Wim De Wulf (1956-2016)

Wim De Wulf (1956-2016)

Gisteren was ik op zoek naar een foto van Wim De Wulf en zo kwam ik tot mijn verbijstering te weten dat hij al twee jaar geleden is overleden! Op 25 augustus 2016 schreef Roger Arteel een in memoriam waaruit ik hieronder enkele passages bloemlees, maar ik weet niet hoeveel tijd er tussen dit in memoriam en het eigenlijke overlijden ligt. Het blijkt uiteindelijk op 29 juli te zijn. Hij “was al een tijdje ziek” zeggen sommige overlijdensberichten, dan weet je al hoe laat het is…
Lees verder “Wim De Wulf (1956-2016)”

Peer van der Kreeft aan het lijntje

30 peer van der kreeftHoe zou het nog met Peer van der Kreeft zijn? Vroeger woonde hij in mijn straat en kwam ik hem wel eens tegen, maar nu is het toch al een tijdje geleden dat ik hem nog eens heb gezien. En het interview dat ik met hem had in onze rubriek “aan het lijntje” is ondertussen ook alweer dertig jaar geleden.
Lees verder “Peer van der Kreeft aan het lijntje”

Brokkelige Blokken

30 peer van der kreeftOndanks de rode kaart voor theater Poëzien (die met het puur visuele « De feen van Niks » nochtans heeft geprobeerd de kritiek « onvoldoende dramatisering van de gebrachte teksten » in extremis nog te ondervangen) en de ongunstige beoordeling van de KJT-mastodont heeft de Raad van Advies voor Toneelkunst (RAT) zich, zoals enkele weken geleden reeds aangestipt, onverwacht positief uitgelaten over het kinder- en jeugdtheater in Vlaanderen. Dit duidelijk als illustratie van de zegswijze « beter laat dan nooit » want alhoewel het Speeltheater en Stekelbees (beide uit Gent) zeker deze late erkenning verdienen, is het toch de vraag waaraan ze die eer precies nu te danken hebben, nu beide theaters zich juist zijn gaan bezinnen over hun taak en functie, omdat ze zelf inzagen dat ze aan dringend vernieuwing toe waren.
Lees verder “Brokkelige Blokken”

Hoopjes protoplasma die elkaar bespringen

« De mens, resultaat van overhaast ingenieurswerk op de zevende dag, baart zijn uitvinder zorgen. Eeuwen al staart hij zich staar op een van bloed druipend videoscherm. Zijn aards paradijs is geëvolueerd in een stinkend, walmend tranendal waar zielige hoopjes protoplasma elkaar bespringen, in elkaar binnen dringen, elkaar afslachten terwijl ze de raarste geluiden maken. »
Lees verder “Hoopjes protoplasma die elkaar bespringen”

Wijs, jong

Het begon al met de titel. Zo beginnen vaak oprisperig-zure kritieken en zo begint ook de onze… maar hij eindigt er ook mee. Inderdaad, buiten de niet zo welluidende noch goed gekozen slogan “Dood ’t gewoon of de oorlog 14-18”, hebben wij weinig aan te merken op de schitterende voorstelling door een tiental jongeren (blijkbaar middelbare scholieren) die zich onder de naam Abbedoe koesteren onder de vleugels van het progressieve Symptoomtheater uit Gent dat op diverse fronten actief is.
Lees verder “Wijs, jong”

Het gaat je wél aan…

Het Gentse theater Symptoom verdient werkelijk alle lof voor de manier waarop ze met de creativiteit van jonge mensen weten om te springen. Hebben we in De Rode Vaan nr 12 van 1981 reeds luidruchtig de loftrompet gestoken over hun tienerproductie (met Abbedoe), dan kunnen we dat nu (iets gedempter) ook doen voor “Snerte vioja” van Peperkoreke, een groep jongeren tussen zeven en dertien jaar.
Die iets grotere relativering is trouwens aan het leeftijdsverschil te wijten. Indien we bij de tieners bepaalde theaterfeilen vaststelden (die we graag door de vingers zagen) dan zijn die bij deze kinderen natuurlijk nog meer aanwezig.
Maar dat mag nauwelijks een bezwaar heten als men ziet met welke inzet er wordt gespeeld (b.v. door de “professor” van zeven jaar oud). Hoe de oudsten reeds aanstalten kunnen maken om « in een hogere klasse » te gaan spelen (om in voetbaltermen) te spreken en hoe technische tegenslagen en grappige versprekingen spontaan worden opgevangen, beter dan profs het zouden doen…
Lees verder “Het gaat je wél aan…”