Weg met Halloween! Leve Heer Halewijn!

Weg met Halloween! Leve Heer Halewijn!

Ik heb het al eerder gezegd: ik heb een hekel aan al die geforceerde Halloween-toestanden. Gewoon al omdat het zo weer een puur Amerikaans gebruik is dat aan ons wordt opgedrongen. Zeven jaar geleden verscheen er in Het Laatste Nieuws een enquête waaruit bleek dat niet minder dan vier op vijf Vlamingen mij gelijk gaven. Ik hoop dat dit nu nog altijd het geval is, want de laatste tijd ben ik ook nog om een andere reden tegen. Nog niet zo heel lang geleden, zei iemand op de radio n.a.v. alweer een geval van wat men dan noemt “zinloos geweld”: “We hebben wat minder Halloween en wat meer Allerheiligen vandoen.” De man voegde er ter verontschuldiging nog aan toe: “Sorry voor het katholieke jargon.” Maar zelfs bij een rabiate atheïst zoals mij hoefde hij zich niet te verontschuldigen voor zijn taalgebruik. We hebben immers inderdààd wat meer nood aan “Allerheiligen” dan aan “Halloween”! Enfin, voor wie toch niet zonder kan, die kan zich beter in de geschiedenis van het gebruik verdiepen en zo kom je zowaar zelfs bij onze… Heer Halewijn uit!

Lees verder “Weg met Halloween! Leve Heer Halewijn!”

Stefan Hertmans wordt zeventig…

Stefan Hertmans wordt zeventig…

De Gentenaar Stefan Hertmans, die zes jaar geleden de AKO Literatuurprijs heeft gewonnen voor zijn boek ‘Oorlog en terpentijn’, gebaseerd op de cahiers van zijn grootvader (zie bovenstaande foto), viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ter gelegenheid daarvan zou ik een oproep willen lanceren: wie heeft er nog foto’s van Stefan (of Stef zoals we hem toen noemden) uit de tijd van de Germaanse?

Lees verder “Stefan Hertmans wordt zeventig…”

Dirk De Witte (1934-1970)

Dirk De Witte (1934-1970)

Toen ik Germaanse Filologie studeerde, zat er in ons jaar een meisje, waarover men fluisterde dat ze nog een verhouding had gehad met de schrijver Dirk De Witte, die op 27/12/70 (dus toen we in de tweede kandidatuur zaten) zelfmoord pleegde. Als ik me goed herinner, was er zelfs sprake van een zus van haar, die eveneens een verhouding met hem had gehad. Er werd dan ook geïnsinueerd dat heel die merkwaardige liefdesgeschiedenis aan de oorsprong van het drama lag. Het verbaasde me bijgevolg uitermate dat ik pas vele jaren later te weten kwam dat de bekende roman “Hoe heette de Hoedenmaker?” van Loekie Zvonik hierover zou gaan. Ik had het boek ondertussen al enkele jaren in mijn bezit, maar had het tot dan toe nog niet geopend. Nu begon ik er meteen aan…

Lees verder “Dirk De Witte (1934-1970)”

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

De vijftiende aflevering van de Mededelingen van het Cyriel Buysse Genootschap stond vooral in het teken van het overlijden van professor Antonin van Elslander, één van de grondleggers van de Buysse-studie. Anne Marie Musschoot, zijn opvolgster vaan de Gentse universiteit en tevens voorzitster van het Genootschap, wijdde aan hem een ontroerend in memoriam. (Foto Jo Clauwaert)

Lees verder “Twintig jaar geleden: cultuur in Gent”

Cyriel Buysse (1896-1994)

Cyriel Buysse (1896-1994)

Het is vandaag 25 jaar geleden dat Cyriel Buysse is overleden. Ik heb het dan wel over Cyriel Buysse, de wielrenner, maar van hem schijnen er geen foto’s te bestaan op het internet. Dankzij hem heb ik echter eindelijk een foto ontdekt van een fietsende Cyriel Buysse, de schrijver (uiterst rechts op bovenstaande foto van de heemkundige kring van het Land van Nevele). Omwille van de vele wielrennende Buysses heb ik eerder reeds contact opgenomen met Anne Marie Musschoot, de voorzitster van het Cyriel Buysse Genootschap, met de vraag of er sowieso iets terug te vinden is over wielrennen in het werk van Buysse. Toch geen domme vraag als je weet dat Cyriel Buysse zeer sportief was. Maar nee dus, volgens Mieke zou er niets te vinden zijn dat erop wees dat Buysse ook belangstelling had voor de wielersport. Tot nu dus deze foto. Al is die natuurlijk eerder een voorbeeld van fietstoerisme en zegt dit nog altijd niks over de belangstelling van Cyriel voor zijn wielrennende naamgenoten…

Tien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here”

Tien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here”

Leuke scène in de fijne televisieserie “Lost in Austen”: nadat Darcy zijn liefde voor Amanda Price heeft bekend (hij noemt haar “she who must be loved” en, verdorie, hij heeft nog gelijk ook: Amanda is een gerundium – of een gerundivum, ik heb die twee nooit goed uit elkaar kunnen houden – eigenlijk zou dit dus ook een goede naam geweest zijn voor Ayesha, “she who must be obeyed”), vraagt zij hem om een gunst. Zij wil hem namelijk de fameuze scène uit “Pride and prejudice” laten overdoen, waarbij Colin Firth (als Darcy) uit het water stapt (foto). “Haar” verliefde Darcy (gespeeld door Elliot Cowan) kan dat natuurlijk niet weigeren en op dat moment spreekt Price de historische woorden: “I’m having a strange postmodern moment here”. Maar wat is dat dan eigenlijk “a postmodern moment”?

Lees verder “Tien jaar geleden: “I’m having a strange postmodern moment here””