Tim Wellens wint opnieuw in Andalusië

Tim Wellens wint opnieuw in Andalusië

Tim Wellens (foto’s Erik Westerlinck) blijft imponeren in de Ruta del Sol. Na de openingsetappe op woensdag won de Limburger gisteren ook de lastige individuele tijdrit. Wellens hield na 16,2 heuvelachtige kilometers klimtoppers als Jakob Fuglsang, Ion Izagirre, Steven Kruijswijk en Adam Yates achter zich. Wellens verstevigt uiteraard zijn leidersplaats in het klassement. De Ruta del Sol eindigt zondag.

Tim Wellens (Sint-Truiden, 10 mei 1991) is een Belgisch wielrenner die anno 2017 rijdt voor Lotto Soudal. Hij is de zoon van Leo Wellens en neef van voormalige wielrenners Paul Wellens en Johan Wellens en van professioneel basketbalspeler Hans Vanwijn.
In de jeugdcategorieën combineerde Wellens het wegwielrennen met het mountainbiken. Zo werd hij in 2007 tijdens het Belgisch kampioenschap voor nieuwelingen te Ottignies derde, enkel Sean De Bie en Ruben Scheire waren sneller. Een jaar later in Malmedy wist hij het BK te winnen. Maar ook op de weg boekte hij resultaten. Zo won hij als junior Classique des Alpes, een klimwedstrijd waar hij Warren Barguil en Zico Waeytens te snel af was, met deze zege trad hij in de voetsporen van renners als Marc de Maar en Johan Le Bon. Daarnaast won hij ook nog ritten in Liège-La Gleize en de Tour of Istria in Kroatië. In 2010 zette hij de stap naar de beloften. In zijn beloftenperiode behaalde hij ereplaatsen in onder andere Tour des Pays de Savoie, de Ronde van Toscane en de Ronde van de Toekomst.
In juli 2012 werd hij prof en tekende een contract van 2,5 jaar bij Lotto-Belisol nadat hij het voorgaande half jaar al voor hun beloftenteam reed. Hij liet voor het eerst van zich spreken tijdens de Ronde van Peking, waar hij op 4 seconden tweede werd in het jongerenklassement achter Rafał Majka. 2014 was het jaar van zijn doorbraak. In de Ronde van Italië koerste hij aanvallend hetgeen hem twee tweede plaatsten opleverde in de 6de en 17de etappe, een negende plaats in de klimtijdrit en een vierde plaats in het bergklassement. Wellens werd daarna tweede in het BK tijdrijden en tweede in de Ster ZLM Toer.
In de Eneco Tour viel hij in de mini Luik-Bastenaken-Luik aan op veertien kilometer van La Redoute. Wellens won de etappe met 50 seconden voorsprong waardoor hij ook de leiderstrui bemachtigde. Wellens verdedigde zijn leiderstrui tot het einde en werd zo de eerste Belgische winnaar van de Eneco Tour ooit. Ook in de Ronde van Lombardije viel hij op. Na een aanval op de Madonna del Ghisallo zou hij uiteindelijk als 4de eindigen.
2015 begon goed voor Wellens. In de Trofeo Serra de Tramuntana moest hij enkel Alejandro Valverde voor zich dulden en in Parijs-Nice eindigde hij als 10e. Het voorjaar van Wellens werd gedocumenteerd in de driedelige televisiereeks Jonge benen van productiehuis De chinezen. Na een voorjaar zonder echte uitschieters, wou Wellens schitteren in de Ronde van Frankrijk, maar hier behaalde hij niet het verhoopte succes. In het najaar presteerde hij opnieuw goed in de Eneco Tour, door net als in 2014 solo de zege te pakken in de Ardennenetappe en zo de basis te leggen voor zijn tweede opeenvolgende eindwinst. Daarna volgde nog een World Touroverwinning: de Grote Prijs van Montreal.
In het voorjaar van 2016 wist Wellens de laatste rit van Parijs-Nice te winnen. Ook in de Ronde van Italië pikte hij een ritzege mee. Na zijn ietwat teleurstellende eerste Ronde van Frankrijk, besloot Wellens zijn zomer anders in te delen, en ditmaal deel te nemen aan de Ronde van Polen in plaats van de Tour. In deze Ronde van Polen wist Wellens de vijfde etappe onder slechte weersomstandigheden te winnen, waarmee hij meteen ook de leiderstrui overnam van Fernando Gaviria. Wellens wist de eerste plaats in het algemene klassement vast te houden en won zo zijn derde rittenwedstrijd bij de profs.
In 2017 kende Wellens een goede seizoensstart met overwinningen in Spanje in de Challenge Mallorca en Ruta del Sol. In de voorjaarsklassiekers deed Wellens echter niet mee om de prijzen. Vervolgens stond zijn seizoen in het teken van zijn tweede Ronde van Frankrijk. Deze liep echter uit op een deceptie. Na de dag ervoor al op grote achterstand als laatste binnen te zijn gekomen, stapte Wellens af in het begin van de vijftiende etappe. Wellens blijkt slecht om te kunnen gaan met de hitte die Frankrijk in juli teistert. Hij krijgt uitslag als het te warm is. Vandaar ook zijn bijnaam “Rain man”, die hij nog eens demonstreerde in de Grand Prix de Wallonie. Bovendien was het ook een prachtige prestatie van de Lotto-ploeg in zijn geheel, die erg contrasteerde met het falen van de ploeg in het fameuze EPO-jaar 1996, zoals we rond die tijd ook in de prachtige documentaire op Canvas konden zien.
Tim Wellens heeft in 2018 Parijs-Nice afgesloten op een schitterende vijfde plaats. Bovendien heeft hij de wedstrijd op punten gewonnen. Vaak zegt men erbij: “dankzij de opgave van Arnaud Démare” en dat is waar, wat betreft de manier waarop Tim in het bezit van de groene trui is gekomen, maar tijdens de bergritten van de laatste dagen zou Wellens sowieso meer punten hebben gehaald dan de Fransman, dus zeker een welverdiende overwinning!
Daarna was Tim Wellens weer eens superieur in de Brabantse Pijl. Hij rondde het uitstekende werk van de ploeg af met een splijtende demarrage die iedereen het nakijken gaf. Sonny Colbrelli, de winnaar van vorig jaar, moest zich deze keer met de tweede plaats tevreden stellen, terwijl ploegmaat Tiesj Benoot ook nog het podium mocht bestijgen. Daarna was hij de sterkste in een rit over het middengebergte in Sicilië. Daarmee schreef hij zijn tweede Giro-rit op zijn naam. Daarna heeft hij de Ronde van Wallonië gewonnen. Weliswaar een beetje op een knullige manier. Indien Ryan Gibbons op de valreep niet zijn wiel voor dat van Quinten Hermans had geschoven, dan had de veldrijder met de zegebloemen staan zwaaien. De ritoverwinning van Wellens op de Citadel van Namen daarentegen was wel indrukwekkend. Nadat hij het nieuwe seizoen was begonnen door voor het derde jaar op rij de Trofeo de Tramuntana te winnen, heeft hij ook de eerste etappe van de Ruta del Sol gewonnen. Hij was de sterkste op de pittige slotklim in Alcalá de los Gazules, waar hij ook een jaar eerder al de etappe won. Toen werd hij ook eindwinnaar van de Spaanse rittenkoers, iets wat hij uiteraard ook dit jaar gaat proberen. (Wikipedia)

Lees verder “Tim Wellens wint opnieuw in Andalusië”

Mathieu van der Poel wint in Turkije

Mathieu van der Poel wint in Turkije

Mathieu van der Poel (foto Erik Westerlinck) sprintte in de openingsrit van de Ronde van Antalya meteen naar de overwinning vóór de nobele onbekenden Dusan Rajovic en Bas van der Kooij. “Toegegeven, het zijn niet de grootste namen. Maar die renners deden er toch alles aan om hier te winnen. De ploeg heeft de hele dag perfect gecontroleerd en op het einde had ik ook nog twee man van de vijf die de sprint perfect inleidden. Dat ik mijn eerste wegwedstrijd ook meteen win is sowieso goed voor het vertrouwen. De eindzege? We zeiden vooraf dat we vooral een rit wilden winnen. Dat is nu gelukt. Afwachten wat de komende dagen zal brengen, maar ik denk dat de derde rit met de aankomst bergop te zwaar zal zijn.”

Zoals ik al vreesde, is de Wikipedia-pagina van Mathieu van der Poel (Kapellen, 19 januari 1995) veel te lang. In 2015 werd hij in het Tsjechische Tábor de jongste wereldkampioen veldrijden ooit bij de elite. In datzelfde Tábor won hij in 2017 het Europees kampioenschap veldrijden. Daarnaast werd hij vier keer Nederlands kampioen veldrijden, één keer Nederlands kampioen op de weg en één keer Nederlands kampioen mountainbiken. In 2018 werd hij, als eerste ooit, Nederlands kampioen in al deze drie wielerdisciplines.
N.a.v. het EK mountainbiken vroeg ik me nog af: “Wat scheelt er toch met Mathieu van der Poel?” en dat omwille van het feit dat de zoon van Adri, kleinzoon van Poupou en jongere broer van David, zowat alles wint wat er te winnen valt, behalve als het er ECHT toe doet, dan is hij nergens. Kort daarna antwoordde Mathieu al met de pedalen: na een prachtige tweede plaats in het EK op de weg (na Matteo Trentin, maar vóór Wout Van Aert), heeft ook op overtuigende wijze de eerste rit van de Arctic Race of Norway gewonnen. Het was een aankomst op een klimmetje en dan staat er geen maat op Mathieu, al dient te worden toegegeven dat, toen hij ingesloten kwam te zitten, hij zich op een nogal ongelukkige manier heeft vrij gemaakt, waardoor enkele renners ten val kwamen. De organisatoren waren echter (terecht) veel te gelukkig met een dergelijke winnaar om zelfs nog maar aan deklassering te denken!
Daarna heeft hij ook de slotrit in de Arctic Tour of Norway gewonnen, nadat hij een dag eerder al tweede was geëindigd na zijn ontsnapte ploegmaat Adam Toupalik. De hele Corendon Circus dient trouwens in de lof te worden betrokken. Alleen maar jammer dat ze in de enige bergrit in deze ronde allemaal (Mathieu incluis) werden weggereden, zodat een eindzege er niet inzat.
Na zijn brons op het wereldkampioenschap mountainbike in het Zwitserse Lenzerheide wilde Mathieu meteen doorgaan, maar zijn entourage kon hem overhalen om de wereldbekercrossen in de VS aan hem te laten voorbijgaan. Bij zijn wederoptreden in Meulebeke mocht hij al meteen weer met de zegebloemen zwaaien. Nadat hij in Meulebeke zijn eerste veldrit had gereden en meteen ook gewonnen, heeft Mathieu van der Poel daarna op de Hotond in Ronse ook de Grote Prijs Mario De Clercq binnen gehaald.
Een dag na zijn zware val in Lokeren heeft Mathieu van der Poel vriend en vijand weggeblazen in de Superprestige-opener van Gieten. Wout van Aert moest voor de zesde keer dit seizoen vrede nemen met de tweede plaats. Hij eindigde nog op dertig seconden, de andere deelnemers werden op anderhalve minuut gezet en meer. Een dikke enkel liet in Lokeren een sliert alarmbellen afgaan in het kamp-Mathieu van der Poel. De Nederlander had in Lokeren een verrekking opgelopen in de ligamenten van zijn rechterenkel. “Zal Van der Poel starten in Gieten?”, was dan ook de grote vraag. Na een geslaagde test op het parcours gaf Van der Poel zichzelf echter groen licht met het gekende gevolg.
Een week later heeft Mathieu van der Poel met sprekend gemak de SP-cross in Boom gewonnen. Hij liet de tegenstand ter plaatste in de vierde ronde en hield de voorsprong daarna perfect onder controle. Wout van Aert reed niet mee.
Mathieu van der Poel (Corendon-Circus) heeft daarna in het Zwitserse Bern de derde manche in de Wereldbeker gewonnen. De 23-jarige Nederlander soleerde nog voor halfcross. Wout van Aert finishte als tweede op acht seconden. Toon Aerts werd derde en blijft leider in de wereldbekerstand. Na de Berencross in Meulebeke, de GP Mario De Clercq in Ronse, de Superprestigecrossen in Gieten en Boom is dit dus de vijfde zege van het seizoen voor Van der Poel, de eerste in de Wereldbeker. De eerste manches in Waterloo en Iowa, die Aerts won, liet van der Poel aan zich voorbijgaan.
Daarna heeft Mathieu met sprekend gemak de veldrit in Ruddervoorde gewonnen. De Nederlander boekte zo zijn derde zege op rij in de Superprestige. Wout van Aert werd tweede op ruime afstand, Toon Aerts vervolledigde het podium.
Vervolgens heeft Mathieu net als vorig jaar het EK veldrijden gewonnen. De Nederlander nam in Rosmalen na zijn offday op de Koppenberg klinkende revanche en ondanks een goede start van de Vlamingen was de strijd al na twee ronden beslecht. Van der Poel maakte er een ware onemanshow van, wereldkampioen Wout van Aert was weliswaar (veel) sterker dan de rest van het pak maar moest zich tevredenstellen met de tweede plek op ruime afstand van Van der Poel, Laurens Sweeck pakte het brons.
Geen wereldkampioen Wout van Aert op de Jaarmarktcross in Niel. En dus waren alle ogen gericht op kersvers Europees kampioen Mathieu van der Poel, die na zijn offday op de Koppenberg een achterstand van vier minuten goed te maken had op Toon Aerts in het DVV Verzekeringen Trofee-klassement. De Europese kampioen zegevierde zonder noemenswaardige problemen, maar klassementsleider Toon Aerts deed het opnieuw erg goed gaf aan de finish maar een handvol seconden toe op de Nederlander. Laurens Sweeck mocht als derde man het podium op.
Een dag later pakte Mathieu van der Poel in de Telenet Superprestige van Gavere uit van start tot finish. Toon Aerts was opnieuw een knappe tweede, Wout van Aert werd derde. De rest, aangevoerd door de jonge Thomas Pidcock, volgde op ruime afstand.
Een week later pakte Mathieu van der Poel in Tabor alweer op imponerende wijze zijn tiende zege van de winter. ’s Anderendaags heeft hij in Hamme de derde manche van de DVV Verzekeringen Trofee gewonnen. Deze keer nam hij uitzonderlijk zijn ploegmaat Tom Meeusen acht ronden op sleeptouw. Met de aankomst in zicht ging hij er dan toch alleen van door omdat hij zoveel voorsprong had verworven dat, ondanks het debacle van de Koppenberg, een eindzege in deze trofee, die volgens tijd wordt betwist, toch opnieuw binnen bereik is gekomen.
Een week later soleerde hij in de nieuwe Ambiancecross in Wachtebeke probleemloos naar zijn twaalfde zege van het seizoen. ’s Anderendaags pakte hij in het zand van Koksijde andermaal uit met zijn handelsmerk: razendsnel van start gaan: na amper vier minuten was de Europese kampioen reeds vertrokken. “Hij rijdt door het zand, alsof er geen zand is. Ik zag het al tijdens zijn opwarming. Hij springt gewoon van gleuf naar gleuf. Fenomenaal. Nooit gezien”, aldus zevenvoudig winnaar Sven Nys bij Sporza.
En wie gehoopt had dat de winterstages voor extra spanning zouden zorgen in het veldrijden, is een illusie armer. Mathieu van der Poel was ook in de Scheldecross op de Antwerpse Linkeroever een klasse te sterk voor de tegenstand: de Nederlander won met een minuut (!) voorsprong op Wout van Aert. Toon Aerts werd derde en blijft leider in de DVV-Trofee maar ziet Van der Poel zijn achterstand nagenoeg halveren.
De dag nadien duurde het precies drie minuten en 35 seconden vooraleer Mathieu van der Poel de anderen ter plekke liet en fluitend naar zijn vijfde zege in vijf Superprestigemanches fietste. Wout van Aert finishte nogmaals als tweede en Toon Aerts als derde.
Een week later heeft hij in Sint-Niklaas de derde manche van de Soudal Classics gewonnen, ’s anderendaags gevolgd door de wereldbekerwedstrijd in Namen. Eigenlijk was er in Namen meer strijd nà de wedstrijd dan tijdens. Dat had namelijk te maken met de “cooling down” van Wout Van Aert, die alweer eens tweede was geworden. Het zit namelijk zo: al sinds Wachtebeke rijdt de wereldkampioen na een cross uit op de rollen. En dat werkt de tegenstanders op de zenuwen omdat ze langer moeten wachten op het begin van de ceremonie. “Het was al een paar keer dat we écht moesten wachten”, aldus Van der Poel. De Française Christelle Reille, werkzaam bij de Internationale Wielerunie (UCI), duwde dan ook op de timer op het moment dat Mathieu van der Poel en Toon Aerts (alweer derde) zich begonnen schoon te wrijven voor de ceremonie. “Het is me deze week gezegd dat ik tien minuten kreeg”, zei een pissige Van Aert. ’s Anderendaags verontschuldigde hij zich al, omdat hij wellicht inzag dat een podiumceremonie bij het veldrijden toch wel uitzonderlijk is. Dit jaar hebben we (“dankzij” de opwarming van de aarde) gelukkig bijna altijd met milde temperaturen te maken gehad, maar ik herinner mij uit het verleden podia met Marc Janssens of Erwin Vervecken, waarbij de gevierde renner stond te bibberen van de kou!
Twee dagen later heeft Mathieu Van der Poel in Heusden-Zolder de zevende manche van de Wereldbeker naar zijn hand gezet, waarna hij in Loenhout zijn zegeteller op 19 heeft gezet.
Daarna heeft hij ook de Superprestigemanche in Diegem gewonnen. De Nederlander kwam iets voor halverwege ten val na een botsing met een steward terwijl hij aan de leiding reed, maar kon desondanks toch opnieuw wegrijden van de concurrentie. Michael Vanthourenhout werd tweede, de laatste podiumplaats was voor Toon Aerts. Voor Van der Poel was het zijn twintigste zege van het jaar.
Daarna heeft Mathieu het nieuwe jaar ingezet zoals hij het oude heeft afgesloten: met een zege. Van der Poel reed geen vlekkeloze cross op het parcours van Sven Nys in Baal (Thibau Nys deed daar b.v. iets wat we Mathieu nog niet hebben zien doen), maar had aan de finish toch genoeg voorsprong om Toon Aerts te onttronen als leider in de DVV-trofee.
Een week later was hij, na een dag eerder in Gullegem, ook tussen de universitaire gebouwen van de VUB en ULB weer outstanding en won met overmacht. Toon Aerts werd tweede, Michael Vanthourenhout mocht als derde man mee op het podium. Wout van Aert van zijn kant zat in Frankrijk (waar hij won).
Vervolgens heeft hij in het Nederlandse Huijbergen zijn nationale titel in het veldrijden verlengd. De renner van Beobank-Corendon reed al vroeg in de wedstrijd weg van de concurrentie en soleerde vervolgens oppermachtig naar zijn vijfde Nederlandse titel. De strijd voor het zilver was een pak spannender, Lars van der Haar haalde het uiteindelijk van ploegmaat Corné van Kessel.
’s Anderendaags heeft Mathieu de veldrit in Otegem, waarin de nieuwe kampioenen traditioneel hun trui komen showen, gewonnen. Wout Van Aert bleef langer dan gewoonlijk bij hem in de buurt maar moest uiteindelijk toch het hoofd buigen. Kersvers kampioen Toon Aerts werd na een kort nachtje toch nog derde.
Daarna heeft Mathieu de laatste Wereldbekermanche in Hoogerheide gewonnen. De Nederlander kende een moeilijk moment halfweg en moest zelfs even Toon Aerts laten rijden, maar in de tweede helft van de cross hervond hij zijn oude vorm en soleerde naar de zege.
Dit geweldige seizoen vond dan eindelijk toch zijn bekroning in het Deense Bogense, waar hij voor de tweede keer de wereldtitel veldrijden bij de profs pakte. Daarna heeft hij de Brico Cross in Maldegem gewonnen en pakte hij de eindzege in de DVV Verzekeringen Trofee door de Krawatencross in Lille te winnen. Vervolgens won hij in Hoogstraten en een week later in de Noordzeecross in Middelkerke en werd zo de tweede renner ooit (na Sven Nys) die in één seizoen alle wedstrijden van de Superprestige heeft gewonnen. Van der Poel is vanzelfsprekend ook eindwinnaar van het oudste regelmatigheidscriterium in het veldrijden en dat voor de vierde keer in vijf jaar en de derde keer op rij. ’s Anderendaags was hij ook in zijn laatste veldrit van het seizoen onklopbaar. In Hulst rekende hij halfweg af met toptalent Tom Pidcock. ’s Ochtends hadden Mathieu en Tom nog samen het populaire online-game Fortnite gespeeld (en gewonnen), enkele uren later speelden ze samen tussen de vestingen van Hulst (in Zeeland). Pidcock ging als een wervelwind van start gegaan, waarna Mathieu hem bij haalde en hem enkele ronden masterclass gaf. Aan de meet werd Pidcock nog voorbij gestoken door een sterk terugkomende Lars Van der Haar.

Jean-Pierre Ducasse (1944-1969)

Jean-Pierre Ducasse (1944-1969)

De laatste tijd krijgen we in de weerberichten weer vaak waarschuwingen voor CO-vergiftigingen. Vijftig jaar geleden was er zo een triestig voorbeeld met twee jonge Franse beroepsrenners.

Jean-Pierre Ducasse droeg lange tijd de amarillo trui in de Ronde van Spanje 1967 die hij als tweede eindigde achter zijn ploegmaat Jan Janssen. Hij was ook nog 12de in de Vuelta 1968 en 31ste in de Ronde van Frankrijk 1968 (1ste op de top van de Tourmalet).
In februari 1969, bereidde hij het wegseizoen voor in een trainingskamp op de Franse Riviera waar hij een slaapkamer deelde met zijn ploeggenoot
neoprof Michel Bon. Op een ochtend werden beide mannen dood aangetroffen. Zij waren tijdens hun slaap vergiftigd door koolmonoxide die uit een slecht werkende verwarmingsapparaat kwam.

Lees verder “Jean-Pierre Ducasse (1944-1969)”

Alvaro Hodeg wint in de ronde van zijn eigen land

Alvaro Hodeg wint in de ronde van zijn eigen land

Alvaro Hodeg van Deceuninck-Quick Step heeft woensdag de tweede etappe gewonnen van de Ronde van Colombia. In de massasprint klopte hij de Est Martin Laas en Sebastian Molano, en nam zo ook de leiderstrui over van zijn landgenoot Rigoberto Uran. Voor Deceuninck- Quick Step is het de vijfde overwinning dit seizoen.

De nieuwe Colombiaanse sprintbom van Quickstep, Alvaro Hodeg komt naast zijn recente overwinningen, met name de Handzame Classic (bovenstaande foto van Noticiclismo) en de eerste rit in de Ronde van Catalonië, ook in het nieuws omwille van zijn eigenaardige naam en hoe men die moet uitspreken. Het is nochtans heel eenvoudig: hij stamt uit de Schotse familie Hodge, maar bij de verhuis naar Colombia is er iets fout gegaan op de administratie en werden de “g” en de “e” omgedraaid. Maar hij blijft het nog altijd als “Hodge” uitspreken.
In ons idiolect zeggen we dan dat die ambtenaar “een Brittanieke heeft gedaan”. Daarmee verwijzen we uiteraard naar “den Eddy” uit “Thuis” (rol van Daan Hugaert), die toen hij zijn pasgeboren dochter moest gaan aangeven op de burgerlijke stand zo zat was dat hij niet meer op haar naam kon komen. Hij noemde ze altijd “Brittanieke”(pas sinds onlangs zegt hij gewoon Britney) en de ambtenaar zei dat dit geen bestaande naam was. Toen gingen ze samen op zoek naar wat de echte naam dan zou kunnen zijn en toen de ambtenaar “Brigitte” suggereerde, zei Eddy dat het dàt was. En zo heet Britney dus officieel Brigitte, al is men daar nog nooit op teruggekomen in “Thuis” (net zoals het verloren oog van Lowieke of het feit dat Renzo ooit nog drugsdealer is geweest – al is dat laatste nu toch nog eens opgedoken in het scenario).
Na twee tweede plaatsen (telkens na Pascal Ackermann) heeft Alvaro Hodeg enkele maanden later dan toch een sprintoverwinning behaald in de Ronde van Polen. Op die manier veroverde hij ook de leiderstrui, maar die moest hij ’s anderendaags al meteen afstaan, want dan trok men de bergen in.
Alvaro Hodeg heeft daarna de eerste rit van de nieuwe Ronde van Duitsland gewonnen. Het was een typische saaie ASO-rit die uitdraaide op een voorspelde massasprint. Hodeg versloeg de Duitse kampioen Pascal Ackermann.
Daarna won Alvaro Hodeg de vijfde rit in de Ronde van Turkije en zorgde zo voor zege nummer 71 van het wielerjaar, een evenaring van het oude record uit 2000. Toen heette het team nog Mapei-Quick Step.

Lees verder “Alvaro Hodeg wint in de ronde van zijn eigen land”

Marco Pantani (1970-2004)

Marco Pantani (1970-2004)

Morgen zal het al vijftien jaar geleden zijn dat de Italiaanse wielrenner Marco Pantani dood werd aangetroffen in zijn hotelkamer in Rimini, nadat hij niet was komen opdagen bij het diner. Verschillende media speculeerden over zelfdoding middels verdovende middelen. Na autopsie bleek een hartstilstand de doodsoorzaak. Latere persberichten gaven, volgens het persagentschap Ansa, een overdosis cocaïne als doodsoorzaak. Op 2 augustus 2014 meldde de krant Gazzetta dello Sport dat het onderzoek naar de dood van Pantani heropend werd. In 2015 kwamen de onderzoeksresultaten van toxicoloog Franco Tagliaro naar buiten. De Italiaanse professor kwam tot de conclusie dat hij is gestorven aan een cocktail van cocaïne en antidepressiva. Maar voor wie toch in een “conspiracy theory” wil geloven: op 14 maart 2016 werd in een nieuw onderzoek beweerd dat Pantani de Giro van 1999 niet mocht winnen, omdat de camorra te veel gokgeld zou verliezen. Hierop werden zijn bloedstalen vervalst volgens het onderzoek en verdween hij dus op de laatste dag uit de Giro.

Marco Pantani begon in 1992 met professioneel wielrennen, eerst bij de ploeg Carrera, later bij Mercatone Uno. Als wielrenner was Pantani een echte klimmer, die de beslissing tijdens beklimmingen probeerde te forceren. Door zijn korte lichaamslengte, kale schedel en grote oren had hij de bijnaam Il Elefantino (Het Olifantje). Om begrijpelijke redenen hield Pantani niet van die bijnaam. Zijn voorkeur ging uit naar Il Pirata (de piraat).
In zijn debuutjaar 1992 won hij met overmacht de Baby Giro. In 1994 volgde de doorbraak in het profpeloton. Pantani won overtuigend twee zware Dolomieten-ritten in de Giro en werd tweede in het eindklassement. In de Tour van datzelfde jaar kon Pantani geen rit winnen, maar zorgde wel voor spektakel in de bergen. In Parijs eindigde Pantani als derde.
In 1995 kon Pantani zijn tweede plaats in de Giro niet verdedigen. Door een aanrijding tijdens een training moest hij aan de kant blijven. De Tour kon Pantani wel rijden. In de voorbereiding op de Tour toonde Pantani al goede benen door een bergrit in de Ronde van Zwitserland te winnen. De Tour verliep voor Pantani succesvol met twee spectaculaire overwinningen in de bergen, een rit naar Alpe d’Huez en de rit naar Guzet Neige. In het klassement kon hij niet meespelen en werd uiteindelijk dertiende. Op het WK in Colombia eindigde Pantani in een spannende wedstrijd als derde.
Later dit jaar kwam hij hard ten val in de wedstrijd Milaan-Turijn. Na een lange revalidatie begon Pantani in 1997 weer met wielrennen, en in dat jaar won hij twee etappes in de Ronde van Frankrijk, waaronder de etappe naar Alpe d’Huez, die hij in een recordtijd beklom (37’35”).
In 1998 won hij met overmacht zowel de Ronde van Frankrijk als de Ronde van Italië met in beide rondes twee etappezeges. Voor de Tour was het de eerste Italiaanse overwinning in meer dan dertig jaar.
Na zijn grote successen in 1998 ging het snel bergafwaarts met zijn carrière. In 1999 raakte hij betrokken bij een dopingschandaal. Twee dagen voor het einde van de Ronde van Italië werd Pantani, die op dat moment het klassement aanvoerde en onbedreigd op zijn tweede overwinning in successie leek af te stevenen, uit de koers genomen vanwege een te hoog hematocriet-gehalte. Zoals gezegd wordt er gesuggereerd dat er “foul play” in het spel was, maar het dient wel gezegd dat Pantani ook op andere momenten in opspraak is gekomen. In de jaren die volgden was Pantani niet meer in staat om, zoals hij dit vroeger kon, voor zijn vak te leven. Hij raakte in een depressie en verdween uit de ogen van het publiek. Een ontroerend moment was nog toen de Vlaamse charmezanger Guido Belcanto hem dankzij één van de werken van Rob Van Oudenhoven ging opzoeken om hem een huldelied te zingen op muziek van “Ti amo” van Umberto Tozzi (foto YouTube; tekst grotendeels Wikipedia).

Lees verder “Marco Pantani (1970-2004)”