Je eerste liefde vergeet je nooit

69 josieLang vóór Elvis Presley « Heartbreak hotel » zong, was er een liedje van een Hollandse zanger dat als titel had « Je eerste liefje vergeet je nooit meer » of zoiets. En of dat de waarheid is! Alleen… wie is je eerste liefje? Is dat het meisje dat je voor het eerst via kriebels in de buik laat voelen dat jij een jongetje bent en zij een schepsel van heel andere makelij? Of is het het meisje waarvan je voorzichtig, heel voorzichtig, onder het truitje voor het eerst de borstjes mag aanraken, het fameuze tettekerus? Of is het, in deze permissieve tijden, ineens carrément het eerste meisje waarmee je het bed induikt? (nota: de vrouwelijke lezers vervangen in de voorgaande regels de respectievelijke geslachten, met uitzondering van de extreme feministen…)
Lees verder “Je eerste liefde vergeet je nooit”

De tradities van de Nieuwe Scène

Hoe een dubbeltje rollen kan. Destijds splitste de Internationale Nieuwe Scène zich in enerzijds het Collectief, waarvan de leden de volksere Italiaanse Fo-import voorstonden, en anderzijds de Mannen van den Dam, die aan de zogenaamde Brechtiaanse theaterbenadering de voorkeur gaven. Het was een bikkelharde strijd destijds, maar het dubbeltje hotste en botste en uiteindelijk zijn de « Mannen » de « nieuwe esthetiek » gaan aankleven, terwijl het juist het Collectief is dat eerst een Brecht-collage heeft gerealiseerd (« Het ja en het nee van B.B. ») en daarna « Moeder Courage en haar kinderen ». Uit beide producties is nu een muziekselectie gemaakt en op plaat verschenen. Ondertussen wordt nochtans ook de Fo-traditie levendig gehouden met een (voor het Vlaamse landsgedeelte alleen al) derde versie van « Wij betalen niet ! ». Beide producties roepen echter een paar bedenkingen op…
Lees verder “De tradities van de Nieuwe Scène”

Speeltheater

26 Eva BalEva Bal
Spring
De vier Aymijnskinderen
Neusjes
Pas maar op… of anders
Vogel-vrij
Tot we kwaad worden
Reinaert de Vos
Langspeelplaat
De Malle-malle-mannetjes
Soort zoekt soort nr.25 van 1982
Hoogtevrees nr.24 van 1983
De Boot nr.51 van 1983
De Dolle-domme-dametjes nr.50 van 1984
Het bedrijf nr.1 van 1985
Koningen nr.19 van 1986
Nacht in februari nr.39 van 1986
Een Meeuw met een Snorretje nr.39 van 1986.
Adrian Mole nr.7 van 1987
Enfantillages nr.20 van 1987
David en Goliath nr.47 van 1987
Wie troost Muu ? nr.50 van 1987
Escapade nr.6 van 1988
De mompelaar en de liefde nr.49 van 1988
Bezint… begint… hoge bomen wind!
De Bergamot
Reis naar Rusland nr.23 van 1990
Krijtkring nr.2 van 1991
Hoge bomen wind 2 nr.16 van 1991
Landschap van Laura 19/6/1991
Winters 5/1/1996
Alleen. Alleen. 3/2/1997
Voetstappen in de nacht
Sikkepit 28/4/1999
Bentekik 
Aààrgh!! 2/2/2001

« De Boot »: no future

Naar het schijnt heeft Eva Bal, leidster van het Speeltheater, liever dat men een productie regelrecht afkraakt of de hemel in schrijft, dan dat men ze omzichtig met een « ja, maar… » of een « nee, maar… » benadert. Indien dat zo is, dan kan ze nu alvast de tenen krullen, want deze recensie van haar jongste spruit, « De Boot », is er één van de laatste categorie.
Lees verder “« De Boot »: no future”

Het Speeltheater heeft nu ook z’n plaat

Eindelijk zouden we zo zeggen. Vandaar trouwens dat deze eerste plaat van het Gentse Speeltheater meteen een soort van verzamelelpee is geworden. Wordt ze inderdaad vooral gekoppeld aan de huidige kindermusical « Vogel-vrij » dan werden ook uit vroegere producties een paar nummers geselecteerd. « De eerste drie om nostalgische redenen », aldus Eva Bal. Een eerlijk standpunt maar een beetje zwak natuurlijk. Maar kom, « Ik heb een beer » en « Vreemd kind in je straat » uit de gelijknamige musical van 1976 vallen nog best mee.
Anders is het gesteld met « Pim » uit het tienercabaret « Tijdelijk geschift » (1978). Frank Jacobs heeft destijds deze productie met superlatieven overladen in de r.v., dus nemen we aan dat binnen het stuk zelf dit nummer op z’n plaats kwam, maar op deze plaat vloekt de pure cabaretstijl met de naar voorzichtige pop neigende andere nummers, die ook qua tekst minder zwaar op de hand zijn.
Vandaar dat we het een spijtig beslissing vinden dat uit de o.i. beste musical « Spring » slechts één nummer is overgenomen, namelijk « Luciana » gezongen door Mia Grijp (foto). Als redenen hiervoor werden immers precies de bezwaren opgesomd die wij tegen « Pim » hebben : te zeer gebonden aan de productie zelf en andere stijl.
De rest (nog zes liedjes) is zoals gezegd uit « Vogel-vrij » overgenomen. Bevredigend, zouden we zeggen, net als de musical zelf. Chris de Braekeleer (drums), Paul Schoors (gitaar), Erik de Wolf (bas) en Johan van den Eede (piano, ook de man die alles heeft getoonzet en de productie in handen heeft) verdienen een poot.
Het Speeltheater begint ook eerlang een « offensief » in het Gentse Arcatheater om z’n lopende producties nogmaals aan het publiek voor te stellen. Dat zijn : « Reinaert de Vos » (maandag 10 mei, 14 u.), « Soort zoekt soort » (maandag 3 mei, 10 u. en dinsdag 11 mei, 19 u.), « Tot we kwaad worden… » (zondag 9 mei, 20 u.) en « Malle-mannen-mannetjes » (zondag , 9 mei, 15 u. en dinsdag 11 mei, 14 u.).
Even in herinnering brengen dat « Reinaert de Vos » de eenmansopvoering is van Raymond Bossaerts en zeker de moeite waard om bij te wonen. « Tot we kwaad worden… » daarentegen is een zwakke productie van en over tieners, maar — althans zo houdt men ons voor — de kritiek is ter harte genomen en « er is aan gewerkt ». Op « Soort zoekt soort », de « opvolger » van het uitstekende tienerstuk « Pas maar op… of anders », en de « Malle-malle-mannetjes » voor kinderen van vijf tot zeven jaar komen we nog terug van zodra we een voorstelling hebben kunnen meepikken.

Referentie
Ronny De Schepper, Het Speeltheater heeft nu ook z’n plaat, De Rode Vaan nr.18 van 1982

Opgepast staat netjes

Er zijn twee jeugdtheaters in Gent waar wij een boontje voor hebben : het Speeltheater en Stekelbees (er zijn er meer maar laten we het hier nu bij houden) en beiden hebben redenen tot juichen. Laten we dus ook onze stem verheffen in het huldekoor, zij het gedempt want de alomgekende subsidiepolitiek van deze regering zou hier en daar misschien nog wel een stokje kunnen voor steken.
Voor z’n vierde seizoen kan het Speeltheater van Eva Bal misschien eindelijk een beroep doen op een eigen zaal. De ASLK heelt immers aan de Dendermondsesteenweg te Sint-Amandsberg een in onbruik geraakte bioscoopzaal aangekocht, die tot een theater zal worden verbouwd. En er wordt aan het Speeltheater gedacht voor wat de exploitatie ervan betreft.
Naast dramalessen voor kinderen en tieners en spelavonden voor volwassenen zal men daar dan ook kunnen kennismaken met het nieuwe, repertoire van het Speeltheater. Dat bestaat enerzijds uit verlengingen zoals “Neusjes” dat we pas onlangs hebben besproken en anderzijds uit nieuwe producties als “Reinaert de Vos” en « Tot we kwaad worden », die pas in het najaar in première zullen gaan.
Het stuk voor tieners “Pas maar op… of anders” loopt nog tot januari ’82. In februari zou het dan moeten worden opgevoIgd door een andere tienerproductie… Als de financies dit toelaten.
Regisseur André Vermaerke heeft voor dit stuk immers een beroep gedaan op drie uitstekende free lance-acteurs, Luk De Koninck. Jakob Beks en Brie Leloup en het is dus niet zeker dat deze mensen ook voor een volgend project beschikbaar zijn.
Er wordt wel eens gezegd dat de leeftijdsgroep van de prille tieners (12-16 jaar) het meest in de kou blijft staan in het theater. Te oud voor de sprookjes van Taptoe of de fratsen van Stekelbees, te jong voor Hamlet of Oh Calcutta. Gelukkig is een en ander nu wel ten goede aan het keren. Naast het Speeltheater hebben b.v. ook Theater Poëzien en Symptoom aangepaste producties op het getouw gezet.
Aan Symptoom komt overigens de verdienste toe de jongeren zelf aan het werk te zetten. Met een resultaat waar we reeds een behoorlijk eurofisch artikeltje hebben aan gewijd en waar we na afloop van “Pas maar op…” nog méér in gingen geloven. Wat die jongeren presteerden kon immers –
alle verhoudingen in acht genomen – naast de nochtans uitstekende vertolking van drie rasacteurs worden gelegd.
Natuurlijk zijn er vaktechnische kneepjes die voor amateurs niet zijn weggelegd. Met zijn “veroveringsscène” verovert Luk De Koninck b.v. niet enkel het hart van Brie, maar ook dat van alle toeschouwers.
Omdat we weer erg kort moeten zijn, beperken we ons tot nog twee opmerkingen : André Vermaerke verdient alle lof voor z’n regie, al kwam de inleiding met het directe contact met het publiek, in het Arenatheater niet zo goed over omdat (alweer) vooral volwassenen op een jongerenproductie afgekomen waren. Dat pedagogische aspect is trouwens een tweede element van lof. Bij de productie is immers een zeer goede werkmap gevoegd. En uit eigen ervaring weten we dat als er één ding is dat de schoolgaande jeugd liever doet dan toneel kijken, dan is het zelf spelen. Dus…

Referentie
Ronny De Schepper, Opgepast staat netjes, De Rode Vaan nr.22 van 1981

Vrij als een albatros

In de Gentse incrowd circuleert op dit moment een raadsel dat als volgt gaat : had hij in dat restaurant geen albatros gegeten, hij had geen zelfmoord gepleegd. Maar los dat zelf maar eens op tijdens een dood moment op café.
De albatros die wij bedoelen is de nogal logge vogel die eens hij opstijgt een sierlijke vlucht beschrijft (overigens uitstekend verklankt in het instrumentaaltje van Fleetwood Mac). En het is op die manier dat we een andere nieuwe productie van het Speeltheater, “Vogel-vrij”, zouden willen typeren.
De grondidee van dit stuk van en door kinderen is dezelfde als bij de vorige musical “Spring”, in plaats van “durf te springen” wordt het nu “durf te vliegen”. Alleen was “Spring” verder gebaseerd op een eigen visie op 150 jaar België, terwijl er in “Vogel-vrij” nauwelijks een verhaal le bespeuren valt. Het stelen van een sportvliegtuig, een verblijf in een tropenhol en in een superkamp houdt misschien wel beloftes in, maar die worden toch niet helemaal ingelost.
Vooral de drie beroepsacteurs die weer in het spel worden verweven, brengen niets wezenlijks bij. Frans van der Aa kan hoegenaamd niet overtuigen. terwijl het stilaan bekende duo Mia Grijp-Raymond “Bosje” Bosschaert deerlijk faalt als fascistisch koppel. Of beter waren die hele super-kamptoestanden gewoon achterwege gelaten. Gek dat de kinderen die zogezegd zelf zouden hebben gekozen…
Dat het desondanks toch nog een genietbaar spektakel is, komt door de bekende Eva Bal-ingrediënten : het creatief omspringen met kindertalent, de poëtische evocaties (zij het soms iets te langdradig voor kinderen), de leuke muziek, gebracht door een paar bekende namen uit het popwereldje en heel eventjes ook door de kinderen zelf. Ondanks alle onhandigheden vonden wij dat erg sympathiek.

Referentie
Ronny De Schepper, Vrij als een albatros, De Rode Vaan nr.22 van 1981

Kinderen toegelaten

Positief denken : wat we alvast apprecieerden in de nieuwe productie van het Speeltheater, « Tot we kwaad worden », is dat ze zo kort was. Op minder dan een uur was het voorbij en een hele avond lag nog voor de boeg. Waren we dus tóch niet voor niks gekomen.
Het stuk zelf was inderdaad bedroevend ontgoochelend. Het was iets nieuws voor het Speeltheater (een stuk door en voor tieners) en het is een afgang geworden. Dat is het «bedroevende» aspect want nog steeds hebben wij veel sympathie voor jonge mensen die op deze manier zinvol met hun vrije tijd willen omspringen. Maar «ontgoochelend» was dat voor hen toch een hele infrastructuur ter beschikking stond, waarop het kleine theater Symptoom bijvoorbeeld niet kan bogen maar deze laatsten hebben dan toch maar met geringere middelen vorig seizoen een veel boeiender en gaver werkstuk afgeleverd.
De fouten (vooral het totale gebrek aan psychologische opbouw en de vreselijke uitspraak) liggen m.a.w. volledig bij de begeleiding: achtereenvolgens Arlette Veys, die om onduidelijke redenen tussen de tieners is verzeild geraakt, Monique Bellens, die hiermee haar examen aflegt voor haar regie-opleiding (en volgens onze normen gezakt zou zijn) en Eva Bal zelf, die een te duidelijke stempel drukt op de acteerstijl van de jongeren. Die komen onderling trouwens tot zeer ongelijke prestaties met als dieptepunt Jan Hubleau die doorlopend onverstaanbaar is en dat blijkbaar dient af te reageren op zijn beklagenswaardig drumstel (om van onze oren nog te zwijgen).
Over het verhaaltje zelf valt niets te zeggen want er is er geen. Het zijn de gebruikelijke sketches die tienerproblemen in het licht stellen en het eindigt op een ongebreidelde agressiviteit die echter totaal ongeloofwaardig overkomt omdat het geen jongeren van de Muide of de Brugse Poort (Gentse arbeiderswijken) betreft, maar modieus-progressief opgevoede, brave tieners.

Een weekendje kindertheater

Vorig weekend vonden in Gent twee premières plaats van nieuwe theaterproducties die zich tot het jeugdige volkje richten : Stekelbees stelde na een reeks try-outs de definitieve versie van “De kleine vandalen” voor en Taptoe pakte voor het eerst uit met « Thomas zit te dromen in de klas ».
Wij hebben beide Gentse theaters reeds eerder met elkaar vergeleken en daarbij geconstateerd dat ze zowat elkaars antipode waren. Stekelbees, oorspronkelijk ook als poppentheater gestart, is zich in de loop der tijden meer en meer op animatie gaan toeleggen, terwijl Taptoe bleef zweren bij professionele maar nogal klassieke marionettenvoorstellingen, waarbij wij ons vooral stoorden aan het procédé van vooropgenomen geluidsbanden.
Het was dus duidelijk hoe de kaarten lagen vóór dit weekend. Als we bijgevolg lichtjes ontgoocheld worden door Stekelbees en zeer enthousiast reageren op Taptoe, wil dit hoegenaamd nog niet zeggen dat wij een ommezwaai van 180 graden hebben gemaakt, alleen dat beide theaters althans in hun recente producties dichter bij mekaar komen te liggen.
Lees verder “Een weekendje kindertheater”

Even terugspringen in de tijd

Even terugspringen in de tijd

Het is reeds reeds een paar maand geleden dat we de kindermusical “Spring” van Eva Bal hebben voorgesteld. We beloofden toen dat we hierop nog eens zouden terugkomen in de vorm van een interview met Eva, rnaar ook met kinderen van op het podium en uit de zaal. En wij zouden de Rode Vaan niet zijn als wij onze beloftes niet gestand zouden doen!
Lees verder “Even terugspringen in de tijd”