Freek Neirynck (1949-2019)

Freek Neirynck (1949-2019)

Op donderdag 5 december werd in het Gentse stadhuis nog zijn geautoriseerde biografie voorgesteld (foto Joke Vandamme) en gaf Freek Neirynck zijn Loatste Koozerieje als Perfesser Gensch en nu vernemen we dat hij gisterennacht is overleden in een ziekenhuis in Oostende. Hij was al een tijdje ziek, maar toch kwam zijn overlijden als een verrassing.

Lees verder “Freek Neirynck (1949-2019)”

570 jaar geleden: oprichting van “De Fonteine”, de oudste rederijkerskamer van Gent

570 jaar geleden: oprichting van “De Fonteine”, de oudste rederijkerskamer van Gent

Rob Ehrenstein laat zijn “theatergeschiedenis der Nederlanden” starten in Gent, in de elfde eeuw. Het betreft namelijk het kerstspel “Ordo stellae” dat wordt toegeschreven aan ene Theodoricus uit de Sint-Pietersabdij (later zou hij abt worden in Sint-Truiden). Het is echter pas in de 15de eeuw dat met het ontstaan van de rederijkerskamers er ook eerste gespecialiseerde schouwburgen komen. Zo ook in Gent, waar de Loofblomme, Iverige Jonckheit, Jhesus met der Balsemblomme, Mariën Theeren, De Fonteine en Broedermin en Taelyver (later bekend onder de meer populaire naam De Melomanen) actief zijn. In het Schepenhuis hadden de achtbare heren schepenen toen immers een ontspanningszaal ingericht die ze de naam “Comediante Caemere” meegaven. Na verloop van tijd mochten ook andere burgers (maar dan toch “burgers”) van het spektakel komen genieten.

Lees verder “570 jaar geleden: oprichting van “De Fonteine”, de oudste rederijkerskamer van Gent”

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Vanavond ben ik uitgenodigd bij de familie Cocquyt de Boezinghe. Nee, ik maak jullie niet ongevraagd deelgenoot aan mijn privé-leven, maar als je vandaag of morgen naar het poppentheater « Geneviève de Brabant en version flamandophone » wil gaan kijken, dan zal je wel een uitnodiging van deze adellijke familie op zak moeten hebben ★ Goed, goed, laat die boze lezersbrief maar achterwege, het betreft hier een grapje van Theater Taptoe, dat op deze originele manier z’n dertigste verjaardag viert. En ik vind wel dat je het spel moet meespelen. « Ah jaaaa ! » ★ Dit laatste doet me eraan denken dat een van de contrabas spelende zonen van dr.Lecompte op de middag eveneens in de opera te gast is, samen met onder meer klarinettist Fang Song en celliste Muriel Bialek, voor een programma van Spaans-Franse kamermuziek ★ En je kan daar zo maar naartoe, zonder hinder te ondervinden van« Paparazzi » ! Die zitten immers vanavond en morgen voor de laatste keer in de Van Crombrugghezaal bij het Gents Amusements Theater ★  Terwijl in de Rode Pomp pianiste Miwako Matsuki (foto Flickr) te gast is. (HLN, 20/2/1998)

Reggae Peggy

Moet Taptoe het met heel wat minder geld stellen, dan was hun musical « Reggae Peggy » toch ook heel ambitieus van opzet. Er kwam immers film bij te pas, poppenfilm uiteraard maar ook tekenfilm. De kinderen werden aangespoord om op scène met videomateriaal te werken en een heuse reggae-groep, The Skyblasters, moest de muziek van Herman Elegant kleur geven. Alles bij mekaar misschien té veel hooi op de vork. En toch is de ontgoocheling die wij achteraf voelden, niet te wijten aan de risico’s die men heeft genomen, maar wel aan het aller-essentieelste van dergelijke productie : het gebrekkige scenario en meer bepaald de uitermate flauwe dialogen. Grappen als een producer die een « kont-rakt » heeft met een sponsor, dat kan toch niet ! Om dan nog van de vreselijke vermenging van Nederlands met een soort van film-Amerikaans te zwijgen. (De Rode Vaan nr.15 van 1987)

Vina Bovy, de pêle-mêle van een operadiva

Zowel de operaliefhebbers van Antwerpen als die van Gent kunnen we de voorstelling van “Die Fledermaus” aanraden, want ze loopt alternerend in de twee zalen van de Opera voor Vlaanderen. Wat “Die Fledermaus” betreft, uitstekend waren vooral de kleinere partijen, met name de potsierlijke cipier van Kamiel Lampaert, de dik in de verf gestopte gravin van Christiane Lemaitre en het niet te snuggere quatuor militairen van Boudewijn van Averbeke, Frans van Eetvelt, Jean Segani en Barbara Krabbe. Koen Crucke als Janicki daarentegen moet beslist opnieuw wat bijgeschaafd worden. Silveer van den Broeck dirigeerde het geheel met bijzonder veel Schwung. Dat men dit nog altijd kan gaan bekijken mag in Gent misschien verwondering wekken omdat daar ook de speciale Vina Bovy-herdenking loopt die Theater Taptoe in samenwerking met O.V.V. heeft opgezet. Deze dubbele programmatie is echter mogelijk omdat de evocatie van de Gentse operadiva (1900-1983) in de salons plaatsvindt.
Lees verder “Vina Bovy, de pêle-mêle van een operadiva”

Brokkelige Blokken

30 peer van der kreeftOndanks de rode kaart voor theater Poëzien (die met het puur visuele « De feen van Niks » nochtans heeft geprobeerd de kritiek « onvoldoende dramatisering van de gebrachte teksten » in extremis nog te ondervangen) en de ongunstige beoordeling van de KJT-mastodont heeft de Raad van Advies voor Toneelkunst (RAT) zich, zoals enkele weken geleden reeds aangestipt, onverwacht positief uitgelaten over het kinder- en jeugdtheater in Vlaanderen. Dit duidelijk als illustratie van de zegswijze « beter laat dan nooit » want alhoewel het Speeltheater en Stekelbees (beide uit Gent) zeker deze late erkenning verdienen, is het toch de vraag waaraan ze die eer precies nu te danken hebben, nu beide theaters zich juist zijn gaan bezinnen over hun taak en functie, omdat ze zelf inzagen dat ze aan dringend vernieuwing toe waren.
Lees verder “Brokkelige Blokken”

Twintig jaar geleden: Jacqueline Van Quaille in de Munt

Twintig jaar geleden: Jacqueline Van Quaille in de Munt

Eind jaren zeventig zong Jacqueline Van Quaille (foto YouTube: Tristan-duet met Claude Heater) een “La Traviata” met een “sublieme mezza-voce” (althans volgens Willy Maijeur) in een KVO-productie van Luigi Martelli. Ook de enscenering van Guido Maeremans was “een lust voor het oog” (W.M.).
Lees verder “Twintig jaar geleden: Jacqueline Van Quaille in de Munt”

De Waaslandwolf

Deze namiddag (vrijdag 29 december 2000) kan u voor het laatst in het Minnemeerstheater terecht voor “Oink”, de bewerking door Danilo Conti, Antonella Piroli en Freek Neirynck van het uiterst bekende sprookje over de wolf en de drie biggetjes. In zijn stukken voor volwassenen heeft Theater Taptoe de gewoonte om op de politieke actualiteit in te spelen, in dat geval zou dit dan “de wolf en de drie schaapjes” geworden zijn, maar omdat dit een stuk is voor de allerkleinsten heeft men zich toch maar aan de versie met de varkentjes gehouden. Het stuk wordt heel toepasselijk gespeeld door Wennie De Ruyck en Dirk De Strooper.
De Ruyck moet vanavond in de Tinnen Pot ook nog voor de voorlaatste keer de handschoen opnemen tegen Walter De Groote in “Boks” van Marthinus Basson.

Marjorein in mineur

« In een klein dorpje is de drumband Klopterop de plaatselijke vedette. Elders hebben drumbands allemaal majorettes en dat willen ze nu bij Klopterop ook. Marjorein, de dochter van de plaatselijke kroegbaas moet dat klusje dan maar opknappen. Ze zou evenwel liever een instrument bespelen, maar dat wil de voorzitter niet. Toch zal ze haar willetje doorzetten ».
Dit is de korte inhoud van « Marjorein de majorette », de nieuwe poppenmusical van theater Taptoe. De auteur is zoals gebruikelijk Freek Neyrinck, de regie is van Bert Van Tichelen, de choreografie (?!) van Ria Fiers en de muziek van Sjakie van de Hoek, excuseer van den Berg. Geen van deze mensen voldoet echter, want dit stuk is flauw, oubollig, betuttelend, slecht geacteerd, slecht gezongen en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Taptoe staat bekend als een technisch goed marionettentheater. Je vraagt je dan ook af wat Luk De Bruyker mag bezielen om zijn vaardigheid zo te laten verkwijnen en integendeel te staan stuntelen op het podium. De marionettenscènes worden in het huidige stuk gewoon herleid tot ellenlange dialogen die de aandacht van de kinderen hoegenaamd niet gaande kunnen houden. En over de enige goede vondst (de vogels in de boom) zouden we willen zeggen : « Eén zwaluw maakt de lente niet. »
Terug naar af.
Luk De Bruyker refereerde hieraan in De Bond van 22 januari 1982:
“Hugo Meert in het Laatste Nieuws zag het dramatisch allemaal niet zo goed zitten (wat kan je anders verwachten van een auteur-recensent?) en Ronny de Schepper van de Rode Vaan schreef ons in de vernieling. Heeft daar blijkbaar een patent op, want hij noemde mij ooit een miskleum (sic, RDS) die beter met poppen zou blijven spelen dan de scène op te wandelen. Daan Bauwens schrijft echter: «Luk De Bruyker, die als Groucho Marx, met dikke kont en Frans accent, makkelijk de koldertoer opgaat». Glunderend rijd ik met de fiets naar het secretariaat.”

Referentie
Ronny De Schepper, Marjorein in mineur, De Rode Vaan nr.52 van 1981