taken verdelen naargelang het uitkwam.
Lees verder “Lode De Pooter (1925-1993)”