330 jaar geleden: de uitvinding van de klarinet

330 jaar geleden: de uitvinding van de klarinet

Het is natuurlijk zeer riskant om op de uitvinding van een instrument een precieze datum te kleven. Mijn Frans-Canadese vriend Alcide dekt zich dan ook langs alle kanten in om 14 januari 1690 als “geboortedatum” van de klarinet (foto YouTube) op te geven: “On s’accorde pour dire que l’Allemand Johann Christoph Denner est l’inventeur de la clarinette parce qu’on sait qu’il en fabriquait avant 1700, que certaines de ses clarinettes existent encore et aucune autre clarinette est plus antérieure. La date du 14 janvier peut être contestée bien qu’aucune autre date n’est connue.”

Lees verder “330 jaar geleden: de uitvinding van de klarinet”

Beknopte geschiedenis van de vioolbouw

Beknopte geschiedenis van de vioolbouw

Het is al twintig jaar geleden dat ik voor Het Laatste Nieuws vioolbouwer Luc Deneys ging interviewen (foto YouTube). Ver moest ik mij daarvoor niet verplaatsen, want de heer Deneys woont in de Sint-Jacobsnieuwstraat, dus in het verlengde van de straat waar ik woon. Het interview als zodanig heb ik voorlopig nog niet teruggevonden, maar ik heb wel een artikel over de geschiedenis van de vioolbouw, waarin ik ook Luc Deneys aan het woord laat…

Lees verder “Beknopte geschiedenis van de vioolbouw”

Udo Jürgens (1934-2014)

Udo Jürgens (1934-2014)

Het is al vijf jaar geleden dat de Oostenrijkse zanger Udo Jürgen Bockelmann is overleden. Wij kennen hem allemaal als Udo Jürgens…

Ik leerde Udo Jürgens al heel vroeg kennen, met name door zijn hitje “Jenny” uit 1958, wat ik nog steeds zijn beste nummer vind, al wil dit helemaal niet zeggen dat ik vind dat hij daarna niets waardevols meer zou hebben gepresteerd, integendeel zelfs, er zijn zeker een tiental nummers van zijn hand die ik hoog inschat.
Maar de reden dat “Jenny” zo’n indruk op mij heeft gemaakt, heeft ongetwijfeld ook met persoonlijke omstandigheden te maken. Ik had in die tijd namelijk een nichtje, dat ik echter nooit als zodanig heb gekend omdat ze een jaar vóór ik geboren werd op zeer jonge leeftijd is gestorven aan kanker. Het enige wat ik me van haar herinner is een foto met haar kaal hoofdje (van de bestralingen uiteraard). En hoe heette dit nichtje? U raadt het al, nietwaar. Mijn tante (haar moeder dus) kocht dan ook dit singeltje van Udo Jürgens en huilde zich telkens te pletter als ze het speelde. Later zou een andere tante ook een dochtertje krijgen en ook zij kreeg de naam Jenny mee. Deze Jenny is gelukkig nog steeds alive and kicking en verjaart precies op dezelfde dag als ik (al is ze wel drie jaar jonger). Ook Udo Jürgens zelf heeft een dochter die hij Jenny heeft genoemd (en een zoon die John heet, daarnaast heeft hij op z’n minst nog twee buitenechtelijke kinderen, Sonja en Gloria).
Na “Jenny” bleef ik geregeld iets horen van Udo Jürgens, aangezien hij haast jaarlijks deelnam aan het Eurovisie Songfestival. Zijn beste nummer in deze reeks vond ik zijn eerste, “Warum nur warum”, dat als “Walk away” (Matt Monro) een groot internationaal succes werd, maar toch is het pas het derde, waarmee hij eindelijk de overwinning in de wacht sleepte dat ik heb gekocht (“Merci Chérie” in 1966). Tussendoor was er ook nog “Sag’ ihr, ich laß sie grüßen”.
Tal van nummers van de hand van Udo Jürgens werden gecovered door andere artiesten. In ons eigen taalgebied was dat o.m. “Griechischer Wein”, dat in de versie van Joe Harris “Drink rode wijn” werd en “Geef me je angst” van André Hazes, die dit wel – zoals het een groot artiest past – helemaal naar zijn eigen hand heeft gezet. André Van Duin zingt met “Een echte vriend” ook nog een versie van “Ich war nog niemals in New York”, maar deze versie heb ik nog niet gehoord en kan ik dus ook niet op haar merites beoordelen. Het nummer zelf (“Ich war nog niemals in New York”) daarentegen vind ik één van Jürgens’ beste. Het is een beetje de mannelijke tegenhanger van “The ballad of Lucy Jordan” (“At the age of 37 she realized she’d never ride through Paris in a sports car with the warm wind in her hair”). Het is ook een beetje de archetypische song over de man die het huis verlaat om een pakje sigaretten te gaan kopen en die nooit meer weerkeert (“Und nach dem Abendessen sagte er, lass mich noch eben Zigaretten holen geh’n (…) Er zog die Tür zu, ging stumm hinaus (…) und auf der Treppe dachte er, wie wenn das jetzt ein Aufbruch wär, er müsse einfach geh’n für alle Zeit”).
Verder schreef hij o.a. nummers voor Shirley Bassey (“Reach for the Stars”) en zelfs voor Frank Sinatra (“If I never sing another song”) maar bij mijn weten heeft die het nooit gezongen: hij heeft het weggegeven aan zijn kompaan uit de Rat Pack, Sammy Davis jr.
Andere schitterende nummers van Udo’s hand zijn “Aber bitte mit Sahne” en “Mit 66 Jahre (fangt das Leben erst an)”. Beide nummers heb ik hem herhaaldelijk zien zingen op de Duitse televisie toen hij de 66 jaren al lang gepasseerd was, maar hij kon het nog met zoveel vitaliteit brengen dat je hem zou hebben geloofd. Ik kan je echter verzekeren: hij liegt!

Lees verder “Udo Jürgens (1934-2014)”

25 jaar geleden: Laurence Cornez in Vooruit

25 jaar geleden: Laurence Cornez in Vooruit

Geboren in 1964, trad Laurence Cornez (op bovenstaande foto naast zangeres Sandra Nazé) oorspronkelijk op als begeleidster van Anna Teresa de Keersmaeker in “Mikrokosmos”. Daarna richtte zij samen met Jean-Luc Fafchamps in 1989 het “Bureau des Pianistes” op met de bedoeling het publiek ongewone programma’s aan te bieden. Er zijn natuurlijk wel eens vaker concerten voor twee of meer piano’s, maar vaak gaat het dan om bewerkingen. Zij willen enkel werk brengen dat origineel voor dergelijke samenwerking werd geschreven. In 1991 kwam Stéfan Ginsburg (°1969) er als derde lid bij en de huidige samenstelling kwam tot stand in 1993 toen Jean-Luc Fafchamps de groep verliet en vervangen werd door de Japanse Sachiko Yoshida (°1964), die reeds sinds haar twaalfde in Brussel woont om er te studeren met Jean-Claude Vanden Eynden en Edwardo Del Pueyo. In de theaterzaal van Vooruit speelden zij op vrijdag 9 december 1994 werk van Dallapiccola, Dutilleux, Debussy, Ligeti en Wolpe.

Tuur Florizoone te gast in De Centrale te Gent

Tuur Florizoone te gast in De Centrale te Gent

Accordeonist/componist Tuur Florizoone viert momenteel het twintigjarige bestaan van zijn trio Tricycle met een nieuwe cd ‘ZOOM’ en een tournee die hen op vrijdag 6 december, 20 uur naar De Centrale voert in de Kraankindersstraat 2 te Gent (foto Tom Herbots)

Tuur Florizoone is zowat de ‘chouchou’ van De Centrale. Hij is er nu bijna voor de 15e keer te gast, steeds in andere bezettingen en projecten. Met Tricycle is het nu voor de eerste keer. Samen met zijn companen Philippe Laloy (saxen & fluit) en Vincent Noiret (contrabas) brengt Tuur Florizoone een unieke mix van jazz, wereldmuziek, filmmuziek en klassieke muziek.

Tuur Florizoone is bij het Gentse publiek ongetwijfeld bekend van zijn filmscore voor ‘Aanrijding in Moscou’ (2008), de door-en-door Gentse succesfilm van Christophe Van Rompaey, waarvoor Tuur de publieksprijs won op de ‘World Soundtrack Awards en ook genomineerd werd voor de Prijs van ‘Beste Muziek’ bij de Europese Filmprijzen. In opdracht van vzw Trefpunt produceerde hij in 2010 het fel gelauwerd mestiezenproject ‘Mixtuur’, over Congolese bastaardkinderen in Belgische pleeggezinnen, met hartverscheurende beelden van tristesse en melancholie. Als Brusselaar pendelt en fietst Tuur ook elke woensdag van het Sint-Pietersstation naar de Bijloke waar hij als docent ‘accordeonjazz’ geeft aan het KASK Muziekconservatorium.

Albert Ketèlbey (1875-1959)

Albert Ketèlbey (1875-1959)

Dit lijkt me weer zo’n moment waarop ik mij een “ticket to heaven” kan verzilveren. Het is vandaag immers zestig jaar geleden dat de Engelse componist Albert Ketelbey is gestorven. Ik zie nu dat men op Wikipedia een accent plaatst op de lettergreep die dient te worden beklemtoond, maar dit is niet altijd het geval en door mijn bijdrage hoop ik dus mijn lezers de vernedering te besparen van de naam uit te spreken op zijn Nederlands, dus met de klemtoon op de eerste lettergreep, zoals we ook bij ketellapper, ketelbinkie of – waarom niet? – zelfs ketelmuziek zouden doen en zoals ik effectief ook eens heb gedaan in het gezelschap van intellectuelen die mij dan besmuikt stonden uit te lachen. Maar geef nu zelf toe: als je niet weet dat de man een Engelsman is (of zelfs dan nog), zou je dan op de idee komen om de klemtoon op de twééde lettergreep te leggen?
Lees verder “Albert Ketèlbey (1875-1959)”