Mikhail Bezverkhny en de Sint-Annakerk

Mikhail Bezverkhny en de Sint-Annakerk

Sinds nieuwjaar speelt de Russisch-Gentse violist Mikhail Bezverkhny (71) voor de poort van de Sint-Annakerk als protest tegen de plannen van de stad Gent om de beschermde kerk om te vormen tot een vestiging van Delhaize. Gisteren kwam zelfs Sigiswald Kuijken zijn actie ondersteunen.

Hij werd winnaar van de Kon.Elisabethwedstrijd voor viool in 1976, waarna men lange tijd niets meer van hem heeft gehoord. Hoewel hij binnen de USSR vele concertreizen en opnames maakte werd het hem vanaf 1978 immers voor lange tijd belet in en uit het westen te reizen. Na de val van het communisme heeft hij in 1990 zich definitief in België gevestigd, waar hij dacht dat men hem nog wel zou kennen. Hij kwam echter van een kale reis thuis tot in Le Soir een artikel verscheen over een winnaar van de Elisabethwedstrijd die straatarm in Brussel woonde. Dat artikel bracht veel op gang. Hij kon les geven, eerst in Antwerpen en vanaf 1993 in het Gentse conservatorium. Daar leerde hij o.a. Mireille Gleizes kennen, met wie hij hedendaagse Russische muziek uitvoerde en opnam.
Hij heeft ook voor een eerste studio-opname van werk van Geisler Wyganowski gezorgd. Het eerste deel bestaat uit een aantal opnames voor één of meestal twee violen (samen met de jonge Belgische violist Jonathan Morton), op het tweede deel is Bezverkhny te horen met zijn toenmalige vrouw Olga op piano. Dit deel is toegankelijker, leunt zelfs tegen de salonmuziek aan. Maar overal hoort men de typisch Oost-Europese czardas-invloeden. Naast de vele opnames die hij onder meer heeft gemaakt voor Melodya en Deutsche Grammophon, heeft Mikhail Bezverkhny ook zijn sporen verdiend als dirigent, acteur en als componist van onder andere filmmuziek. Zo werd zijn Suite Gambrinus bekroond tijdens het internationale filmfestival van Valence (Frankrijk) in 1992. Daarnaast is hij ook actief als kunstschilder.
In 2012 kwam hij plotseling in het nieuws omdat hij aan de Gentse Sint-Baafskathedraal als streetbusker optrad. Per uur krijgt hij gemiddeld 10 tot 15 euro. ‘Voor het geld doe ik het niet’, vertelt hij aan Karel Van Keymeulen. ‘Ik kan anderhalf uur spelen, maar dan is mijn energie op. Mensen op straat geven alleen maar iets als ze het goed vinden. Ik heb veel geld verdiend, maar ik heb ook veel uitgegeven. Ach geld… daar komen veel slechte dingen uit voort. (…) Ik ben zeven keer getrouwd en ik heb vijf kinderen. Ik heb nog een dochtertje van zes en een zoontje van vier, met wie ik een zeer goed contact heb. Met mijn ex-vrouwen heb ik een vriendelijke relatie. Maar ik ben alleen, met mijn hond Mumrik. (…) Ik speel evengoed op straat als in Carnegie Hall. Ik hou van het contact met mensen. (…) Als professor kon ik moeilijk op straat spelen, nu ben ik een vrij man. Ik ga dit doen tot het einde van mijn leven, zelfs in de winter, maar niet elke dag. Ik wil nog elke dag mijn techniek verbeteren. Het plafond bestaat niet.’
Tot slot bezingt hij nog even de schoonheid van Gent. ‘Gent is een van de parels in de wereld. Brugge is veranderd in een museum. Gent is levendig en geen etalage. Ja, in mijn hart ben ik een Gentenaar.’

Lees verder “Mikhail Bezverkhny en de Sint-Annakerk”

Mitsuko Uchida wordt zeventig…

Mitsuko Uchida wordt zeventig…

Ik heb het al eerder gezegd: ik gebruik verjaardagen als kapstok om artikeltjes op mijn blog aan op te hangen, onafgezien van het feit of ik de persoon in kwestie nu leuk vind of niet. Meestal schrijf ik zo’n inleiding als het politiek “foute” figuren betreft, maar in het geval van de klassieke pianiste Mitsuko Uchida gaat het over iets helemaal anders. Ik hou namelijk helemaal niet van haar manier van spelen. Dus om alle misverstanden te vermijden: ze verjaart vandaag, da’s waar, maar ik zal het zeker niet vieren!

Mitsuko Uchida, 10de in de Elisabethwedstrijd 1968, speelde in de Bijloke in Gent het eerste pianoconcerto van Beethoven zeer briljant maar met veel romantische pathos, krachtig, autoritair, gedecideerd, kortom “typisch Beethoven”. Nu kan men opmerken: als het “typisch Beethoven” is, dan is toch alles in orde? De aanhalingstekens hebben echter ook hun betekenis. Ik bedoel daarmee dat ze Beethoven speelde, zoals we dat sedert de romantiek gewoon zijn. Een Beethoven waarvan ik eerlijk gezegd niet hou. Omdat hij me meer aan Berlijn dan aan Wenen doet denken, als je begrijpt wat ik bedoel… Zowel Roger Norrington (op televisie) als Frans Brüggen (tijdens het Festival van Vlaanderen) hebben echter aangetoond dat in een “authentieke” interpretatie Beethoven plotseling veel “jonger” klinkt. Nu is Beethoven uiteraard Mozart niet, maar toch is de man volgens mij ook aan deze nieuwe interpretatie toe, die speelser, lichter, charmanter is (*). Zeker in zijn jeugdwerken toen hij nog niet gekweld werd door zijn doofheid. Overigens heeft ook Mitsuko Uchida een integrale uitvoering van Mozarts klavierconcerti opgenomen, maar dan uiteraard weer op een vleugel. Bovendien doet ze dat op plaat eveneens met The English Chamber Orchestra en ook hier berust de leiding, net zoals in de Bijloke, bij Jeffrey Tate.

(*) De datum van het optreden is alweer verloren gegaan. Op basis van deze zinsneden kan ik echter zeggen dat het moet dateren uit de periode dat ik nog maar pas had kennisgemaakt met de historische uitvoeringspraktijk.

Ida Haendel wordt negentig jaar (?)

Ida Haendel wordt negentig jaar (?)

Ik heb een hekel aan mensen die geheimzinnig doen over hun leeftijd. Meestal zijn het vrouwen, maar op Facebook zie ik ook tal van mannen die hun geboortedatum niet opgeven of anders enkel de dag en de maand (om verjaardagswensen te kunnen krijgen) maar niet het jaar. De Engelse violiste Ida Haendel (foto Jelle Pieter De Boer via Wikipedia) die werd geboren in Polen is ook zo iemand. “Reportedly born 15 December 1928,” zoals er op Wikipedia te lezen staat, met als toevoeging: “The Strad magazine dated March 1937 gives her birth date as 15 January 1923; her precise age is in doubt.” Normaal kan je er van op aan dat de oudste datum de juiste is, maar de Nederlandse Wikipedia houdt het bij 1928 en de bijgevoegde foto zou uit 2016 dateren, laten we dus voor één keer maar aannemen dat zij de uitzondering op de regel is.
Lees verder “Ida Haendel wordt negentig jaar (?)”