Veertig jaar geleden: eerste vrije radio’s in beslag genomen

Veertig jaar geleden: eerste vrije radio’s in beslag genomen

Wie een artikel over Radio Toestel in Gent of Radio Clare in Tongeren zou beginnen met een historiek van de fameuze piratenzenders in de Noordzee (Caroline, Veronica enz.), zou terecht voor krankjorum worden versleten. Radio Contact daarentegen ligt helemaal in de lijn die loopt van Radio London over Veronica naar Mi Amigo, de vertrossing op grote schaal dus. Toch worden Toestel en Contact vaak onder dezelfde noemer behandeld, de zogenaamde « vrije radio’s ». Uit wat volgt zou moeten blijken dat een dergelijke begripsverwarring heel nefaste gevolgen kan hebben wanneer er over legalisatie en doorbreken van het BRT-monopolie dient te worden gesproken. Daarom hanteren wij voor Clare, Toestel, radio Sylvania uit Tienen e.d. liever het begrip « lokale radio », radio uit het volle leven dus, terwijl Contact c.s. enkel luistert naar de klank van het geld (via al dan niet bedekte reclame b.v.). Zij plegen een hold-up op uw gezond verstand. U heeft te kiezen : uw geld of uw leven.
Lees verder “Veertig jaar geleden: eerste vrije radio’s in beslag genomen”

Zestig jaar geleden: de eerste Grammy Awards

Zestig jaar geleden: de eerste Grammy Awards

Ik vind dat Wikipedia te veel aandacht besteedt aan onderscheidingen. Mijn afkeer voor het Britse systeem met “Sirs” en “Ladies” en OBE’s en MBE’s en wat weet ik nog allemaal is gekend. Maar ik heb ook een hekel aan het toekennen van allerlei prijzen. Ik geef het toe: voor de Oscars maak ik soms een uitzondering, maar voor de rest, de Golden Globes, de BAFTA’s, de Césars en tutti quanti kunnen voor mij allemaal de boom in. Het doet me te veel denken aan de redenering dat kunst of zelfs nog maar de ontspanningsindustrie in onderscheidingen te vatten is, terwijl Bela Bartok de enige juiste houding had tegenover dit procédé: “Wedstrijden? Dat is voor paarden!” En dus heb ik ook nooit aandacht besteed aan de Grammy Awards, ook al omdat die in The Simpsons altijd belachelijk worden gemaakt (het niet winnen van een Grammy lijkt er moeilijker dan het wél winnen). Maar voor de allereerste uitreiking van de Grammy Awards wil ik nu wel eens een uitzondering maken.
Lees verder “Zestig jaar geleden: de eerste Grammy Awards”

Miel Appelmans wordt 75…

Miel Appelmans wordt 75…

Morgen viert Opperliedboeker Miel Appelmans zijn 75ste verjaardag. Waarmee kunnen we hem beter eren dan met de Tliedboek jubileum top 50 uit 1977 nog eens uit de vergeethoek te halen? (Ik denk dat Tliedboek toen tien jaar bestond, helaas heeft het muziektijdschrift het ook niet veel langer uitgezongen…)
Lees verder “Miel Appelmans wordt 75…”

Octaaf Van Geert wordt zeventig

Octaaf Van Geert wordt zeventig

“Met componist Octaaf van Geert hebben wij een speciale band,” schreef André Posman enkele jaren geleden toen hij (Octaaf dus) met pensioen ging. “Jarenlang, voor de Rode Pomp zich ontwikkelde tot een muziekcentrum eerste klasse, woonde hij letterlijk boven mijn hoofd, in Tussen ’t Pas 3 te Gent, naast de loge. Een wonderbaarlijk man, die saam afstudeerde met mijn broer Lucien Posman, dus nog de goede oude degelijke ‘eerste prijs’ compositie verwierf, na jarenlang werk in de diepte.”

“Onder het Rode Pomp-regime deden we misschien niet genoeg om zijn werk te doen uitvoeren,” doet André aan zelfkritiek. “Zijn muziek is compact, expressionistisch, maar steeds oerdegelijk. Zij zal niet vergaan. Octaaf vertaalt fundamentele gevoelsdraaikolken. In Sint-Petersburg hoorden we in het paleis op de hoek van de Fontanka en Nevsky-prospect zijn weergaloze symfonie ’Brons’, die daar een heel diepe indruk maakte. Octaaf, die eigenlijk een Russische ziel bezit, gaat met pensioen. De deur is aldus open naar nieuw werk: indertijd spraken we af dat hij de tabel van Mendeljev af zou werken; hij de noten en De Rode Pomp de uitvoering: alle elementen van de tabel in pure muziek. Een prachtig plan. Maar het Rode Pomp regime implodeerde, zoniet was de tabel al helemaal muzikale werkelijkheid geworden.”
Ter gelegenheid van die pensionering was er destijds een speciaal huldeconcert voor Octaaf in de concertzaal Miry van het Conservatorium van Gent. “Het oeuvre van Octaaf van Geert is immers het best bewaarde geheim van het conservatorium. Het heeft geen affiniteit met de huidige wellness-cultuur, het is opgetrokken uit ongepolijst graniet of brons of gewapend beton,” aldus nog André Posman.